The Message: News And Views

Monday, September 07, 2026

Echoes of the past: Ceremonial dress of a Safavid noble

The National Museum of Iran preserves a red-ground silk robe whose material and formal characteristics locate it firmly within the Safavid textile tradition.

Woven in Yazd and dated to the 11th century AH, this long-sleeved, ankle-length garment with slits at the sides and cuffs measures ninety-seven centimeters in height. Its construction, the tailored fit, the choice of silk, the employment of metallic-woven trims, and the structural lining of blue cotton was deliberately orchestrated to produce a lively, dignified silhouette upon the wearer.

A distinct visual rhythm animates the fabric's surface. An underlying network of hexagonal compartments, set against a subtly dissolving ground, frames identical but isolated floral sprays. This systematic repetition of plant motifs in white, blue, green, and brown against the red field accomplishes more than mere ornament; it converts the garment's two-dimensional plane into a modulated three-dimensional surface, establishing geometric coherence and a measured, almost architectural, sense of balance. The chromatic contrast, in particular, heightens the botanical forms, rendering them legible from a distance while rewarding close inspection with fine brush-like delineation.

Ornamental elaboration further distinguishes the robe's ceremonial function. Gold-woven bands (zarbaft), embroidered with foliage and blossoms in red, green, purple, and white, edge both sides of the chest opening, the lateral slits, and the cuffs. These metallic accents, juxtaposed with the silk ground, impart a lustrous, courtly opulence. Seventeen silver buttons—sixteen conical ones along the left chest opening and five smaller specimens on one sleeve—serve simultaneously as fastenings and as integral elements of the decorative scheme. Their presence reinforces the garment's formal, official character and aligns it with the protocol of Safavid court dress, where such details signified rank and ceremonial readiness.

The Safavid court's sustained patronage of textile arts provides the essential historical framework for this piece. Royal support encouraged the convergence of painting, architecture, calligraphy, and weaving within the royal workshops. In this environment, textile designers often worked across media, and certain painters themselves assumed the loom, weaving the luxurious silks and brocades they had originally drafted on paper. Weaving centers in Tabriz, Qazvin, Isfahan, Yazd, and Kashan consequently produced velvets, satins, multi-layered silks, and brocades that were unrivaled in chromatic variety and figural invention. These fabrics were not confined to domestic consumption; they entered long-distance trade networks as prized Iranian exports, reaching markets from the Ottoman Empire to the European continent.

Ultimately, this red silk qaba synthesizes several distinct strands of Safavid material culture: the weaver's technical expertise, the painter's eye for spatial patterning, the tailor's concern for bodily form, and the court's demand for visual markers of rank. It remains a concrete, tangible document of a period when Persian dress achieved a distinctive stylistic unity and asserted its place among the most sophisticated textile traditions of the early modern world.

From Shiraz to Zanzibar: A look into centuries-old Persian connection

TEHRAN - For centuries, the Indian Ocean served not as a barrier separating Iran from East Africa, but as a maritime corridor linking the two regions.

Seasonal monsoon winds carried sailors, merchants, religious scholars and migrants between the Persian Gulf, the Arabian Peninsula, the Swahili coast and the Indian subcontinent, creating networks through which goods, ideas, languages, religions and cultural practices circulated.

Among the most enduring traditions associated with these connections is the story of the “Shirazis”, people said to have migrated from the southern Iranian city, to the East African coast. The story has long occupied an important place in the historical memory of communities in Zanzibar, Kilwa, Mombasa and other parts of the Swahili coast. But historians have increasingly cautioned against interpreting the tradition as evidence of a single, large-scale migration from the Iranian city of Shiraz.

Instead, the history appears to have been shaped by successive movements of people across the western Indian Ocean, including merchants and settlers from the Persian Gulf, as well as by intermarriage and the gradual formation of cosmopolitan coastal communities.

Tanzanian historian Professor Abdul Sheriff has been one of the most prominent scholars to examine this complex history. Born in Zanzibar in 1939, Sheriff studied geography and history at the University of California, Los Angeles, before earning a doctorate in African history from the School of Oriental and African Studies at the University of London. He later became a professor of history at the University of Dar es Salaam and played a major role in the study and preservation of Zanzibar’s heritage. His work has focused particularly on the history of Zanzibar, the Swahili coast and the dhow culture of the Indian Ocean.

His 2010 book Dhow Cultures of the Indian Ocean: Cosmopolitanism, Commerce and Islam places the movement of people between Iran and Africa within the wider history of the Indian Ocean. Sheriff argues that the dhow was not simply a vessel for transporting commodities. Because sailors and merchants often had to remain in foreign ports until seasonal winds allowed their return journeys, maritime trade created opportunities for long-term residence, intermarriage and cultural exchange. Over time, commercial networks developed into social and cultural communities.

