ஜுனைத் எஸ். அஹ்மத்
சில அநீதிகளும் அக்கிரமங்களும் அவ்வளவு வெளிப்படையானவை; அவற்றை இராஜதந்திர மொழியால் மறைக்கவே முடியாது. மூன்று ஆண்டுகளாக உலகமே பார்த்துக்கொண்டிருக்க காஸா அழிக்கப்பட்டது. குழந்தைகள் கான்கிரீட் இடிபாடுகளுக்குள் புதைக்கப்பட்டனர். மருத்துவ மனைகள் குண்டுவீசித் தாக்கப்பட்டன. பசி ஓர் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. முழு குடியிருப்புப் பகுதிகளே பூண்டோடு அழிக்கப்பட்டன. பாலஸ்தீனர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டபோது, முஸ்லிம் உலகின் மிக வலிமையான அரசாங்கங்கள் அறிக்கைகளை வெளியிட்டன, உச்சிமாநாடுகளைக் கூட்டின, “மோதல் தீவிரமடைவதை” கண்டித்தன. ஆனால் உண்மையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய எதையும் செய்யாமல், ஆத்திரமடைந்ததைப் போலக் காட்டிக்கொள்ளும் கலையை மேலும் செம்மைப்படுத்தின.
அவர்களிடம் படைகள் இருந்தன, போர் விமானங்கள் இருந்தன, ஏவுகணைகள் இருந்தன, பணமும் இருந்தது. ஆனால் காஸாவுக்காக இவற்றில் எதையும் பயன்படுத்துவதற்கான மனவுறுதி அவர்களிடம் இருக்கவில்லை.
பின்னர் சவூதி அரேபியா தாக்குதலுக்கு உள்ளானது. உடனடியாக முஸ்லிம் உலகம் அவசர நடவடிக்கையின் அவசியத்தை உணர்ந்துகொண்டது. பாகிஸ்தான், சவூதி அரேபியா, துருக்கி ஆகிய நாடுகள் மக்கா கூட்டு பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் நோக்கில் நகர்ந்தன. இதில் இராணுவப் படைகளையும் இராணுவத் திறன்களையும் விரைவாக சவூதி அரசுக்கு அனுப்புவதும் அடங்கும்.
இவ்வளவு பெரிய இராணுவத் திரட்டலுக்குத் தகுதியான எதிரியாகக் கருதப்படுவது அன்சார் அல்லாஹ். பிராந்தியத்தின் மிகப் பணக்கார நாடுகளும் மிகச் சிறந்த ஆயுதங்களைக் கொண்ட நாடுகளும் செய்ய மறுத்த ஒரு செயலைச் செய்த சக்தி அதுதான்: காஸா விவகாரத்தில் உண்மையான விலையைச் செலுத்த வேண்டிய நிலையை ஏற்படுத்தியது. இந்த உண்மையே தற்போதைய நிலைமையை மிகக் கேவலமானதாக மாற்றுகிறது.
அரபு மற்றும் முஸ்லிம் நாடுகளின் தலைநகரங்கள் கூட்டறிக்கைகளை வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அன்சார் அல்லாஹ் செயல்பட்டது. அது கடல்வழி வர்த்தகப் போக்குவரத்தைச் சீர்குலைத்தது, பதிலடித் தாக்குதல்களை எதிர்கொண்டது, அமெரிக்க மற்றும் இஸ்ரேலிய தாக்குதல்களைச் சகித்தது. பாலஸ்தீனர்களின் படுகொலைக்குப் பின்விளைவுகள் இருக்க வேண்டும் என்ற தனது நிலைப்பாட்டிலும் அது உறுதியாக நின்றது.
இந்த முரண்பாடு பேரதிர்ச்சியளிப்பதாக இருந்தது. ஏனெனில் அனைவராலும் அதைத் தெளிவாகக் காண முடிந்தது: அதிக வளங்களைக் கொண்ட நாடுகள் மிகக் குறைவாகவே செய்தன; அதே நேரத்தில், மிகக் குறைந்த வளங்களைக் கொண்ட யேமன் மக்கள் மிகப் பெரிய ஆபத்தை எதிர்கொண்டனர். இதனால்தான் அன்சார் அல்லாஹ் யேமனுக்கு அப்பாலும் பாராட்டைப் பெற்றது. மக்களுக்கு இன்னொரு முழக்கத்தின் தேவை இருந்ததால் அல்ல; காஸா, வெறும் வார்த்தைகளுக்கும் உண்மையான தியாகத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அம்பலப்படுத்தியதால்.
இப்போது தியாகம் செய்த தரப்பைத் தண்டிப்பதற்கு பாகிஸ்தான் உதவக்கூடும். பாகிஸ்தான் இதைவிட நன்றாகச் சிந்தித்திருக்க வேண்டும்.
