ஷிப் அபி தாலிப் முதல் நவீன பொருளாதார முற்றுகை வரை: ஈரான் இப்போது சரணடையும் என்று அமெரிக்கா ஏன் நினைக்கிறது?

பேராசிரியர் அப்துல்லாஹி டான்லாடி

ஒடுக்குமுறையின் மொழி எப்போதும் ஒன்றுதான். காலமும் இடமும் மாறலாம், ஆனால் ஒடுக்குபவர்களின் சிந்தனையும் பார்வையும் அப்படியேதான் இருக்கின்றன. வரலாறு சில நேரங்களில் தன் தர்க்கத்தை மாற்றாமல் தன் மொழியை மாற்றிக்கொள்கிறது.

பதினான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, மக்காவின் குறைஷிகள் இறைத்தூதர் முஹம்மது (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களைத் தங்களது தூதுத்துவப் பணியைக் கைவிடுமாறு வற்புறுத்தத் தவறியபோது, அவர்கள் மற்றொரு ஆயுதத்தை கையில் எடுத்தனர்: அதுதான் பொருளாதார மற்றும் சமூகத் தனிமைப்படுத்தல். பானு ஹாஷிம் கிளையினரும், இறைத்தூதருடன் உறுதியாக நின்றவர்களும் கடுமையான புறக்கணிப்புக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர். வர்த்தகம் தடைசெய்யப்பட்டது, திருமண உறவுகள் துண்டிக்கப்பட்டன, சாதாரண சமூகத் தொடர்புகள் நிறுத்தப்பட்டன. கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகள், அவர்கள் ஷிப் அபி தாலிப் (அபி தாலிப் பள்ளத்தாக்கு) எனும் இடத்தில் கடுமையான இன்னல்களை சகித்துக்கொண்டனர்.

அந்த செய்தி மிகவும் கொடூரமான முறையில் எளிமையானதாக இருந்தது: முஹம்மதையும் அவரது செய்தியையும் கைவிடுங்கள், அல்லது அதற்கான விலையைக் கொடுங்கள்.

இன்று, அதற்கான கருவிகள் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. பழங்குடிப் புறக்கணிப்புக்கு பதிலாக வங்கித் தடைகள், நிதித் தடைகள், விமானக் கட்டுப்பாடுகள், எரிபொருள் மீதான கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் ஈரானுடன் தொடர்ந்து சில தொடர்புகளைப் பேணும் நிறுவனங்கள் மற்றும் நாடுகளுக்கு எதிரான இரண்டாம் நிலைத் தடைகளின் அச்சுறுத்தல்கள் ஆகியவை வந்துள்ளன. டாலரின் முக்கிய பங்கு மற்றும் சர்வதேச நிதி அமைப்பில் அமெரிக்கக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கூறுகளின் காரணமாக அமெரிக்கா அசாதாரணமான செல்வாக்கைக் கொண்டுள்ளது. வாஷிங்டனின் சமீபத்திய நடவடிக்கைகள் ஈரானின் மீதான அழுத்தத்தை அதிகரிப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், அதன் தடைசெய்யப்பட்ட துறைகளுக்கு நிதி அல்லது தளவாட ஆதரவை வழங்கும் வெளிநாட்டு அமைப்புகளுக்கு அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துவதற்காகவும் வெளிப்படையாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் இது ஒரு அரசியல் முழக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட, ஆழமான பரிசீலனைக்குரிய ஒரு கேள்வியை நம்மிடம் எழுப்புகிறது:
ஈரானிய மக்களின் மன உறுதி இம்முறை உடைந்துவிடும் என்று அமெரிக்கா நம்புவதற்கு என்ன காரணம்?

1979-ஆம் ஆண்டு இஸ்லாமியப் புரட்சிக்குப் பிறகு, ஈரான் தொடர்ந்து அமெரிக்காவின் அடுத்தடுத்த தடைகள் மற்றும் சர்வதேசப் பொருளாதார அழுத்தங்களின் கீழ் வாழ்ந்து வருகிறது. ஈரான் மீதான தனது கட்டுப்பாடுகள் அக்காலகட்டத்திலிருந்தே தொடங்குகின்றன என்பதை அமெரிக்காவே ஒப்புக்கொள்கிறது. இருப்பினும், மிகப்பெரிய பொருளாதார இழப்புகள் ஏற்பட்டபோதிலும், இந்தத் தடைகள் ஈரானின் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப வாழ்க்கையை முடக்கவில்லை.