The monsoon system was central to this process. Sailors could travel between the East African coast and the Persian Gulf at particular times of the year, then return when the winds changed. Ports such as Siraf and Hormuz were part of a much wider maritime network extending toward the African coast. Zanzibar, meanwhile, occupied a strategically important position at the center of the Swahili coast, where maritime routes connected Africa with Arabia, Persia and India.

One of the best-known accounts of Persian migration to East Africa concerns Ali ibn al-Hasan, traditionally described as a member of a Shirazi ruling family who established himself at Kilwa. The story is preserved in versions of the Kilwa Chronicle, a collection of traditions concerning the history of the city-state.

The traditional account should, however, be treated with caution. Earlier historians interpreted it literally, while later scholars questioned whether the “Shirazi” migration represented a direct movement of people from Shiraz to Kilwa.

Historian Neville Chittick, for example, argued that the available archaeological and documentary evidence did not support a simple account of a direct migration from the Persian Gulf to Kilwa. He suggested instead that the movement associated with the Shirazi tradition may have involved settlers from the Banadir coast of present-day Somalia. His study also connected the emergence of a Shirazi dynasty at Kilwa with archaeological evidence and locally minted coins.

Other research has nevertheless strengthened the case for a genuine Persian component in the history of the Swahili coast. Archaeologist Stéphane Pradines, examining the site of Sanje ya Kati near Kilwa, argued that archaeological evidence points to Persian influence on the East African coast between roughly the 10th and 12th centuries. At the same time, he stressed that “Shirazi” should not automatically be understood as meaning people exclusively from the city of Shiraz.

More recent genetic research has added another layer to the debate. A 2023 study of medieval populations from the Swahili coast found evidence of admixture between African and Persian-associated populations beginning around AD 1000. The researchers said the findings were consistent with accounts of Persian arrivals preserved in the Kilwa Chronicle, while emphasizing the complex African and Asian ancestry of Swahili populations.

The evidence therefore points to interaction rather than replacement. African coastal communities were not passive recipients of an imported Persian civilization. They were active participants in the development of the societies that became known as Swahili.

Trade was one of the principal mechanisms behind this process. Merchants did not merely exchange ivory, spices, timber, textiles and other commodities. They also exchanged technologies, religious ideas, architectural traditions, languages and social practices. The resulting urban culture was distinctly Swahili, even though it contained elements derived from several parts of the Indian Ocean world.

Architecture provides some of the clearest evidence of these interactions. Historic mosques and houses along the Swahili coast reflect centuries of contact between African communities and societies across the Indian Ocean. The 12th-century Kufic inscription at Kizimkazi in Zanzibar is among the important archaeological remains associated with the early Islamic history of the islands. Sheriff has also examined the architectural connections between Zanzibar, the Swahili coast and the Persian Gulf.

Cultural connections were not confined to architecture and material remains. Elements associated with the Persian calendar have also survived in parts of Zanzibar and the wider Swahili world. The celebration known as Nairuzi, a local form of the name Nowruz, has been associated with communities in Zanzibar and other coastal areas. In Makunduchi, in southern Unguja, the Mwaka Kogwa festival continues to combine ritual combat, singing, dancing, fire and communal celebration.

The story of the Shirazis is consequently not simply a story of migration from one Iranian city to Africa. It is a story of movement, settlement, marriage, commerce and cultural exchange across an ocean that connected rather than divided societies.

Guard Your Heart Like a Fortress: The Machiavellian Wake-Up Call Islam Already Gave Us.

By Salim Mohamed Badat

An Islamic Response to Emotional Exploitation in the Age of Boundless Love.

In a world that preaches unconditional love and endless emotional openness, a silent epidemic is spreading: the death of dignity, the erosion of masculine strength, and the collapse of emotional boundaries.

The modern world romanticises self-erasure in the name of love. But Islam , like Machiavelli in his ruthless realism , warned us of this spiritual erosion long before it was trending on podcasts or viral on social media.

This is not an article about becoming cold or indifferent. This is about reclaiming the power Allah already gave you , the ability to love without being destroyed, to forgive without becoming a doormat, to lead without apologising for your presence.

Love Without Structure Is Self-Destruction.

They told you that love is giving endlessly. That to forgive is divine, and to endure is noble. But they didn’t tell you what Islam teaches: that even Prophet Muhammad (saw) ,the mercy to the worlds, set boundaries.

He walked away from toxic people. He warned his followers against people who abused trust. Boundless love is not prophetic , it’s delusional.

Love, in Islam, is grounded in justice, boundaries, and tawheed (oneness of God) , not the worship of people. You are not a slave to emotions. You are a servant of Allah. And Allah gave you worth that should never be negotiated in the name of “peace.”

Machiavelli and the Islamic Ethos of Emotional Discipline.

