அரண்மனை அறிஞர்கள்: அன்றும் இன்றும்

சலீம் முகமது பதாத்

இஸ்லாமிய வரலாறு முழுவதிலும், அரசர்களின் எச்சங்களுக்காகத் தமது ஈமானை விற்ற அறிஞர்கள் செய்த துரோகத்தைவிட நுட்பமானதும் ஆபத்தானதுமான துரோகம் வேறு எதுவும் இருந்திருக்குமா என்பது கேள்விக்குறியே. அவர்கள் பக்தியின் ஆடையை அணிகிறார்கள்; குர்ஆனை சரளமாக மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்; அல்லாஹ்வின் பெயரில் பேசுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் இதயங்கள் உண்மைக்குப் பதிலாக அரியணைகளுக்கே சேவை செய்கின்றன.

உமய்யாக்களின் காலத்திலிருந்து இன்றைய ரியாத், அபூதாபி, கெய்ரோ மற்றும் பிற இடங்களிலுள்ள அரண்மனைகள் வரை, இவ்வாறு அழைக்கப்படும் அறிஞர்கள் உம்மத்தின் ஆன்மாவை பலமுறை நஞ்சாக்கியுள்ளனர்; தெய்வீக நீதியைத் திரித்துள்ளனர்; அரசியல் அதிகாரத்தை நியாயப்படுத்த புனித நூல்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.

ஆட்சியாளரை விமர்சனத்திலிருந்து பாதுகாக்குமாறு குர்ஆன் அறிஞருக்குக் கட்டளையிடவில்லை. ஒருவர் தமக்கெதிராகவோ, தமது பெற்றோருக்கெதிராகவோ, தமது சொந்த மக்களுக்கெதிராகவோ இருந்தாலும் நீதிக்காக உறுதியாக நிற்குமாறு அது விசுவாசிக்குக் கட்டளையிடுகிறது.

நபி முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “அநியாயமான ஆட்சியாளரின் முன்னிலையில் நீதியான ஒரு வார்த்தையைச் சொல்வதே சிறந்த ஜிஹாதாகும்.” இன்று அந்தக் குரல்கள் எங்கே?

ஒரு முஸ்லிமின் இரத்தம்

இங்கு நாம் ஒரு அடிப்படையான விடயத்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இஸ்லாத்தில் முஸ்லிமின் இரத்தத்தின் புனிதத்தன்மை இரண்டாம் நிலையான விஷயமல்ல. ஒரு முஃமினின் உயிரின் மீற முடியாத புனிதத்தன்மையைப் பற்றி நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகுந்த வலியுறுத்தலுடன் கூறியுள்ளனர். பிரபலமான ஒரு அறிவிப்பில், நபி (ஸல்) அவர்கள் கஅபாவைப் பார்த்து, அதன் புனிதத்தன்மை மிகப்பெரியது என்றாலும், ஒரு முஃமினின் புனிதத்தன்மையும், அவனது இரத்தமும் செல்வமும் அல்லாஹ்வின் பார்வையில் அதைவிட உயர்ந்தவை என்ற பொருளில் கூறினார்கள். இதுவே இஸ்லாம் நமக்கு வழங்கும் ஒழுக்கத்தின் அளவுகோல்.

அப்படியானால் சூடானில் பாயும் இரத்த ஆறுகளைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்வது? காஸாவில் பாயும் இரத்த ஆறுகளைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்வது? முஸ்லிம் பொதுமக்கள் கொல்லப்படுவது, குழந்தைகள் இடிபாடுகளுக்குக் கீழ் புதைக்கப்படுவது, குடும்பங்கள் இடம்பெயரச் செய்யப்படுவது, வீடுகள் அழிக்கப்படுவது, முழு சமூகங்களே சீரழிக்கப்படுவது குறித்து நாம் என்ன சொல்வது?

கோபம் எங்கே இருந்தது? முஸ்லிம்களின் உயிரின் புனிதத்தன்மைக்கான அந்தத் தீவிரமான பாதுகாப்பு எங்கே இருந்தது? இப்போது திடீரென கஅபாவின் புனிதத்தன்மை குறித்து குரல் எழுப்புபவர்களின் அறிக்கைகள் எங்கே இருந்தன?