ஈரானிய விஞ்ஞானிகள் மருத்துவம், உயிரி தொழில்நுட்பம் முதல் நானோ தொழில்நுட்பம் மற்றும் பிற மேம்பட்ட அறிவியல் துறைகள் வரையிலான பகுதிகளில் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சிப் பணிகளை மேற்கொண்டு, அவற்றை வெளியிட்டு வருகின்றனர். தடைகள் ஈரானிய ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு ஏற்படுத்தும் கடுமையான தடைகளையும், அந்த தடைகளையும் தாண்டி ஈரானிய விஞ்ஞானிகள் தங்களது அறிவியல் பணிகளைத் தொடர்வதற்கான உறுதியையும் 'நேச்சர்' (Nature) இதழ் ஆவணப்படுத்தியுள்ளது. அதேபோல், உலக வங்கியும் ஈரான் வர்த்தகத்தைப் பன்முகப்படுத்துதல், உள்நாட்டு வளங்களின் பயன்பாட்டை அதிகரித்தல் மற்றும் மாற்று கட்டண முறைகளை உருவாக்குதல் ஆகியவற்றின் மூலம் பொருளாதார ரீதியாகத் தடைகளுக்குத் தகவமைத்துக் கொண்டுள்ளது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது.

இதன் பொருள் தடைகள் ஈரானைப் பாதிக்கத் தவறிவிட்டன என்பதல்ல. அவை கடுமையான பொருளாதார அழுத்தங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன, பணவீக்கத்திற்கு வழிவகுத்துள்ளன மற்றும் வாங்கும் திறனைக் குறைத்துள்ளன; அதே நேரத்தில் ஆராய்ச்சியாளர்களும் நோயாளிகளும் உபகரணங்கள், மருந்துகள் மற்றும் இதர அத்தியாவசியப் பொருட்களைப் பெறுவதில் சிரமங்களை எதிர்கொண்டுள்ளனர்.

ஆனால், அதுவே இந்தக் கேள்வியை மேலும் சுவாரசியமாக்குகிறது.

பல தசாப்த கால அழுத்தங்கள் ஈரானின் அறிவியல் நிறுவனங்களை மேம்படுத்துவதற்கும், தொழில்துறை செயல்பாடுகளைப் பேணுவதற்கும், அதன் பொருளாதாரத்தைத் தகவமைத்துக் கொள்வதற்குமான திறனை அழிக்காமல், பெரும் இழப்புகளை மட்டுமே ஏற்படுத்தியிருக்கும் நிலையில், தற்போதைய உத்தியில் வாஷிங்டன் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஓர் அரசியல் முடிவை எதிர்பார்ப்பதற்கு என்ன வேறுபாடு உள்ளது?

ஒருவேளை, போதுமான பொருளாதாரத் துன்பம் இறுதியில் அரசியல் ரீதியான சரணடைதலாக மாறும் என்ற அனுமானத்தில் இதற்கான பதில் இருக்கலாம். ஆனால், பொருளாதார அழுத்தமும் அரசியல் சரணடைதலும் ஒன்றல்ல என்று வரலாறு நமக்கு எச்சரிக்கிறது.

குறைஷிகள் இதை ஷிப் அபி தாலிப்பில் கண்டறிந்தனர்.

அவர்களால் பசியை உருவாக்க முடிந்தது. அவர்களால் வர்த்தகத்தைத் தடுக்க முடிந்தது. அவர்களால் ஒரு சமூகத்தைத் தனிமைப்படுத்த முடிந்தது. ஆனால், அவர்களால் ஒரு கொள்கை உறுதியைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

நிச்சயமாக, சூழ்நிலைகள் முற்றிலும் ஒன்றல்ல. அமெரிக்காவும் குறைஷிகளும் வரலாற்று ரீதியாக ஒன்றோடொன்று மாற்றிக்கொள்ளத்தக்கவர்கள் அல்ல, மேலும் அந்தந்த நடவடிக்கைகளுக்காக முன்வைக்கப்படும் காரணங்களும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. ஒரு தீவிரமான ஒப்பீடு இந்த வேறுபாடுகளை அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

இருப்பினும், இதன் பின்னணியில் உள்ள கேள்வி வியக்கத்தக்க வகையில் பழக்கமானதாகவே உள்ளது:
பொருளாதார அழுத்தம், ஒரு மக்கள் சமூகம் தங்களது அடிப்படை கொள்கையாகக் கருதுவதை சரணடையச் செய்யுமா?