Niccolo Machiavelli said: “It is better to be feared than loved, if one cannot be both.” But Islam refines that idea: It is better to be respected than blindly adored.

Mercy, yes , but never at the cost of respect. Emotional generosity without discernment is not virtue. It is weakness dressed in naivety. Islam doesn’t teach us to be “nice” , it teaches us to be just, wise, and dignified. The Prophet (saw) wasn’t a people pleaser. He was a truth-carrier, and sometimes, the truth hurts.

The Lie of Endless Forgiveness.

We are told to forgive endlessly. And yes, Islam rewards forgiveness. But never forget this ayah: “And whoever retaliates after having been wronged , no blame is upon them.” [Surah Ash-Shura 42:41]

When you keep forgiving someone who never changes, you’re not being merciful , you’re enabling injustice. Islam allows, even commands, that a man preserves his honour. The Prophet (saw) said, “A believer is not stung from the same hole twice.” (Bukhari, Muslim)

Build with Wisdom, Not Emotion.

Emotional clarity is not cruelty. It is respect , for yourself and for the people around you. Machiavelli warned against emotional vulnerability because it makes you predictable and manipulatable.

You don’t become more spiritual by being spineless. You don’t become more loving by staying in relationships that rob you of dignity . Allah does not ask you to be drained for the sake of love. He asks you to protect your soul.

Be a Lion When Needed, A Fox When Necessary.

Machiavelli’s most powerful lesson is this: “The lion cannot protect himself from traps, and the fox cannot defend himself from wolves. One must therefore be a fox to recognize traps, and a lion to frighten wolves.”

Islam gave us both. Prophet Yusuf (AS) was the fox navigating the palace, temptation, false accusations, and prison with silent brilliance. Imam Ali (RA) was the lion , his presence in the battlefield alone silenced the enemy.

The believer must be both: strategic and strong, merciful but mighty, loving but never naïve.

Stop Confusing Submission with Sabr.

What many call patience today is actually emotional surrender. They stay in toxic marriages. They tolerate disrespectful children. They endure betrayal and say, “It’s my test.” No. That’s not sabr. That’s self-betrayal.

Sabr is active resistance , not passive suffering. Sabr is what the Prophet (saw) had in Taif , when he walked away and asked Allah to preserve his dignity, not beg his abusers to treat him better. Moosa (AS) practiced sabr by not tolerating Pharo.

The Abuser: A Disgrace to Manhood

Than there is the man who abuses his family, traumatises those around him, or mistreats and abuses women. That man is not a reflection of true manhood, he is a coward, and a disgrace to the very concept of masculinity.

Islam does not teach men to be oppressors. It teaches men to be just, compassionate, protective, responsible, and chivalrous.

The Resurrection of Masculine Mercy.

Islamic manhood is not cold-blooded. It is warm but wise, gentle but guarded. The Prophet (SAW) wept, but he also drew lines. He embraced children, but he also carried a sword. He forgave enemies, but only after justice had been established.

Modern men are told to feel more, give more, tolerate more, while their homes burn from lack of structure. This is not mercy. It’s moral collapse.

Love With Limits. Lead With Boundaries. Worship With Clarity.

Your heart was created to submit to Allah, not people. Every time you hand it to someone unworthy, you suffer. Every time you chase validation, you bleed. Every time you stay silent to “keep the peace,” you let your deen be slowly eaten away.

“Indeed, Allah does not change the condition of a people until they change what is within themselves.” [Surah Ar-Rad 13:11]

This is your wake-up call. Stop loving in ways that make you smaller. Stop calling emotional enslavement love.

Be the Man Islam Commands You to Be.

Guard your heart like the Kabah, not everyone gets access. Set boundaries like a fortress, not everyone gets to stay.

Lead with truth, even if you walk alone. Start by protecting your soul. This is not the death of love. It is the rebirth of honour.

Salim Mohamed Badat

Writer exploring the intersection of faith, politics and justice

நபிகள் நாயகம் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் அருள்மிக்க பெற்றோர்

சாலிம் முஹம்மது பதாத்

படைப்பின் பரந்த வரலாற்றில், அல்லாஹ் தமது இறுதி தூதரான முஹம்மது (ஸல்) அவர்களுக்காக மிகவும் தூய்மையான வம்சப் பரம்பரையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அந்தப் பரம்பரையின் ஒவ்வொரு படியும் மேன்மையானதாகவும், ஒவ்வொரு திருமண இணைப்பும் கண்ணியமானதாகவும், ஒவ்வொரு உள்ளமும் பரிசுத்தமானதாகவும் இருந்தது. இறுதியில், முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் ஒளி இவ்வுலகில் பிரவேசித்தது.