ஒரு முஸ்லிமின் இரத்தம் கஅபாவைவிடப் புனிதமானது என்றால், முஸ்லிம்களின் உயிர்கள் அழிக்கப்படும்போது அமைதியாக இருந்துகொண்டு, புனிதத் தலத்திற்கு ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படும் அச்சுறுத்தல்களைக் குறித்து மட்டும் ஒரு அறிஞர் எவ்வாறு பரபரப்படைய முடியும்? எதிர்கொள்ள வேண்டிய முரண்பாடு இதுதான்.

கஅபா அரசியல் அதிகாரத்திற்கான கேடயமாக மாறக்கூடாது

இப்போது, யெமனில் உள்ள அன்சாருல்லாஹ் பிராந்திய சக்திகளின் மூலோபாய நலன்களுக்கு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும்போது, இதே அரண்மனை அறிஞர்கள் திடீரெனத் தலைதூக்குகின்றனர். திடீரென மக்காவின் புனிதத்தன்மை குறித்து பிரசங்கங்கள் வருகின்றன. திடீரென கஅபா குறித்து எச்சரிக்கைகள் எழுகின்றன. திடீரென மிகப்பெரிய மத எச்சரிக்கை உருவாகிறது.

அன்சாருல்லாஹ் கஅபாவையோ மதீனாவையோ ஒருபோதும் தாக்கமாட்டோம் என்றும், அவை உம்மத்துக்குச் சொந்தமானவை என்றும் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

இப்போது நான் கேட்கிறேன்: காஸா ஒரு மயானமாக மாற்றப்பட்டபோது இதே மத அவசரம் எங்கே இருந்தது? சூடான் பேரழிவில் சிக்கியபோது அது எங்கே இருந்தது? முஸ்லிம்களின் இரத்தம் பாய்ந்துகொண்டிருந்தபோது அது எங்கே இருந்தது?

அரசாங்கங்கள் (ஐக்கிய அரபு அமீரகம், சவூதி அரேபியா மற்றும் பிற முஸ்லிம் நாடுகள்) மற்றும் அரசியல் உயரதிகாரிகள் அட்டூழியங்களுக்குப் பொறுப்பான சக்திகளுக்கு ஆதரவளிப்பதாக குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தபோது, இதே அக்கறை எங்கே இருந்தது?

இதனால்தான் கஅபாவைப் பற்றிய இந்தத் திடீர் அழைப்பு, அரசியல் அதிகாரம் அச்சுறுத்தப்படும்போது பயன்படுத்தப்படும் கொள்கைமிக்க பக்தியாக அல்லாமல், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பக்தியாகவும், அரசியல் அதிகாரம் அச்சுறுத்தப்படும்போது பயன்படுத்தப்படும் மத மொழியாகவும் பார்ப்பவர்களுக்குத் தோன்றக்கூடும்.

கஅபா புனிதமானது.

இதில் எந்தக் கேள்வியும் இல்லை. ஆனால் மனித உயிரின் புனிதத்தன்மையை மறைப்பதற்காக கஅபாவின் புனிதத்தன்மையை ஆயுதமாக்க முடியாது. அல்லாஹ் பாதுகாக்குமாறு கட்டளையிட்டவர்களின் கொலைகளைக் குறித்து அலட்சியமாக இருந்துகொண்டு, அல்லாஹ்வின் இல்லத்தின் புனிதத்தன்மையை மட்டும் ஒருவர் முன்வைக்க முடியாது.

அரண்மனை தனது குரலை மாற்றும்போது

சவூதியின் பொது வாழ்க்கையில் இசை நிகழ்ச்சிகள் முக்கிய இடத்தைப் பெறத் தொடங்கியபோது அந்த அக்கறை எங்கே இருந்தது? சர்வதேச பொழுதுபோக்கு கலைஞர்களையும் பிரம்மாண்டமான இசை விழாக்களையும் இராச்சியம் நடத்தியபோது, அதே அளவிலான மதக் கண்டனம் எங்கே இருந்தது? இஸ்லாத்தின் புனிதத்தன்மை ஏன் தேர்ந்தெடுத்து மட்டுமே அழைக்கப்பட்டது?

