2003ஆம் ஆண்டு ஈராக் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து அண்மைக்கால முன்னேற்றங்கள் வரையிலான பாரசீக வளைகுடா பிராந்தியத்தின் அனுபவம், பிராந்திய மற்றும் பிராந்தியத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளுக்கிடையிலான போட்டி தீவிரமடையும் போதெல்லாம், அடையாளப் பிளவுகள் விரைவாகத் தூண்டப்பட்டதையும், மத வேறுபாடுகள் அறிஞர் ரீதியான மற்றும் கோட்பாட்டு விவாதங்களின் மட்டத்திலிருந்து பாதுகாப்பு மற்றும் அரசியல் மோதல்களின் களத்திற்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டதையும் காட்டுகிறது.
தற்போதைய சூழ்நிலையில், இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு முன்னைய நிலையுடன் ஒப்பிடும்போது பிராந்தியத்தின் பாதுகாப்பு வரைபடம் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகியிருந்தாலும், அடையாளப் பிளவுகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் அணுகுமுறை மேற்கு ஆசியாவின் அதிகார அரசியலின் முக்கிய கூறுகளில் ஒன்றாகத் தொடர்கிறது. ஆற்றல் பாதுகாப்பு, மூலோபாயக் கடல்வழிகளின் கட்டுப்பாடு, பிராந்திய நாடுகளுக்கிடையிலான அதிகாரச் சமநிலை, அத்துடன் அரசியல் செல்வாக்கைப் பேணுதல் அல்லது விரிவுபடுத்துதல் ஆகியவற்றுக்கான போட்டிகள் தொடர்கின்றன. இவை அனைத்தும் மத வேறுபாடுகள் உரையாடலின் மூலம் நிர்வகிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, மோதலைத் தூண்டும் கருத்தாக்கங்களாக மீண்டும் உருவாக்கப்படும் ஒரு சூழலை ஏற்படுத்துகின்றன. 2003ஆம் ஆண்டு ஈராக் ஆக்கிரமிப்பு இந்தச் செயல்முறையில் ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகிறது.
அரசுக் கட்டமைப்பின் சரிவு, பாதுகாப்பு மற்றும் நிர்வாக நிறுவனங்களின் முக்கியமான ஒரு பகுதி கலைக்கப்பட்டது, மேலும் உருவாக்கப்பட்ட அதிகார வெற்றிடம் ஆகியவை துணை அடையாளங்கள் தீவிரமாகச் செயல்படுவதற்கான பாதையை அமைத்தன. இத்தகைய சூழலில், அரசியல் போட்டிகள் படிப்படியாக மதச் சாயலைப் பெற்றன; உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு தரப்புகள் தத்தமது நோக்கங்களுக்கு ஏற்ப இந்தப் பிளவுகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டன. இதன் விளைவு ஈராக்கின் நிலையற்ற தன்மையுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; மாறாக, அவநம்பிக்கை மற்றும் மத அடிப்படையிலான துருவமயமாக்கலின் அலை பிராந்தியத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் பரவியது. அதன் தாக்கங்கள் பின்னர் ஏற்பட்ட நெருக்கடிகளிலும் வெளிப்பட்டன.