அவர்களின் பெற்றோர்களான அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்துல் முத்தலிப் மற்றும் ஆமினா பின்த் வஹ்ப் ஆகியோரும் இந்த இறைத் தயாரிப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்தனர். அவர்களின் அன்பும், அவர்கள் அனுபவித்த இழப்புகளும், நபி (ஸல்) அவர்களின் பாக்கியமிக்க வாழ்க்கையின் ஆரம்ப அத்தியாயங்களை வடிவமைத்தன.

தந்தை: அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்துல் முத்தலிப்

அப்துல்லாஹ், குறைஷிகளின் தலைவரும் கஅபாவின் பாதுகாவலருமான அப்துல் முத்தலிப்பின் அன்பு மகனாவார். ஒரு காலத்தில் அவரது தந்தை தனது மகன்களில் ஒருவரை பலியிடுவதாக நேர்ச்சை செய்திருந்தார். அந்தத் தேர்வு அப்துல்லாஹ்வின் மீது விழுந்தபோது, இத்தகைய உயர்ந்த பண்புகளைக் கொண்ட இளைஞனை இழப்பதற்கு மக்கா மக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். அல்லாஹ்வின் கருணையால் அந்தப் பலி நீக்கப்பட்டு, அப்துல்லாஹ்வின் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது. இது அவரது சிறப்பான விதியைச் சுட்டிக்காட்டும் ஓர் அடையாளமாக அமைந்தது.

அவர் மிகவும் அழகான தோற்றம் கொண்டவராகவும், ஒளிவீசும் முகத்துடனும், மென்மையான மற்றும் பணிவான குணத்துடனும் விளங்கினார். குறைஷி மக்கள் அவரது தாழ்மை, உண்மைநேயம் மற்றும் கற்பொழுக்கத்தைப் பெரிதும் மதித்தனர்.

பல உயர்ந்த குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் அவரைத் திருமணம் செய்ய விரும்பினர். ஆனால் அவரது தந்தை, அவருக்கு சமமான கண்ணியமும் தூய்மையும் கொண்ட ஒரு பெண்ணை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்: ஆமினா பின்த் வஹ்ப்.

அவர்களின் திருமணம் மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் நிறைந்ததாக இருந்தது. ஏனெனில், தங்களது இணைப்பில் ஒரு சிறப்பான அருட்பேறு இருப்பதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தனர். திருமணத்திற்குப் பிறகு அதிக காலம் கழியுமுன்பே, ஒருநாள் மனிதகுலத்திற்கே அருளாக விளங்கவிருந்த குழந்தையை ஆமினா கருவுற்றார்.

ஆனால் விதி அவர்களுக்கு நீண்ட காலம் ஒன்றாக வாழும் வாய்ப்பை வழங்கவில்லை. சிரியாவை நோக்கி ஒரு வணிகக் குழுவுடன் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அப்துல்லாஹ் தனது தாய்வழி மாமாக்கள் வசித்த யத்ரிபில் நோயுற்றார். அவரது உடல்நிலை மோசமடைந்து, தனது இருபத்தைந்தாவது வயதில் அவர் மரணமடைந்தார். அவர் மீண்டும் மக்காவுக்குத் திரும்பவில்லை.

இந்த இழப்பு ஆமினாவின் உள்ளத்தைச் சிதைத்தது. அவருக்குள் துயரமும் நம்பிக்கையும் ஒருசேர இருந்தன: அன்புக் கணவனை இழந்த துயரம் ஒருபுறம்; தாம் சுமந்துகொண்டிருந்த குழந்தையின் வாழ்க்கை மறுபுறம். அந்தக் குழந்தையே பின்னர் அவருக்கு மிகப்பெரிய ஆறுதலாக ஆனார்.

அன்புக்குரியவரின் பிறப்பு (ஸல்)

யானை ஆண்டில், புனிதமான ரபீஉல் அவ்வல் மாதத்தில், ஆமினா முஹம்மது (ஸல்) அவர்களைப் பெற்றெடுத்தார். அந்த இரவு ஒளிமயமாக இருந்தது; நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட தனது நபியின் வருகையைப் படைப்பே கொண்டாடியது போலத் தோன்றியது.

அப்துல்லாஹ் தனது மகனைத் தூக்கி அணைத்துக்கொள்ள அங்கு இல்லாவிட்டாலும், அந்தக் குழந்தை அவரது அழகையும் மேன்மையையும் தன்னுள் கொண்டிருந்தார். ஆமினா அவரைத் தன் அருகில் அணைத்துக்கொண்டார். அவரது இதயம் அன்பால் நிரம்பியிருந்தது; அதேவேளை, ஒரு விதவையின் துயரம் அவரது கண்களில் இன்னும் நிலைத்திருந்தது.