தமது ஆதரவாளர்களின் கொடுங்கோன்மையை ஒருபோதும் காணாத அறிஞர்கள்

மேற்குலகில் வாழும் சில அறிஞர்களும் உள்ளனர். அவர்களில் சிலர் சலஃபி-வஹ்ஹாபி வட்டாரங்களுடன் தொடர்புடையவர்கள். அவர்கள் வழிதவறியவர்கள், பித்அத் செய்பவர்கள் அல்லது மதவிரோதிகள் என்று கருதும் முஸ்லிம்களைக் கண்டிப்பதற்கு அளவுக்கதிகமான ஆற்றலை செலவிடுகின்றனர். ஆனால் அவர்களுடைய கருத்தியல் கூட்டாளிகள் உறவுகளைப் பேணுகின்ற அரசியல் ஆட்சிகளை எதிர்கொள்வதில் குறிப்பிடத்தக்க தயக்கத்தைக் காட்டுகின்றனர்.

அவர்கள் அகீதா குறித்து மணிக்கணக்கில் விவாதிப்பார்கள். இந்த முஸ்லிம் வழிதவறியவர் என்றும், அந்த முஸ்லிம் காஃபிர் என்றும் அறிவிப்பார்கள். ஆர்ப்பாட்டங்களைக் கண்டிப்பார்கள். எதிர்ப்பைக் கண்டிப்பார்கள். ஆட்சியாளர்களை விமர்சிப்பதற்கு எதிராக முஸ்லிம்களை எச்சரிப்பார்கள்.

ஆனால் அரசாங்கங்கள் இஸ்ரேலுடன் உறவுகளை இயல்பாக்கும்போது, பாலஸ்தீனியர்கள் கொல்லப்பட்டு இடம்பெயர்க்கப்படும்போது, பரந்த முஸ்லிம் உலகம் உடந்தையாகவோ மௌனமாகவோ இருக்கும்போது, அவர்களின் குரலின் அளவு திடீரெனக் குறைந்துவிடுகிறது.

சிலர் இறையியல் கருத்து வேறுபாடுகளின் அடிப்படையில் பாலஸ்தீனியர்களின் இஸ்லாத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் அளவுக்குச் சென்றுள்ளனர். இந்தத் தலைகீழ் நிலையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஒடுக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனியர் தனது அகீதா குறித்து விசாரிக்கப்படுகிறார்; அவர் நல்ல முஸ்லிமா என்று கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. ஆனால் அதிகாரம் கொண்டவர்கள் தமது நடத்தையைப் பற்றி அரிதாகவே விசாரிக்கப்படுகின்றனர். பாதிக்கப்பட்டவரே குற்றவாளியாக நிறுத்தப்படுகிறார். ஆட்சியாளருக்கு மௌனம் வழங்கப்படுகிறது. இது நபிமார்களின் வழிமுறை அல்ல.

பாலஸ்தீனம் உண்மையின் அறிஞர்களுக்கும் அதிகாரத்தின் அறிஞர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது

குர்ஆன் கட்டளையிடுகிறது:

“நீங்கள் உங்களுக்கோ, உங்கள் பெற்றோருக்கோ அல்லது உங்கள் உறவினர்களுக்கோ எதிராக இருந்தாலும், அல்லாஹ்வுக்காக நீதியின் மீது உறுதியாக நிலைத்து, சாட்சிகளாக இருங்கள்.” — குர்ஆன் 4:135

ஆனால் சில அறிஞர்கள் பாலஸ்தீனிய துயரத்தை ஒரு குத்பாவின் இறுதியில் அளவோடு கூறப்படும் துஆவாகச் சுருக்கிவிட்டனர்; அதேவேளை துன்பத்திற்குப் பொறுப்பானவர்கள் எனக் கூறப்படும் நபர்கள், அரசாங்கங்கள், கொள்கைகள் மற்றும் நிறுவனங்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதைத் தவிர்க்கின்றனர்.

அவர்களின் மௌனம் உரத்த குரலில் பேசுகிறது.

வளைகுடா நாடுகளின் அரசர்களையும் இளவரசர்களையும் பற்றி என்ன? அரசியல் உயரதிகாரிகள், செல்வந்த தொழிலதிபர்கள் மற்றும் சக்திவாய்ந்த சர்வதேச வலையமைப்புகள் தொடர்பான சர்ச்சைகள் மற்றும் ஊழல்களில் பெயர்கள் இடம்பெற்றுள்ள நபர்களுக்கிடையேயான அசாதாரண நெருக்கத்தையும் நாம் கண்டுள்ளோம்.

