இஸ்லாமிய இயக்கத்துக்குத் தேவையானது சிந்தனைத் தெளிவு

சிந்தனைத் தெளிவு

சமகால இஸ்லாமிய சிந்தனைக்கான நிறுவனத்தின் இயக்குநரான ஜஃபர் பங்காஷ் மதச்சார்பற்றஇ திணிக்கப்பட்ட ஒழுங்கில் செயற்படுவதிலான அபாயங்களைக் குறித்து எச்சரிக்கும் அதே வேளைஇ தனது குறிக்கோள்கள் மற்றும் முஸ்லிம் சமூகங்களில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதற்கான முறைகள் ஆகியவற்றைக் குறித்து இஸ்லாமிய இயக்கம் தெளிவினைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று வாதிடுகின்றார்.

இஸ்லாமிய அரசு மட்டும் தான் முஸ்லிம்களின் இயல்பான வாழிடம் என்பதை முஸ்லிம் அறிஞர்கள்இ இஸ்லாமிய இயக்க செயல்வீரர்கள்இ ஏன்இ சாதாரணமான முஸ்லிம்களும் கூட ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். கலாநிதி கலீம் சித்தீக்கியின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால் இஸ்லாமிய அரசில் வாழாத முஸ்லிம்கள் "தண்ணீரை விட்டு வெளியில் இருக்கும் மீன்களைப்" போன்றவர்கள் ஆவர். அவ்வாறெனில்இ ஈரானின் இஸ்லாமியக் குடியரசினைத் தவிர்த்துஇ இன்றைய உலகில் ஏன் ஒரு இஸ்லாமிய அரசு கூட இல்லை? அரசுகளுள் பல தம்மை "இஸ்லாமிய அரசுகள்" எனக் கோரிக் கொள்ளவும்இ "பாகிஸ்தான் இஸ்லாமியக் குடியரசு" என்பது போன்ற பெயர்களைத் தாங்கியனவாக இருக்கவும் செய்கின்றன என்பது உண்மை தான். குர்ஆன் மற்றும் ஸுன்னாஹ்வினால் ஆளப்படும் ஒரு சமூகம் என்பதாக சவூதி அரசாங்கம் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்கின்றது. ஆனால் உண்மை யாதெனில் ஒரு மன்னராட்சி இஸ்லாமிய அரசாக இருக்கவியலாது. அல்லாஹ்வின் திருத்தூதர் தன்னை ஒருபோதும் ஒரு மன்னராகக் கருதவில்லை. அல்லாஹ்வின் அடியாரும்இ திருத்தூதருமானவர் என்றே தாம் அழைக்கப்பட வேண்டுமென அவர்கள் வலியுறுத்தினார்கள். "அரபுகளின் இளவரசர்" என்பதாக அவர்கள் விளிக்கப்பட்ட போதுஇ அவ்வாறு கூறிய மனிதரை அவர்கள் எச்சரித்தார்கள். ஒரு அரசியல் அமைப்பு அல்லது அரசு இஸ்லாமிய அரசியல் அமைப்பு அல்லது இஸ்லாமிய அரசாக இருப்பதானதுஇ வெறும் பெயரினை அதனுடன் இணைத்துக் கொள்வதைக் கா†டிலும் பாரதூரமானதாகும்.