பிறந்த குழந்தை தனது தாயான ஆமினா மற்றும் தனது பாட்டனாரான அப்துல் முத்தலிப் ஆகியோரின் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டார். அவரைக் கண்டு வியந்த அப்துல் முத்தலிப், “என் இந்த மகனுக்கு மிகப் பெரிய விதி காத்திருக்கிறது” என்று கூறினார்.

யத்ரிபை நோக்கிய பயணம்

முஹம்மது (ஸல்) அவர்களுக்கு ஆறு வயதாக இருந்தபோது, ஆமினா அவரை அழைத்துக் கொண்டு யத்ரிபுக்குப் பயணம் செய்ய முடிவு செய்தார். தனது இளம் மகனுக்கு அவனது தந்தை அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்றும், அவள் அன்புடன் நினைவுகூர்ந்த அந்த மனிதருடன் அவனுக்கு ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும் அவரது உள்ளம் விரும்பியது.

அவர்களுக்கு முன்பாக அரேபிய சூரியனின் கீழ் பரந்து விரிந்த, பொன்னிறமான பாலைவனம் காணப்பட்டது. அவர்களுடன் அவர்களின் விசுவாசமிக்க பணிப்பெண்ணான உம்மு அய்மனும் இருந்தார். பின்னர் அவர் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு இரண்டாவது தாயைப் போன்றவராக ஆனார்.

ஒட்டகங்களின் குளம்புகள் மெதுவாக நிலத்தைத் தட்டும் ஒலியுடன் அந்தப் பயணக் குழு சீராக முன்னேறியது.

அவர்கள் யத்ரிபை நெருங்கியபோது, மக்காவின் வறண்ட சமவெளிகளுக்கு மாறாக, காற்று மென்மையாகவும் சுற்றுப்புறம் பசுமையாகவும் மாறியது. பேரீச்ச மரங்கள் தென்றலில் மெதுவாக அசைந்தன. உறவினர்கள் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்க வெளியே வந்தனர். தந்தையற்ற அந்தச் சிறுவன் மீது அன்பைப் பொழிந்தனர்.

இளம் முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள், தனது தந்தையின் உறவினர்களின் அரவணைப்பை முதன்முறையாக உணர்ந்தார். அவர்கள் அப்துல்லாஹ்வைப் பற்றியும், அவரது மென்மை, கண்ணியம் மற்றும் கருணை பற்றியும் அவரிடம் பேசினர்.

அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து அவரது தந்தையின் கல்லறைக்குச் சென்றனர். ஆமினா அக்கல்லறையின் முன் அமைதியாக நின்றார். அவரது கண்களில் கண்ணீர் மின்னியது; அவரது கை மெதுவாகத் தனது மகனின் தோளில் இருந்தது.

இன்னும் இழப்பின் ஆழமான அர்த்தத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்தச் சிறுவன், மண்ணால் அமைக்கப்பட்டிருந்த கல்லறை மேட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது மென்மையான உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்று அசைந்தது. ஒரு தந்தையின் இல்லாமை, எந்த வார்த்தைகளாலும் நிரப்ப முடியாத ஓர் இடத்தை உருவாக்கியதைப் போல அவர் உணர்ந்தார்.

ஆமினா கண்ணீருடன் பிரார்த்தனை செய்தார். அவரது குரல் உடைந்தது; அவரது இதயம் துயரத்திற்கும் பெருமைக்கும் இடையில் பிளவுபட்டது. தனது மகனிடம் அவரது தந்தையைப் பற்றிய கதைகளையும், அவர் எவ்வாறு இருந்தார் என்பதையும், அவர்களின் குறுகிய திருமண வாழ்க்கையை நிரப்பிய அன்பைப் பற்றியும் கூறினார்.

அப்வாவில் நிகழ்ந்த இறுதி விடைபெறல்

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஆமினா முஹம்மது (ஸல்) அவர்களையும் உம்மு அய்மனையும் அழைத்துக்கொண்டு மக்காவை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

ஆனால் அந்தப் பயணக் குழு அப்வா என்ற சிறிய கிராமத்தை அடைந்தபோது, ஆமினாவின் உடல்நிலை திடீரென மோசமடைந்தது. காய்ச்சல் அவரைத் தாக்கி, அவரது உடல் வலிமையை முற்றிலும் குறைத்தது.

அவர் தைரியமாக இருக்க முயன்றார். ஆனால் நோய் விரைவாக மோசமடைந்தது. பாலைவன வானத்தின் கீழ் படுத்திருந்தபோது, தனது ஆறு வயது மகனின் முகத்தைப் பார்த்தார்.