குறிப்பிடத்தக்க ஓர் உதாரணம் சவூதி அரேபியாவின் பட்டத்து இளவரசரும் பிரதமருமான முகமது பின் சல்மான் ஆவார். ஜெஃப்ரி எப்ஸ்டீன் தொடர்பான ஆவணங்களில் அவரது புகைப்படம் இடம்பெற்றுள்ளது. அந்தப் புகைப்படம் 2016–2017 காலத்தைச் சேர்ந்ததாகவும், அப்போது முகமது பின் சல்மான் பட்டத்து இளவரசராக இருந்ததாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

கஅபாவின் புனித கிஸ்வா கூட ஜெஃப்ரி எப்ஸ்டீனின் கைகளில் காணப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இருந்தபோதிலும், இதே அரண்மனை அறிஞர்கள் மௌனமாகவே இருக்கின்றனர்.

சவூதி பத்திரிகையாளர் ஜமால் கஷோக்ஜியைப் பற்றி என்ன? 2018 அக்டோபரில் இஸ்தான்புல்லில் உள்ள சவூதி துணைத் தூதரகத்திற்குள் அவர் கொல்லப்பட்டார். கஷோக்ஜியை கொல்லும் நடவடிக்கைக்கு பட்டத்து இளவரசர் முகமது பின் சல்மான் (MBS) ஒப்புதல் அளித்ததாக அமெரிக்க உளவுத்துறை மதிப்பிட்டது.

ஆனால் சாதாரண முஸ்லிம்களின் தனிப்பட்ட நடத்தைகளில் குற்றங்களைத் தேடுவதில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு காட்டும் அதே அறிஞர்கள், இளவரசர்கள், கோடீஸ்வரர்கள் மற்றும் ஆட்சியாளர்களின் நடத்தையைப் பற்றிப் பேசும்போது குறிப்பிடத்தக்க எச்சரிக்கையுடன் நடந்து கொள்கின்றனர். முந்தைய நாகரிகங்களை அழித்த அதே நோய்தான் இது.

யாத்ரீகர்களுக்குச் சேவை செய்வது பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து கேடயமாக மாறும்போது

சில அறிஞர்கள் சவூதி ஆட்சியாளர்களை ஆதரிக்கும்போது, அவர்கள் யாத்ரீகர்களுக்குச் செய்யும் சேவையையும் புனிதத் தலங்களை நிர்வகிப்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; இந்தச் செயல்கள் மற்ற அனைத்தையும் மன்னித்துவிடும் என்பது போல.

ஆனால் குர்ஆன் தானே நமக்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது. அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

“ஹஜ் யாத்ரீகர்களுக்கு நீர் வழங்குவதையும் புனிதப் பள்ளிவாசலைப் பராமரிப்பதையும், அல்லாஹ்வையும் இறுதி நாளையும் நம்பி, அல்லாஹ்வின் பாதையில் பாடுபடுபவனுக்கு இணையானதாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களா? அல்லாஹ்வின் பார்வையில் அவர்கள் சமமானவர்கள் அல்ல.” — குர்ஆன் 9:19

அவர்களின் செல்வம் முஸ்லிம் உலகில் அளவற்ற துன்பத்தை ஏற்படுத்தியதாகக் கூறப்படும் கொள்கைகளுக்கும் இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கும் பங்களிக்கிறது. யாத்ரீகர்களுக்குச் சேவை செய்வது எந்த அரசையும் ஒழுக்கப்பூர்வமான பொறுப்புக்கூறலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக மாற்ற முடியாது.

அரண்மனை அறிஞரின் பாவத்திற்கான வித்தியாசமான வரையறை

சாதாரண முஸ்லிமைப் பொறுத்தவரை, அரண்மனை அறிஞரால் ஒவ்வொரு பாவத்தையும் அடையாளம் காண முடியும். கருத்து வேறுபாடு கொண்டவரைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு இறையியல் தவறும் கண்டறியப்படும். அரசியல் எதிரியைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு தடைசெய்யப்பட்ட செயலையும் சுட்டிக்காட்டுவார்கள்.