ஈரானின் அனுபவம் மற்றொரு சாத்தியத்தை உணர்த்துகிறது: நீண்டகால வெளிப்புற அழுத்தம் என்பது தகவமைப்பு, சுயசார்பு மற்றும் மாற்று பங்காளிகள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்களுக்கான தேடலைத் தூண்டும். உண்மையில், தடைகளின் கீழ் ஈரானிய அறிவியலின் வரலாறு ஒரு முரண்பாட்டை முன்வைக்கிறது: வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட தடைகளே, உள்நாட்டுத் திறன்களை மேம்படுத்துவதற்கான ஒரு தூண்டுதலையும் உருவாக்கக்கூடும். பல தசாப்த கால தடைகள் இருந்தபோதிலும், ஈரானிய ஆராய்ச்சியாளர்கள் தங்களது அறிவியல் பணிகளைத் தொடர்ந்து வருவதாக 'நேச்சர்' இதழ் விவரித்துள்ளது, அதே வேளையில் தனிமைப்படுத்தப்படுதல் ஆய்வகங்களுக்கும் சர்வதேச ஒத்துழைப்புக்கும் ஏற்படுத்தும் உண்மையான சேதங்களையும் அது ஆவணப்படுத்துகிறது.

எனவே நாம் மீண்டும் ஷிப் அபி தாலிப்பிற்கே வருகிறோம்.

பொருளாதார முற்றுகையின் தொழில்நுட்பம் வியத்தகு முறையில் மாறியுள்ளது. மக்காவின் ஒட்டகக் கூட்டங்கள் உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகளாக மாறியுள்ளன; பழங்குடி வர்த்தகக் கட்டுப்பாடுகள் நிதி விதிமுறைகளாக மாறியுள்ளன; புறக்கணிப்பு என்பது ஒரு அதிநவீன சர்வதேச தடைகளின் கட்டமைப்பாக மாறியுள்ளது.

ஆனால் அடிப்படை கேள்வி மாறவில்லை.

வற்புறுத்தல் தோற்கும்போது, அதிகாரம் ஒரு வாதத்தைத் தோற்கடிக்க முயல்கிறதா அல்லது அந்த வாதத்தைக் கொண்டிருப்பதற்கான விலையைத் தாங்க முடியாததாக மாற்றுகிறதா?

மேலும், பொருளாதார அழுத்தம் ஒரு ஆயுதமாக மாறும்போது, இறுதியில் யார் அதற்கான விலையைக் கொடுக்கிறார்கள்? இலக்கு வைக்கப்படும் அரசாங்கமா அல்லது அதன் நிழலில் வாழும் சாதாரண மக்களா?

எனவே, இன்று அமெரிக்கா எதிர்கொள்ளும் மிகச் சுவாரசியமான கேள்வி, ஈரானைப் பாதிக்கும் பொருளாதார சக்தி அதற்கு உள்ளதா என்பது அல்ல. தெளிவாக, அது அதற்கு இருக்கிறது.

ஆழமான கேள்வி என்னவென்றால், பொருளாதாரத் துன்பத்தை ஏற்படுத்தும் திறனை, ஒரு தேசத்தின் மன உறுதியை உடைக்கும் திறனுடன் குழப்பிக்கொள்ள வேண்டுமா என்பதுதான்.

புறக்கணிப்பை விதிக்கும் அதிகாரம் குறைஷிகளிடம் இருந்தது. துன்பத்தை ஏற்படுத்தும் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருப்பது, ஒரு கொள்கை உறுதியின் விதியைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருப்பதற்குச் சமமானதல்ல என்பதை அவர்கள் கண்டறிந்தனர்.

பதினான்கு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, கருவிகள் மாறிவிட்டன.

கேள்வி அப்படியேதான் இருக்கிறது: பொருளாதார முற்றுகை சரணடைதலை உண்டாக்குமா அல்லது எதிர்ப்பின் ஆழத்தை வெறுமனே சோதிக்குமா?

அல்லாஹ்வைச் சார்ந்திருக்கும் ஒரு தேசம் ஒருபோதும் தோற்கடிக்கப்பட முடியாது.