எனினும், யதார்த்தமான ஓர் ஆய்வில் பிராந்தியத்தின் நெருக்கடிகளை வெளிநாட்டு தலையீடுகளால் மட்டுமே விளக்கக் கூடாது. பலவீனமான நிர்வாகம், கட்டமைப்பு ரீதியான ஊழல், சமநிலையற்ற வளர்ச்சி, குறைந்த அரசியல் பங்கேற்பு, சில அரச நிறுவனங்களின் செயல்திறனின்மை, வறுமை மற்றும் சமத்துவமின்மையின் பரவல் ஆகியவையும் அடையாள வேறுபாடுகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பை அதிகரித்த முக்கிய காரணிகளாகும். இஸ்லாமிய நாடுகளில் சமூக மூலதனமும் தேசிய ஒற்றுமையும் எந்த அளவுக்கு பலவீனமடைகிறதோ, அந்த அளவுக்கு வெளிப்புறத் தரப்புகளின் தலையீடு மற்றும் செல்வாக்குக்கான வாய்ப்பும் அதிகரிக்கிறது என்பதை அனுபவம் காட்டியுள்ளது. அண்மைக்கால முன்னேற்றங்களும் இந்த உண்மையை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
சில பிராந்திய நாடுகளுக்கிடையே தூதரக உறவுகள் மீண்டும் தொடங்குதல், பாதுகாப்பு தொடர்பான உரையாடல்களின் விரிவாக்கம், பதற்றங்களைக் குறைப்பதற்கான முயற்சிகள் போன்ற போக்குகள் மேற்கு ஆசியாவிற்கு ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தை வழங்கியுள்ள போதிலும், அதே நேரத்தில் அறிவாற்றல் மற்றும் ஊடகப் போர் முன்னெப்போதும் இல்லாத தீவிரத்துடன் தொடர்கிறது. இன்று, புவிசார் அரசியல் போட்டிகளின் முக்கியமான ஒரு பகுதி இராணுவப் போர்க்களத்தில் அல்லாமல், ஊடக வெளி, சமூக வலைத்தளங்கள் மற்றும் அறிவாற்றல் சார்ந்த நடவடிக்கைகளிலேயே முன்னெடுக்கப்படுகிறது. இங்கு மத அடிப்படையிலான ஒரே மாதிரியான கற்பிதங்களை மீண்டும் உருவாக்குதல், இஸ்லாமியப் பிரிவுகளின் நம்பிக்கைகளைத் திரித்துக் காட்டுதல், வெறுப்புணர்வைத் தூண்டும் கருத்தாக்கங்களைப் பரப்புதல் ஆகியவற்றின் மூலம் முஸ்லிம்களுக்கிடையிலான நம்பிக்கையின் மூலதனத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
இந்தச் சூழலில், பிரிவினைவாதம் இனி வெறுமனே ஒரு மதப் பிரச்சினையாக இல்லை; மாறாக, அது ஒரு பாதுகாப்பு மற்றும் புவிசார் அரசியல் மாறிலியாக மாறியுள்ளது. மத வேறுபாடுகள் எந்த அளவுக்கு முன்னிறுத்தப்படுகின்றனவோ, அந்த அளவுக்கு பிராந்திய ஒத்துழைப்பு, பொருளாதார ஒருங்கிணைவு, கூட்டுப் பாதுகாப்பு மற்றும் இஸ்லாமிய நாடுகளின் மூலோபாய சுயாதீனம் ஆகியவற்றை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைகின்றன. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், பிரிவினைப் பிளவுகள் தொடர்வது முஸ்லிம் நாடுகளுக்குப் பயனளிப்பதை விட, நிலையற்ற தன்மையும் நீடித்த போட்டிகளும் தொடர்வதன் மூலம் தங்களது நலன்களைப் பேண விரும்பும் தரப்புகளின் சுரண்டல் திறனை அதிகரிக்கிறது.
எனவே, இஸ்லாமியப் பிரிவுகளுக்கிடையிலான நல்லிணக்கத்தை பிராந்தியத்தில் நிலையான பாதுகாப்பின் மிக முக்கியமான கூறுகளில் ஒன்றாகக் கருத வேண்டும். நல்லிணக்கம் என்பது சட்டவியல் மற்றும் இறையியல் வேறுபாடுகளை அகற்றுவதாகப் பொருளல்ல; மாறாக, பரஸ்பர மரியாதை, ஒருவரையொருவர் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளுதல், மற்றும் இஸ்லாமிய உம்மத்தின் பொதுவான நலன்களில் கவனம் செலுத்துதல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வேறுபாடுகளை நிர்வகிக்கும் அணுகுமுறையாகும்.