ஆனால் அரண்மனை அநீதி செய்யும்போது மொழியே மாறிவிடுகிறது.

“இதற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு ஞானம் இருக்கலாம்.”

“ஃபித்னாவை ஏற்படுத்தாதீர்கள்.”

“ஆட்சியாளருக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்.”

“அரசியலை அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களிடம் விட்டுவிடுங்கள்.”

“இந்த விஷயங்களைப் பற்றி நாம் பேசக்கூடாது.”

இவ்வாறு திடீரென, நீதிக்காக நிற்க வேண்டும் என்ற குர்ஆனின் கட்டளை, கீழ்ப்படிதல் பற்றிய முடிவற்ற இறையியலால் மாற்றப்படுகிறது.

இது அல்லாஹ்வைப் பற்றிய பயமல்ல. அரண்மனைக்கான அணுகலை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம்.

அறிஞருக்கான சோதனை

ஒரு உண்மையான அறிஞர் அவர் எத்தனை நூல்களை மனனம் செய்துள்ளார் என்பதாலும், எவ்வளவு அழகாக அரபி பேசுகிறார் என்பதாலும், அவரது தாடியின் நீளத்தாலும், அவரது தலைப்பாகையின் அளவாலும், அவரைப் பின்பற்றுபவர்களின் எண்ணிக்கையாலும், அவர் ஒரு மன்னருக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக நிற்கிறார் என்பதாலும் அடையாளம் காணப்படுவதில்லை.

உண்மையான அறிஞர் உண்மையைச் சொல்வது அவருக்கு ஏதாவது விலையைச் செலுத்த வேண்டிய நிலையை ஏற்படுத்தும்போது அடையாளம் காணப்படுகிறார்.

ஆட்சியாளர் கோபப்படும்போது.

அதிகாரம் கொண்டவர்கள் தமது ஆதரவைத் திரும்பப் பெறும்போது.

கூட்டம் அவருக்கு எதிராகத் திரும்பும்போது.

உண்மையைப் பேசுவது அவரது சம்பளம், பதவி, அழைப்புகள், மேடை அல்லது நற்பெயரை அச்சுறுத்தும்போது.

அப்போதுதான் கல்வி நபிமார்களின் பண்பைப் பெறுகிறது.

இல்லையெனில், ஒருவர் வெறும் மத அதிகாரியாக மாறிவிடும் அபாயம் உள்ளது. வரலாறு இப்படிப்பட்ட பல அதிகாரிகளைப் பார்த்திருக்கிறது.

அவர்கள் அரியணையை ஆசீர்வதித்தார்கள். அதன் போர்களை நியாயப்படுத்தினார்கள். அதன் விமர்சகர்களை மௌனமாக்கினார்கள். அதன் கொள்கைகளுக்கு புனிதத் தன்மையை அளித்தார்கள். இறுதியில் அந்த ஆட்சி வீழ்ந்தபோது, அவர்களின் மத நியாயப்படுத்தல்களும் அதனுடன் வீழ்ந்தன.

இதே நோய் அரபு உலகிற்கு வெளியிலும் உள்ளது

இந்நோய் ரியாத், அபூதாபி அல்லது கெய்ரோவுக்குள் மட்டுமே கட்டுப்பட்டதல்ல என்பதைத் தெளிவாகக் கூறுவோம்.

இது லண்டனிலும் உள்ளது.

ஜொஹன்னஸ்பர்க்கிலும் உள்ளது.

டர்பனிலும் உள்ளது.

கராச்சியிலும் உள்ளது.

நியூயார்க்கிலும் உள்ளது.

ஒரு அறிஞர் உண்மையைப் பாதுகாப்பதைவிடத் தனது நிறுவனப் பதவியைப் பாதுகாப்பதில் அதிக அக்கறை கொள்ளும் எந்த இடத்திலும் இது உள்ளது.

சிறிய சடங்கு தவறுக்காக ஒரு முஸ்லிம் இளைஞரைக் கண்டிக்கக்கூடிய, ஆனால் அப்பாவி பொதுமக்கள் கொல்லப்படுவதைக் கண்டிக்கத் தயங்கும் அறிஞர் இஸ்லாத்தின் முன்னுரிமை வரிசையை இழந்துவிட்டார்.