1980-களைக் குறித்து அங்கலாய்ப்பினை உணரும் முஸ்லிம் செயல்வீரர்கள்இ ஈரானை ஒத்த இஸ்லாமியப் புரட்சிகள் முஸ்லிம் உலகின் பிற பகுதிகளில் நடந்தேறிடவில்லை என்ற அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துகின்றனர். இஸ்லாமியப் புரட்சியின் வெற்றிக்குப் பின்னர் உடனே பிற முஸ்லிம் நாடுகளில்- குறிப்பாக எகிப்துஇ துருக்கிஇ துனீஷியாஇ அல்ஜீரியா மற்றும் பாகிஸ்தான்- மிகப் பாரிய மாற்றங்கள் நிகழுமென்ற பெரு நம்பிக்கைகள் இருந்தன. ஆனால் எங்கும் எந்தப் புர†சியும் நிகழ்ந்திடவில்லை. மாறாகஇ பெரும்பாலும் இவ்வனைத்து நாடுகளிலுமான இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் மிகக் கொடூரமாக ஒடுக்கப்ப†டன. அல்ஜீரியாவில்- குறிப்பாக இஸ்லாமிய விமோசன முன்னணி(குஐளு) தலைமையிலான இஸ்லாமிய இயக்கம் 1991 டிசம்பர் தேர்தல்களில் பரவலான வெற்றியை ஈட்டியது. ஆனால் அது அல்ஜீரிய உயரதிகாரிகளால் அதிகாரத்திலிருந்து தடுக்கப்பட்டது. அவர்களின் மேற்கத்திய சார்பும்இ ஸியோனிஸ சார்பும் கொண்ட இராணுவம் அல்ஜீரிய மக்களில் ஏறக்குறைய 3இ50இ000 பேர்களை படுகொலை செய்தது. பெண்களைஇ சிறுவர்களைஇ ஏன் பச்சிளம் குழந்தைகளைக் கூட விட்டு வைக்கவில்லை. போஸ்னியா மற்றும் கொசோவோவில் இனச் சுத்திகரிப்பு உச்ச கட்டத்தில் இருந்த சமயத்தில் அல்ஜீரிய மக்களின் மீதான இந்த இனப்படுகொலை பக்கச்சார்பும்இ ஆணவமும்இ நயவஞ்சகத்தனமும் கொண்டஇ மேலும் சுதந்திரத் தேர்தல்கள் மற்றும் பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயகம் என்பவற்றைக் குறித்து வழக்கமாக அலட்டிக் கொள்ளும் மேற்கினால் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் கவனிக்கப்படாமற் போயிற்று.

50-களிலும் 60-களிலும் எகிப்திய அரசுஇ "இனியெப்போதும் தலைதூக்கவே கூடாது" என்கிற ரீதியில் இஹ்வானுக்கு எதிரான போரினை மீளுயிர்ப்பித்துக் கொண்டிருந்தது. ஈரானில் இஸ்லாமியப் புரட்சியின் வெற்றிக்குப் பின்னர் தனது மக்களுக்கு எதிராக தொடர் பயங்கரவாதத்தினை கட்டவிழ்த்து வி†டதில் அதுவே முதன்மையானதாக இருந்தது. 1981 அக்டோபர் 6-ல் ஒரு இராணுவ அணிவகுப்பின் போதான அன்வர் சதாத்தின் கொலைக்குப் பிறகு ஜமா அல்-இஸ்லாமிய்யாஇ மக்கள் தமது அழைப்பினையேற்று அணிதிரள்வர் என்ற நம்பிக்கையில் தென் எகிப்து பகுதிகளில் எழுச்சியை நிகழ்த்தியது. இது ஒரு தந்திரோபாய பெரும்பிழையாக அமைந்தது. கவனமிக்கத் திட்டமிடல் ஒரு இயக்கத்திற்கு தேவையாயிருக்கின்றது. அந்த இயக்கம் விரும்பிய வகையில் மக்கள் தாமாகவே எதிர்வினையாற்றுவார்கள் என்று அது கற்பிதம் செய்து கொள்ள முடியாது. யு.எஸ் மற்றும் இஸ்ரேலினால் ஆதரவும் நிதியுதவியும் அளிக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் எதிர்வினை மிருகத்தனமாய் இருந்தது. எழுச்சி ஈவிரக்கமின்றி அடக்கப்பட்டது மட்டுமின்றி அரசினை எதிர்த்தவர்கள்இ அவர்களுடைய உறவினர்கள் மற்றும் அவர்களுக்காக வழக்காடிய வழக்கறிஞர்களின் மீதும் கூட குற்றம் சுமத்திடுவதற்காக கங்காரு இராணுவ நீதிமன்றங்கள் அமைக்கப்பட்டன. ஆயிரக்கணக்கானோர் சுற்றி வளைக்கப்பட்டனர்இ தாக்கப்பட்டனர்இ அடித்துத் துவைக்கப்பட்டனர். மேலும் தேசத்துரோகம் மற்றும் இன்னும் பிற போலியான விதிமீறல்களைக் கொண்டு குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். இன்னும் ஆயிரக்கணக்கானோர்- வெறும் தாடி வளர்த்திருந்தனர்இ மேலும் தவறான இடத்தில் தவறான சமயத்தில் இருந்தனர் என்பதற்காக மட்டுமே- பலியாடுகளாக இஷ்டத்திற்குப் பொறுக்கியெடுக்கப்பட்டனர். இதன் மூலம் ஏற்கனவே கிளர்ச்சியில் கொந்தளித்துக் கொண்டுள்ள உலகின் ஒரு பிராந்தியத்தில் எகிப்திய அரசாங்கம்இ இஸ்லாமிய "இராஜ துரோகிகள் மற்றும் புரட்சியாளர்களிடம்" மிகக் கடுமையாக இருப்பதாக அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேலிடம் காட்டிக் கொள்வதற்காக.