2015ஆம் ஆண்டு, யேமனில் நடைபெற்ற போருக்காக சவூதி அரேபியா பாகிஸ்தானிடம் படைகளையும் போர் விமானங்களையும் போர்க்கப்பல்களையும் கேட்டது. பாகிஸ்தான் நாடாளுமன்றம் அந்தக் கோரிக்கையை விவாதித்து, போரில் இணைவதற்கு ஒருமனதாக மறுப்புத் தெரிவித்தது. சவூதி அரேபியாவின் நிலப்பரப்பையும் புனிதத் தலங்களையும் பாதுகாப்பதாக அது உறுதியளித்தது. ஆனால் ஒரு தெளிவான வரம்பையும் வகுத்தது: சவூதி அரேபியாவைப் பாதுகாப்பது என்பது, சவூதி அரேபியாவின் போர்களில் பங்கேற்பதற்குச் சமமானதல்ல.
அந்த வரம்புக்குப் பெயர் இறையாண்மை.
பதினொரு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், இஸ்லாமாபாத் அந்த வரம்பை அழித்துவிடத் தயாராக இருப்பதாகத் தெரிகிறது.
மக்கா ஒப்பந்தம் வழக்கமான சொற்களைக் கொண்டு விளம்பரப்படுத்தப்பட்டது: தடுப்பு வலிமை, சகோதரத்துவம், கூட்டுப் பாதுகாப்பு, பரஸ்பரத் தற்காப்பு. அதன் நடைமுறை விவரங்கள் தெளிவாக இல்லாததால், பலரும் அதை புவிசார் அரசியலுக்கான மருத்துவக் காப்பீட்டைப் போலக் கருதினர். அதாவது, எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய அவசரநிலைகளிலிருந்து பாதுகாப்பு அளிக்கும் ஒப்பந்தம்; சவூதி அரேபியாவுக்கு ஏற்கெனவே இருந்துவரும் யேமன் பிரச்சினைக்கு தானாகவே பாதுகாப்பு வழங்கும் ஒப்பந்தம் அல்ல என்று நினைத்தனர்.
ஆனால் இப்போது அந்தக் காப்பீட்டுக் கொள்கை மாறிவிட்டதாகத் தெரிகிறது. ஏற்கெனவே இருந்து வரும் நோய்க்கும் செலவுகளை ஏற்கக் காப்பீட்டாளர் இப்போது தயாராக இருக்கிறார்.
இந்த முறை, பாகிஸ்தான் மக்களுக்கு 2015ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்ற விவாதத்தைப் போன்ற ஒன்றுகூட வழங்கப்படவில்லை.
எத்தனை படைவீரர்கள் அனுப்பப்படுவார்கள்? அவர்கள் யாருடைய கட்டளையின் கீழ் செயல்படுவார்கள்? அவர்களின் பணி என்ன? எவ்வளவு காலம் அவர்கள் அங்கு இருப்பார்கள்? “பாதுகாப்பு” என்பது சவூதி நிலப்பரப்புக்கு மேலாக வரும் ஆளில்லா விமானத் தாக்குதல்களை இடைமறிப்பதைக் குறிக்கிறதா? அல்லது உளவுத் தகவல் உதவி, தாக்குதல் இலக்குகளை அடையாளம் காணும் உதவி, யேமனுக்குள் வான்வழித் தாக்குதல்களை நடத்துவது ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறதா? இந்த முடிவை எடுத்தது யார்?
இவை வெறும் தொழில்நுட்பக் கேள்விகள் அல்ல. ஒரு கூட்டாளியைப் பாதுகாப்பதற்கும் ஒரு போரில் இறங்குவதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தீர்மானிக்கும் கேள்விகள் இவை. அதேபோல், இறையாண்மைக்கும் பிறரின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்பட்டு செயல்படுவதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டையும் இவை வெளிப்படுத்துகின்றன.
2026ஆம் ஆண்டு முழுவதும், ஈரானுடன் உறவுகளை வளர்த்துக்கொள்வதில் பாகிஸ்தான் கவனம் செலுத்தி வருகிறது. தன்னை ஒரு மத்தியஸ்த நாடாக முன்னிறுத்தி, போட்டி அணிகளுக்கு இடையிலும் நம்பிக்கையைப் பேணும் திறன் தன்னிடம் இருப்பதாக அறிவித்து வருகிறது. ஆனால் இந்த நம்பகத்தன்மையை உருவாக்குவதற்கு எடுத்த காலத்தைவிட மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே அதை அழித்துவிட முடியும்.