ஆடையின் சரியான நீளம் அல்லது தலையில் அணியும் தொப்பியைப் பற்றி ஒரு மணி நேரம் பேசக்கூடிய, ஆனால் அநீதியைப் பற்றி ஐந்து நிமிடங்கள் பேச முடியாத அறிஞர் வெளிப்பாட்டின் ஒழுக்க மையத்தை இழந்துவிட்டார்.

அல்லாஹ்வை அஞ்சுவதைவிட ஆட்சியாளரை அதிகம் அஞ்சும் அறிஞர் தனது பணியின் உண்மையான நோக்கத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளார்.

நாம் நபிமார்களின் முன்மாதிரிக்குத் திரும்ப வேண்டும்

குர்ஆன் மீண்டும் மீண்டும் தவ்ஹீதையும் நீதியையும் இஸ்லாமிய உலகக் கண்ணோட்டத்தின் மையத்தில் வைக்கிறது. அல்லாஹ் நீதியைக் கட்டளையிடுகிறான். அல்லாஹ் அநீதியைக் கண்டிக்கிறான். உண்மைக்குச் சாட்சிகளாக நிற்குமாறு அல்லாஹ் விசுவாசிகளுக்குக் கட்டளையிடுகிறான்.

நபிமார்கள் ஒருபோதும் மன்னர்களுக்கான வெறும் மத ஆலோசகர்களாக இருந்ததில்லை.

மூசா (அலை) ஃபிர்அவ்னின் முன் நின்றார்.

இப்ராஹீம் (அலை) சிலை வணங்குபவர்களை எதிர்கொண்டார்.

நபி முஹம்மது (ஸல்) குறைஷிகளின் அதிகார அமைப்புகளை எதிர்கொண்டார்.

இமாம் அலி (ரலி) நீதிக்காக நிற்பது மிகப்பெரிய அரசியல் விலையை ஏற்படுத்தியபோதும் அநீதிக்கு எதிராக நின்றார்.

இதுதான் நமக்குத் தேவையான பாரம்பரியம்.

நிறுவனங்களைப் பாதுகாக்கும் அறிஞர்கள் அல்ல.

மன்னர்களைப் பாதுகாக்கும் அறிஞர்கள் அல்ல.

சம்பளங்களைப் பாதுகாக்கும் அறிஞர்கள் அல்ல.

புவிசார் அரசியல் கூட்டணிகளைப் பாதுகாக்கும் அறிஞர்கள் அல்ல.

உண்மையைப் பாதுகாக்கும் அறிஞர்களே நமக்குத் தேவை.

ஏனெனில் இறுதியில் ஒவ்வொரு மன்னரும் இறப்பார். ஒவ்வொரு அரண்மனையும் இடிந்து விழும். ஒவ்வொரு அரசாங்கமும் மறைந்துபோகும். ஒவ்வொரு அரசியல் கூட்டணியும் மாறும். ஆனால் அல்லாஹ் நிலைத்திருப்பான்.

இறுதியில் அறிஞர் அவருக்கு முன்பாகத் தனியாக நிற்பார்.

அந்நாளில் கேட்கப்படும் கேள்வி:

“நீ மன்னருக்கு விசுவாசமாக இருந்தாயா?” என்பதல்ல.

“நீ உண்மைக்கு விசுவாசமாக இருந்தாயா?” என்பதே.

அது எரித்தாலும் உண்மையைப் பேசும், அநீதியை அதன் பெயரால் அழைக்கும், எந்த அரசியல் கணக்கீடும் இல்லாமல் ஒடுக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாக்கும், ஃபிர்அவ்னின் பூசாரிகளின் பாதையில் அல்ல, நபிமார்களின் பாதையில் நடக்கும் ஒரு தலைமுறை அறிஞர்களை அல்லாஹ் உருவாக்குவானாக.

ஏனெனில் மன்னர்களின் தயவை இழந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சும் அறிஞர், ஏற்கனவே அதைவிட மதிப்புமிக்க ஒன்றை இழந்துவிட்டார்:

அல்லாஹ்வுக்காக உண்மையைப் பேசும் துணிவு.

சலீம் முகமது பதாத்

ஈமான், அரசியல் மற்றும் நீதி ஆகியவற்றின் சந்திப்பை ஆராயும் எழுத்தாளர்