பல ஆண்டுகளாக நாம் ஒரு மாயைக்குள் வாழ்ந்து வந்தோம்.
ஹாலிவுட், CNN, BBC மற்றும் மேற்குலகின் உரத்த பிரச்சார இயந்திரங்களால் மிகக் கவனமாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மாயை அது. இஸ்ரேல் வெல்ல முடியாத நாடு என்றும், அமெரிக்காவை யாராலும் நெருங்கக்கூட முடியாது என்றும், எந்த ஏவுகணையும் அதன் மீது பாய முடியாது என்றும், எந்தக் குண்டும் அதன் மீது விழ முடியாது என்றும், எந்த இராணுவமும் அவர்களை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளத் துணியாது என்றும் நமக்குச் சொல்லப்பட்டது.
நாம் அதை நம்பினோம். நம்மில் சிலர் உண்மையாகவே அதை நம்பினோம்.
அயர்ன் டோம் (Iron Dome) பாதுகாப்பு அமைப்பை, இறைவனின் கரமே அதுவென்பது போல நாம் நம்பினோம். அது அளவற்ற வலிமை கொண்டது என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டது. ஒவ்வொரு ரொக்கெட்டையும் விழுங்கிவிடும், ஒவ்வொரு ஏவுகணையையும் தடுத்து நிறுத்தும், பூமியில் உள்ள எந்த எதிரியிடமிருந்தும் இஸ்ரேலைப் பாதுகாக்கும் என்று கூறப்பட்டது.
இஸ்ரேல் என்பது வலிமைமிக்க இறைவனையும் அதைவிட வலிமைமிக்க இராணுவத்தையும் கொண்ட ஒரு சிறிய நாடு என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டது. அமெரிக்கா என்பது உலகம் இதுவரை கண்டிராத மிகப்பெரிய வல்லரசு என்றும், உலகத்தின் காவல்துறை, நீதிபதி, நடுவர் மன்றம் மற்றும் தண்டனையை நிறைவேற்றுபவன் என்றும் கூறப்பட்டது.
பின்னர் ஈரான் வந்தது.
சில நாட்களுக்குள்ளேயே அந்தப் போலியான பிம்பம் சிதைந்து விழுந்தது.
தாக்குப்பிடிக்க முடியாத இரும்புக் குவிமாடம்
போருக்கு முன்னர் அயர்ன் டோம் ஒரு புராணக் கதையைப் போலப் பேசப்பட்டது. ஆனால் போருக்குப் பின்னர் அதன் உண்மையான நிலையை நாம் கண்டோம். அது வரையறுக்கப்பட்ட திறனைக் கொண்ட, தாக்குதல்களால் திணறடிக்கப்பட்ட, சோர்வடைந்த மற்றும் தனது பலவீனங்களை வெளிப்படுத்திய ஓர் பாதுகாப்பு அமைப்பு மட்டுமே என்பது வெளிப்பட்டது.
ஏவுகணைகள் மழையைப் போலப் பொழிந்தன. ஒன்று, பத்து அல்லது நூறு என்று மட்டும் அல்ல. அலை அலையாகத் தொடர்ந்து வந்தன.
உலகமே நேரடியாகப் பார்த்துக கொண்டிருக்கையில், ஊடுருவ முடியாதது என்று கூறப்பட்ட பாதுகாப்புக் கவசம் வெடித்துச் சிதைவதைப் பார்த்தது. இடைமறிப்பு ஏவுகணைகள் இலக்குகளைத் தவறவிட்டன. பாதுகாப்பு ஏவுகணைகளின் இருப்புகள் தீர்ந்தன. ஒருபோதும் தாக்கப்படாது என்று கூறப்பட்ட டெல் அவிவ், ஹைஃபா உள்ளிட்ட நகரங்களில் அபாய எச்சரிக்கைச் சைரன்கள் அலறின.
முதன்முறையாக இஸ்ரேலியர்கள் சாதாரண மக்களைப் போலப் பதுங்கு குழிகளை நோக்கி ஓடினார்கள். 75 ஆண்டுகளாகப் பாலஸ்தீன மக்கள் அனுபவித்து வந்தவற்றை முதன்முறையாக அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். தங்களது சொந்த மண்ணிலேயே அச்சம் என்றால் என்ன என்பதை முதன்முறையாக அனுபவித்தார்கள்.