சவூதி அரேபியா அன்சார் அல்லாஹ்வுடன் மோதலைத் தீவிரப்படுத்தும் சூழலில், பாகிஸ்தானின் இராணுவ வலிமையும் அந்த மோதலின் ஒரு பகுதியாக மாறினால், அதேவேளை ரியாத் ஈரானுக்கு விரோதமான அமெரிக்க–இஸ்ரேலிய பிராந்தியக் கட்டமைப்பில் இன்னும் ஆழமாக இணைந்தால், பாகிஸ்தான் உண்மையிலேயே ஒருபோதும் நடுநிலையாக இருந்ததா என்று கேட்கும் உரிமை தெஹ்ரானுக்கு உண்டு.
பாகிஸ்தானியர்கள் இதைவிட எளிமையான ஒரு கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும்: பாலஸ்தீனர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டபோது இராணுவ மோதலைத் தீவிரப்படுத்துவது ஏன் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாக இருந்தது? ஆனால் அவர்களுக்காகச் செயல்பட்ட யேமன் மக்களுக்கு எதிராக அதே நடவடிக்கையை எடுப்பது இப்போது எப்படிச் சாத்தியமாகிறது? காஸாவுக்குக் கிடைத்தது வெறும் உரைகள்தான்; ஆனால் சவூதி அரேபியாவுக்குப் படைவீரர்கள் கிடைப்பது ஏன்?
இது வழக்கமான பொருளில் வெறும் பாசாங்கு அல்ல. இது முன்னுரிமைகள் என்ன என்பதை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வு.
பேராசிரியர் செய்யித் முகமது மராண்டி அண்மையில், யேமன் நெருக்கடியின் தொடக்கக் காலத்தில் இம்ரான் கான் எழுப்பிய கேள்வியை நினைவுபடுத்தினார்:
“மற்றவர்களின் போர்களில் பங்கேற்பதன் மூலம் பாகிஸ்தான் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு துன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லையா?”
அந்தக் கேள்வியைப் புறக்கணித்தவர்களைவிட, அந்தக் கேள்வி இன்று அதிகப் பொருத்தத்துடன் இருக்கிறது.
பல தசாப்தங்களாக, வேறு இடங்களில் திட்டமிடப்பட்ட போர்களுக்கான விலையைப் பாகிஸ்தான் செலுத்தி வருகிறது. அதன் ஆட்சியாளர்கள் குறுகிய கால நிதிப் பலன்களைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்; “மூலோபாயக் கூட்டாண்மை” என்று புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள். ஆனால் இறுதியில் அந்தப் போர்களின் எதிர்விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியது பொதுமக்கள்தான். பின்னர் அதற்கு அவர்கள் “தேசிய நலன்” என்று பெயரிடுகிறார்கள்.
ஆனால் மற்றொரு தலைநகரம் எதிரியைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதற்கான இராணுவ வலிமையைப் பாகிஸ்தான் வழங்கினால், அது தேசிய நலன் அல்ல.
பாகிஸ்தானியப் படைவீரர்கள் வெளிநாட்டுக் கொள்கைக்கான பேரம்பேசும் நாணயமாக மாறினால், அது இறையாண்மை அல்ல.
காஸா பல ஆண்டுகளாக எரிந்துகொண்டிருந்தபோது அர்த்தமுள்ள கூட்டுச் செயல்பாட்டைத் தூண்டத் தவறிய “சகோதரத்துவம்” என்ற அமைப்பு, பாலஸ்தீனர்களின் இரத்தத்தைப் பின்னணியில் ஒலிக்கும் பொருட்படுத்தத் தேவையற்ற சத்தமாகக் கருத மறுத்த ஒரே சக்திக்கு எதிராக மட்டும் முழுவீச்சில் செயல்பட்டால், அதுவும் முஸ்லிம் ஒற்றுமை அல்ல.
2015ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தான் “முடியாது” என்று மறுத்தது.
2026ஆம் ஆண்டு அதைவிடக் கொடூரமான ஒன்றுக்கு “ஆம்” என்று சொல்வதற்கான ஆபத்தை அது எதிர்கொள்கிறது: காஸாவை அழித்தவர்களுக்கு எதிரான போர் அல்ல; அந்த அழிவு நடந்தபோது அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்க மறுத்தவர்களுக்கு எதிரான போர்.
ஜுனைத் எஸ். அஹ்மத்
அவர், நியாயமான உலகத்திற்கான சர்வதேச இயக்கம் (International Movement for a Just World), நக்பாவிலிருந்து விடுதலைக்கான இயக்கம் (Movement for Liberation from Nakba), மற்றும் மனிதகுலத்தையும் பூமிக் கோளையும் காப்பாற்றும் இயக்கம் (Saving Humanity and Planet Earth) ஆகிய அமைப்புகளில் உறுப்பினராக உள்ளார்.
No comments:
Post a Comment