அவனது கண்கள் பெரிதாகவும் அப்பாவித்தனமாகவும் இருந்தன. அந்தத் தருணத்தின் பாரத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவன் தனது தாயின் கண்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவனைத் தழுவிக்கொண்டிருந்த ஆமினாவின் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. இந்த உலகில் தனது மகனைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல வேண்டிய வேதனை, காய்ச்சலைவிட ஆழமாக அவரது இதயத்தைப் பிளந்தது.

இறுதியாக ஒரு பெருமூச்சுடன், அவரது ஆன்மா தனது படைத்த இறைவனிடம் திரும்பியது.

சிறுவன் முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் தனது தாயின் அருகில் அழுதுகொண்டே இருந்தார். தந்தையும் தாயும் இல்லாத அனாதையாக அவர் மாறினார்.

உம்மு அய்மன் அவரைத் தழுவிக்கொண்டார். அவரது கண்ணீரும் அந்தச் சிறுவனின் கண்ணீரும் ஒன்றாகக் கலந்தன. அதேவேளை, பாலைவனக் காற்று ஆமினாவின் இறுதி மூச்சைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றது.

ஒரு குழந்தையின் தனிமை

பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்தத் தருணத்தை நினைவுகூர்ந்தார்கள். ஒருமுறை வயது முதிர்ந்த நிலையில், அவர் தனது தாயின் கல்லறை அமைந்திருந்த அப்வாவுக்குச் சென்றார்.

அங்கு நின்றபோது, அந்த நினைவு அவரை ஆட்கொண்டது. அவரது அருள்மிக்க முகத்தில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவருடன் இருந்தவர்களும் அழுதனர்; அவரது துயரத்தைப் பார்க்க அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

அனாதைத்துவத்தின் பாரத்தை அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் சுமந்தார். அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும், ஆதரவற்றவர்களையும், உடைந்த உள்ளங்களையும் நோக்கி அவரது இதயம் மேலும் மென்மையானது.

விதவைகள், அனாதைகள் மற்றும் ஏழைகள் மீதான அவரது கருணை, அவரது உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது. அவரது சொந்த குழந்தைப் பருவ வேதனைகளால் அந்தக் கருணை வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.

முடிவுரை

நபி (ஸல்) அவர்களின் பெற்றோரின் கதை அன்பும் இழப்பும், அழகும் துயரமும் நிறைந்ததாகும்.

உயர்ந்த பண்புகளும் தூய்மையும் கொண்ட அப்துல்லாஹ், தனது மகனைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்தார். ஆனால் அவர் கண்ணியத்தின் ஒரு மரபை விட்டுச் சென்றார்.

அழகும் அர்ப்பணிப்பும் கொண்ட ஆமினா, தனது குழந்தைக்காக தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் அர்ப்பணித்தார். ஆனால் அவர் மிக விரைவில் இறைவனிடம் திரும்ப அழைக்கப்பட்டார்; தனது மகனை அல்லாஹ்வின் பாதுகாப்பில் விட்டுச் சென்றார்.

அவர்களின் அன்பும் தியாகமும் வழியாக, அல்லாஹ்வின் தூதரான முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் இவ்வுலகில் பிறந்தார்கள். துயரத்தால் அவர்களின் இதயம் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது; இறை அருளால் அவர்களின் ஆன்மா உயர்த்தப்பட்டது.

ஒரு தாயின் அன்பின் மென்மையையும், ஒரு தந்தையின் பெயரின் கண்ணியத்தையும் அவர்கள் தன்னுள் சுமந்தார்கள். இவற்றுடன், அவர்கள் அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் அருளாக விளங்கினார்கள்.

முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் மீது அல்லாஹ்வின் சாந்தியும் அருளும் உண்டாவதாக! மேலும், அவர்களின் கண்ணியமிக்க பெற்றோர்களைத் தனது அருளால் அல்லாஹ் சூழ்ந்துகொள்வானாக!

Sunday, September 06, 2026

US congressman rejects Trump’s 'failed state' rhetoric on Iran

TEHRAN — Six months after the US and Israel launched their unprovoked aggressive campaign against Iran, domestic political fissures in the United States are tearing open the official White House narrative.

As the economic fallout hits American consumers and missile stockpiles run dry, lawmakers in Washington are increasingly calling out the administration’s desperate propaganda.

Speaking with US broadcaster MS Now, US Representative Ted Lieu explicitly questioned Washington’s insistence that Iran is a "failed state" or on the verge of collapsing under Western military pressure. Pointing to the uninterrupted tactical operational capabilities of Iran’s defense forces, Lieu dismantled the administration’s talking points. “If Iran is a failed state, then how does Iran keep launching drones and missiles at our bases and our allies?” Lieu asked. The congressman then highlighted the mounting domestic economic burden of Washington’s foreign adventurism, noting that working-class Americans are paying the price at the pump. “How come the average price of gas is $4.12 across America?” Lieu demanded, calling out the administration's severe disconnect from reality. “The White House is clearly not telling the truth. They need to come clean to the American people. How are we going to exit this endless war in Iran instead of trading strikes back and forth?”