ஈரான் வெறுமனே ஏவுகணைகளை ஏவவில்லை. அது உலகிற்கு ஒரு செய்தியையும் அனுப்பியது:
"நீங்கள் கடவுள்கள் அல்ல. உங்களாலும் இரத்தம் சிந்த முடியும்."
அமெரிக்கா: களிமண் கால்களைக் கொண்ட மாபெரும் வல்லரசு
அப்படியானால், உலகின் மிகப்பெரிய பாதுகாவலன் என்று கூறப்பட்ட அமெரிக்கா எங்கே இருந்தது? இறுதிவரை இஸ்ரேலுடன் நிற்போம் என்று உறுதியளித்த அந்த வல்லரசு எங்கே இருந்தது?
அமெரிக்கா அச்சுறுத்தியது. வீராப்புப் பேச்சுப் பேசியது. விமானந்தாங்கிக் கப்பல்களையும், போர்க்கப்பல்களையும், குண்டுவீச்சு விமானங்களையும் அனுப்பியது.
ஆனால் உண்மையை எதிர்கொள்ள வேண்டிய தருணம் வந்தபோது அமெரிக்கா தயங்கியது. அமெரிக்கா கணக்குப் போட்டது. இது ஈராக் அல்ல என்பதையும், லிபியா அல்ல என்பதையும், 30,000 அடி உயரத்திலிருந்து குண்டுகளை வீசிவிட்டு வெற்றியைக் கொண்டாடத் தனது நாட்டுக்குத் திரும்பிவிடக்கூடிய பாதுகாப்பற்ற நாடு அல்ல என்பதையும் அமெரிக்கா உணர்ந்துகொண்டது.
இது ஈரான்.
90 மில்லியன் மக்களைக் கொண்ட ஒரு தேசம். மலைகளையும், பரந்த நிலப்பரப்பையும், தேசியப் பெருமிதத்தையும், விஞ்ஞானிகளையும், கடந்த 40 ஆண்டுகளாக இந்த நாளுக்காகத் தயாராகியிருந்த இராணுவத் தளபதிகளையும் கொண்ட ஒரு தேசம்.
தனது அதிகாரத்திற்கும் எல்லைகள் உண்டு என்பதை அமெரிக்கா அதிர்ச்சியுடன் கண்டுகொண்டது. பிராந்தியத்தில் உள்ள தனது இராணுவத் தளங்களும் தாக்கப்படலாம் என்பதையும், தனது பொருளாதாரம் அதிர்ச்சிக்குள்ளாகலாம் என்பதையும், தனது அச்சுறுத்தல்களால் இனிமேலும் உலகையே நடுங்க வைக்க முடியாது என்பதையும் உணர்ந்துகொண்டது.
ஈரான் அமெரிக்காவைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்த மர்மப் பிம்பத்தை உடைத்தது. பேரரசன் முழுமையாக ஆடை அணிந்திருக்கவில்லை என்பதை உலகிற்குக் காட்டியது.
நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டாலும் இல்லாவிட்டாலும் ஈரான் வென்றது
நீங்கள் இதனை வேறு விதமாகச் சித்தரிக்கலாம். மறுக்கலாம். இது சமநிலையில் முடிந்த போர் என்று கூறலாம். மேற்கத்திய ஊடகங்களின் தலைப்புகளுக்குப் பின்னால் மறைந்துகொள்ளலாம்.
ஆனால் உங்கள் மனதின் ஆழத்தில் உண்மை என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியும்.
இந்தப் போரில் ஈரான் தெளிவாக வெற்றிபெற்றது.
இஸ்ரேலின் ஒவ்வொரு கட்டிடத்தையும் அது அழித்துவிட்டதால் அல்ல. டெல் அவிவை அது ஆக்கிரமித்துவிட்டதால் அல்ல.
ஆனால் பல தசாப்தங்களாக எந்தவொரு அரபு இராணுவத்தாலும், மேற்கத்திய வல்லரசாலும் அல்லது கூட்டணிப் படையாலும் சாதிக்க முடியாத ஒன்றை ஈரான் சாதித்ததால்.