பிரிவுகளுக்கிடையிலான அறிஞர் ரீதியான உரையாடல் வலுப்படுத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும், வேறுபாடுகளை அரசியல் ரீதியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பு குறைந்ததுடன், பொதுவான அச்சுறுத்தல்களுக்கு எதிரான ஒத்துழைப்பிற்கான அடித்தளமும் உருவாகியுள்ளது என்பதை வரலாற்று அனுபவம் காட்டுகிறது. இன்று, இஸ்லாமிய உலகிற்கு முன்னெப்போதையும் விட பரஸ்பர நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டிய தேவை உள்ளது. இந்த இலக்கை வெறும் அரசியல் அறிக்கைகளால் அடைய முடியாது; மாறாக, பகிரப்பட்ட அறிஞர் ஆய்வுகள் மற்றும் இலக்கியங்களை உருவாக்குதல், ஒவ்வொரு பிரிவினரும் மற்ற பிரிவினரைப் பற்றிக் கொண்டுள்ள பிம்பங்களைச் சரிசெய்தல், மதத் தூதரகத்தை விரிவுபடுத்துதல், அறிவுஜீவிகள் மற்றும் தலைமைத்துவத் தரப்புகளுக்கிடையிலான தொடர்புகளை வலுப்படுத்துதல், மேலும் பிரிவினையைத் தூண்டும் ஊடகத் திட்டங்களுக்கு எதிராகச் செயல்படுதல் ஆகியவை அவசியமாகின்றன.
அறிவியல் மற்றும் பண்பாட்டு நிறுவனங்கள், குறிப்பாக மதப் பிரிவுகளுக்கிடையிலான நல்லிணக்கத்தை முன்னெடுக்கும் பொறுப்பைக் கொண்ட மையங்கள், இந்த விடயத்தில் மூலோபாய ரீதியான முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. ஏனெனில், பொதுவான அம்சங்களை விளக்குவதன் மூலமும், சந்தேகங்களுக்கு அறிஞர் ரீதியான பதில்களை வழங்குவதன் மூலமும், உரையாடல் கலாசாரத்தை வலுப்படுத்துவதன் மூலமும், இயல்பான வேறுபாடுகள் பாதுகாப்பு நெருக்கடிகளாக மாறுவதை அவை தடுக்க முடியும். மேற்கு ஆசியாவில் உருவாகி வரும் ஒழுங்கு, வேறு எதையும் விட, இஸ்லாமிய நாடுகள் தங்களுக்குள் உள்ள வேறுபாடுகளை நிர்வகிக்கும் திறனைச் சார்ந்துள்ளது.
இஸ்லாமிய உம்மம் தனது மத மற்றும் இனப் பன்முகத்தன்மையை ஒருங்கிணைந்த ஆற்றலுக்கான மூலதனமாக மாற்ற முடிந்தால், வெளிநாட்டு தலையீடு மற்றும் சுரண்டலுக்கான பல வாய்ப்புகளும் அகற்றப்படும். இதற்கு மாறாக, தக்ஃபீர், வெறுப்பு மற்றும் மோதலைத் தூண்டும் கருத்தாக்கங்களை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குவது, இஸ்லாமிய நாடுகளின் தேசியப் பாதுகாப்புக்கு மட்டுமல்லாமல், இஸ்லாமிய உலகின் எதிர்கால ஒருங்கிணைப்புக்கும் கடுமையான சவால்களை ஏற்படுத்தும்.
எனவே, மதப் பிரிவுகளுக்கிடையிலான நல்லிணக்கம் இனி வெறும் பண்பாட்டுத் தேர்வாகக் கருதப்பட முடியாது; மாறாக, பிராந்திய நிலைத்தன்மையைப் பேணுவதற்கும், கூட்டுப் பாதுகாப்பை முன்னேற்றுவதற்கும், 21ஆம் நூற்றாண்டின் சிக்கலான புவிசார் அரசியல் போட்டிகளுக்கு மத்தியில் இஸ்லாமிய உலகின் சுயாதீனத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் அது ஒரு மூலோபாயத் தேவையாகும்.
No comments:
Post a Comment