US miscalculation

The joint US-Israeli aggression began on February 28. Miscalculating the resilience of the Islamic Republic, Western strategists envisioned a quick, decisive campaign that would cripple Iran’s military infrastructure and break the spirit of the nation. Instead, Iran’s retaliatory response quickly shattered Western arrogance. Iran’s Armed Forces executed defense operations across the region. Utilizing high-precision, domestically manufactured ballistic missiles and advanced swarming drone platforms, Iranian forces repeatedly bypassed multi-billion-dollar Western air defense systems. Key enemy targets, regional facilities hosting US forces, and vital logistics nodes were methodically targeted, demonstrating that Iran retained full strategic initiative.

Concurrently, Tehran exercised its sovereign control over the Strait of Hormuz—the vital global energy choke point. By shutting down transit access to hostile entities, Iran exposed the extreme fragility of the imperial economy.

By early April, the sheer scale of Iran’s relentless defense forced Washington to reckon with the staggering cost of its aggression. The US had to announce a ceasefire that went into effect on April 8. Faced with a rapidly worsening strategic crisis, Washington sought diplomatic channels to halt the escalation. These initial pauses culminated on June 17, when the United States and Iran signed a 14-point memorandum of understanding (MOU). Under the provisions of the MOU, Washington agreed to an immediate cessation of military operations, was forced to lift its naval blockade on Iranian ports, and was coerced into issuing broad oil sanctions waivers to allow Iranian crude to re-enter global markets freely. However, the US continues to violate its commitments.

Far from demonstrating American strength, the months of conflict have severely drained Western military reserves and decimated domestic stability. Military analysts and congressional insiders have openly warned that months of firing multimillion-dollar interceptors—such as the Patriot, SM-3, and THAAD batteries—to counter Iran's cost-effective drone and missile strikes have led to a dangerous depletion of US missile inventories. Washington’s defense-industrial base has simply proved incapable of keeping pace with the attrition rates demanded by modern high-intensity warfare against a peer adversary.

On the home front, the American public is suffering the direct consequences of Washington’s military recklessness. Gas prices across the US have skyrocketed. The severe disruption of global energy supplies triggered a second major inflation surge in Western economies, driving up consumer prices, destabilizing global financial markets, and pushing the US economy toward severe stagflation.

As public outrage mounts and gas lines lengthen across the country, a growing coalition of US lawmakers from across the political spectrum is demanding an immediate end to the war. Congress is increasingly balking at the endless defense spending requests, leaving the administration isolated at home and abroad. Faced with mounting military exhaustion, depleted arsenals, severe economic disruption, and widespread domestic dissent, the White House is now quietly attempting to negotiate a face-saving exit from its self-inflicted Iranian quagmire. Yet, as Rep. Lieu's remarks illustrate, the American public is no longer accepting official rhetoric when the reality on the ground—and at the gas pump—tells a completely different story.

Tehran has consistently maintained that while it does not seek war, it remains fully prepared to deliver crushing responses to any violation of its territorial integrity or national sovereignty. Washington's aggression has only served to prove that no amount of Western military power can dictate terms to a resilient, unified Iran.

Children’s Book Council announces Iranian nominees for 2028 Hans Christian Andersen Award

TEHRAN – Author Ahmad Akbarpour and illustrator Reza Dalvand have been selected by the Children’s Book Council (CBC) of Iran as the Iranian nominees for the 2028 Hans Christian Andersen Award.

Akbarpour has been selected by the CBC for the second time. In 2026, he was one of the final six authors nominated for the awards in the authors section though he did not win it, IRNA reported.

Born in Fars Province, Ahmad Akbarpour, 56, is a novelist and author of short stories and children's books. He got his bachelor’s degree in psychology from Shahid Beheshti University in Tehran and his master's degree in children's literature from Shiraz University in Shiraz.

He began writing for adults before turning to children’s and young adult literature after discovering Constantin Virgil Gheorghiu’s “Twenty-Fifth Hour”. A student of Reza Baraheni and Houshang Golshiri, he soon started writing fiction for adolescents, adopting a postmodern style of writing.

Introduced to Iran’s Children’s Book Council, he submitted his first poem, and soon became one of Iran’s most celebrated authors for young readers, with over 50 books to his name.

His short novel “That Night’s Train” (1999) received the Book of the Year award from Iran's Ministry of Culture and Islamic Guidance. During his career, Akbarpour discussed such topics as fear, loneliness, and peace.

In some of his works, he shows his disdain for the destructive impact of war on children. His children’s anti-war book “Good Night Commander” and “That Night’s Train,” illustrated by Isabelle Arsenault, were published in English by Groundwood Books in the US and Canada in 2010 and 2012, respectively.