அதுதான் அச்சத்தின் ஆதிக்கத்தை உடைத்தெறிவது!
ஈரானுக்கு முன்னர், இஸ்ரேல் மீது நேரடியாகத் தாக்குதல் நடத்திவிட்டு உயிருடன் இருந்து அந்தக் கதையை உலகிற்குச் சொல்ல யாரும் துணியவில்லை. ஈரானுக்கு முன்னர், அமெரிக்காவை எதிர்த்து நின்று அதனைப் பேச்சுவார்த்தை மேசைக்குக் கொண்டுவர யாரும் துணியவில்லை. ஈரானுக்கு முன்னர், எதிர்ப்புப் போராட்டம் பயனற்றது என்று உலகம் நம்பியது.
ஆனால் ஈரானுக்குப் பின்னர் உலகம் உண்மையைப் புரிந்துகொண்டுள்ளது.
சிறிய நாடுகள் இப்போது துணிச்சலுடன் கிசுகிசுக்கின்றன:
"ஈரானால் இதைச் செய்ய முடிந்தால், எங்களாலும் எதிர்த்து நிற்க முடியும்."
ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் இப்போது தலைநிமிர்கிறார்கள்:
"இஸ்ரேல் மீதே தாக்குதல் நடத்த முடியும் என்றால், விடுதலையும் சாத்தியமே."
உலகளாவிய தெற்கு நாடுகள் (Global South) இப்போது உணர்கின்றன:
அமெரிக்கா கடவுள் அல்ல. அமெரிக்காவையும் எதிர்க்க முடியும்.
அதுதான் வெற்றி!
அது ஒரு தார்மீக வெற்றி. ஒரு உளவியல் வெற்றி. பல தலைமுறைகளுக்கும் எதிரொலிக்கப்போகும் ஒரு மூலோபாய வெற்றி.
நம் அனைவருக்கும் இந்தப் போர் கற்றுத்தரும் பாடம்
இந்தப் போர் ஒருபோதும் ஏவுகணைகள் மற்றும் ஆளில்லா விமானங்கள் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது கண்ணியம் பற்றிய போர்.
நீண்ட காலமாக நாம் தலைகுனிந்து வாழ வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டோம். அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்பட்டோம். காஸாவில் நமது சகோதர சகோதரிகள் மீது குண்டுகள் வீசப்பட்டபோதும், குழந்தைகள் இடிபாடுகளுக்குள் புதைக்கப்பட்டபோதும், உலகம் அதைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல இருந்தபோதும் நாம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்பட்டோம்.
ஈரான் தலைகுனிய மறுத்தது. மௌனமாக இருக்க மறுத்தது. மற்றவர்கள் அமர்ந்திருந்தபோது ஈரான் எழுந்து நின்றது.
அவ்வாறு எழுந்து நின்றதன் மூலம் ஈரான் ஒட்டுமொத்த உலகிற்கும் ஒரு பரிசை வழங்கியது.
அந்தப் பரிசுதான் தைரியம்!
இஸ்ரேல் இனி வெல்ல முடியாத நாடு அல்ல. அமெரிக்கா இனி எல்லையற்ற வல்லமை கொண்ட நாடு அல்ல. அயர்ன் டோம் இனி தெய்வீகமானது அல்ல.
அந்த மாயை இறந்துவிட்டது.
ஒரு புதிய உலகம் பிறந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்த உலகில் அதிகாரம் என்பது இனிமேலும் ஒரு சிலரின் ஏகபோக உரிமையாக இருக்காது. மாறாக, எதிர்த்து நிற்கத் துணியும் அனைவருக்கும் உரித்தான உரிமையாக இருக்கும்.
வரலாறு இந்தப் போரை நினைவுகூரும்.
இஸ்ரேல் வெற்றிபெற்ற போராக அல்ல; ஈரான் ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் கண்களையும் திறந்துவிட்ட போராக!
ஏனெனில், ஒருமுறை கண்கள் திறக்கப்பட்டுவிட்டால், அவற்றை மீண்டும் ஒருபோதும் மூடிவிட முடியாது.