Known for inventive storytelling that challenges conventional narratives, Akbarpour invites readers to think critically and empathetically, weaving universal themes such as peace, friendship, and family into works like “The Giant and the Bicycle”.

His versatility spans humor, fantasy, realism, and myth, as seen in “Good Night Commander,” “Roc Girl,” and “That Night’s Train”. He also addresses social issues, including the experiences of children with special needs or from marginalized backgrounds. His stories often collaborate closely with Iranian illustrators, enhancing their visual and emotional impact.

Translated into multiple languages, including English, German, Korean, Chinese, Turkish, Italian, Portuguese, and Arabic, and adapted into films, his works have earned recognition, including the 2024 White Ravens list (Munich), the National Children’s Literature Festival of Shiraz, and inclusion in Iran’s “Must Read and Influential Books of the Last Thirty-Three Years.” He was shortlisted for the Astrid Lindgren Memorial Award in 2023 and 2025.

The most distinguishing characteristic of his works is their humor, which makes his writings captivating and agreeable. Akbarpour, who is always on the lookout for new and different elements, is thus able to look at his subject from a different perspective in some of his works and pull the reader’s imagination along. He has also had the experience of rewriting some old legends. He conducted some research and gathered Persian satire proverbs and traditional children’s games.

Beyond writing, Akbarpour mentors emerging writers through workshops, helping shape the next generation of Iranian children’s literature. His commitment to creativity, inclusivity, and critical thinking has made him a leading voice in global children’s literature.

Reza Dalvand, 37, is an award-winning author and illustrator of more than 30 books for readers of all ages, including “Where Is My House?” and “Mrs. Bibi’s Elephant”. His works have been showcased in many solo and group exhibitions in Iran, England, Japan, South Korea, Ukraine, and several other countries.

His illustration has received worldwide recognition; he has been longlisted for the World Illustration Awards, has been featured twice by the Bologna Exhibition Book Fair, received the Grand Prize of the Oshima Picture Book Museum Award of Japan, was a nominee for two Astrid Lindgren Memorial Awards, was highlighted at Sharjah Children Reading Festival, and many more.

Dalvand is a member of Iranian Illustrators Society. He graduated from Isfahan Art University, and gained a Master’s in Illustration from Tehran University. He has taught at Tehran University and worked as art director on hundreds of children’s books.

His work blends emotional storytelling with poetic visuals, often exploring themes such as childhood, self-acceptance, social justice, and identity.

Creating magical worlds rooted in real cultures, details, and feelings, he invites both children and adults into stories that are whimsical yet deeply human.

Strongly influenced by his Persian heritage, his work carries a universal resonance that has reached readers around the world.

The Hans Christian Andersen Awards are two literary awards given biennially by the International Board on Books for Young People (IBBY), recognizing one living author and one living illustrator for their lasting contribution to children's literature.

The writing award was first given in 1956, the illustration award in 1966. The former is sometimes called the Nobel Prize for children's literature.

The awards are named after Hans Christian Andersen, a 19th-century Danish author of fairy tales, and each winner receives the Hans Christian Andersen Medaille (a gold medal with the bust of Andersen) and a diploma.

TCCIMA to dispatch trade delegation to Kazakhstan intl. oil, gas exhibition, conference

TEHRAN- The 30th Kazakhstan International Oil & Gas Exhibition and Conference (KIOGE 2026) will be held from September 30 to October 2, 2026 (8 to 10 Mehr 1405) in Almaty. The Tehran Chamber of Commerce, Industries, Mines and Agriculture (TCCIMA) intends to dispatch a trade delegation consisting of economic activists and capable Iranian companies to Kazakhstan concurrently with this event.

Participation in the exhibition, the opportunity to attend the specialized conference, and holding business-to-business (B2B) matchmaking meetings with Kazakh companies and economic activists will provide an excellent opportunity to showcase the capabilities of Iranian companies and identify areas for cooperation and development of commercial relations.

Priority areas of work for participation in this delegation include: oil and gas equipment and machinery, drilling and well services, technical and engineering services, refineries and petrochemicals, pipelines and oil and gas transmission, oil and gas field services, automation and processing, instrumentation and control, electronic equipment and information technology, and HSE and environmental services.

KIOGE 2026, the key industry event in Kazakhstan and Central Asia, brings together leaders of the oil and gas and energy industries.

The anniversary year marks an important milestone for the project: over three decades, KIOGE has evolved from a specialized industry platform into a strategic international forum where decisions shaping the future of the region’s energy sector are formed. Today, KIOGE is a space where the interests of government, business, and international partners converge, where the challenges of the global energy transition are discussed, and where practical mechanisms are developed to help the industry adapt to new realities.