சித்திரவதையின் மூலம் பெறப்பட்ட "ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களின்" அடிப்படையிலான நாடக வழக்கு விசாரணைகளுக்குப் பிறகு நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் தூக்கிலிடப்பட்டனர் அல்லது துப்பாக்கிப் படைப்பிரிவினரால் மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டனர். மத்திய கிழக்கிலுள்ள மற்ற அரசுகளைப் போன்றே முபாரக் அரசின் அடியாட்களும் தாம் செய்யாத குற்றங்களை ஒப்புக் கொள்ளுமாறு அவர்களை நிர்பந்திப்பதற்காக குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் மனைவிகள்இ பெண்மக்கள்இ சகோதரிகள் அல்லது தாய்மார்களைக் கற்பழிக்கப் போவதாக அச்சுறுத்தினர். தமது பெண்களின் கண்ணியம் பங்கப்படுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக முஸ்லிம்கள் மரணத்தையே முன்தெரிவு செய்வர் என்பதை அறிந்திருந்த அரசுஇ அத்தகைய ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களைப் பயன்படுத்தி நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களை தூக்கு மேடைகளுக்கு அனுப்பவும்இ பத்தாயிரக்கணக்கான பிறரை நிலவறைச் சிறைகளில் அடைக்கவும் செய்தது. எழுச்சிக்குப் பின்னர் ஏறக்குறைய முப்பது ஆண்டுகள் ஆகியும் பலர் இன்னும் சிறையில் வாடிக்கொண்டுள்ளனர். இஸ்லாமிய இயக்கத்தை நசுக்கிட முடிந்ததற்காக எகிப்திய அரசு அமெரிக்க மற்றும் ஸியோனிஸ உளவுச் செயற்பாட்டுக்கும்இ இரகசிய ஆயுத விற்பனைக்குமே நன்றி கூறிட வேண்டும்.

பிறவிடங்களில் இஸ்லாமிய இயக்கங்களின் நிலைமைகள் சற்றே பரவாயில்லை. மூர்க்கத்தனமானஇ சொல்லவொண்ணா ஒடுக்குமுறைதான் செச்சன்யாஇ துனீஷியா மற்றும் உஸ்பெகிஸ்தானில் விதியாய் இருந்து வருகின்றது. பாகிஸ்தான்இ இந்தோனேஷியா மற்றும் மலேஷியாவில் இஸ்லாமியக் கட்சிகள் சமயச் சார்பற்ற பிரதிநித்துவ கட்டமைப்புகளுக்குள்ளாக இணங்கிப்போகும்படி சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டுஇ பின்னர் அவற்றின் உறுப்பினர்களாக மாற்றப்பட்டனர். மில்லியன்-டாலர் வீடுகள்இ ஒன்றுக்கு மேற்ப†ட மனைவிகள்இ ஆடம்பர தானியங்கி வாகனங்கள்இ வாகன ஓட்டிகள் மற்றும் கலந்து கொள்பவரை ஜிஹாதைக் காட்டிலும் ஜிதாலுக்கு(விவாதம்) அதிகம் தயார்படுத்துகின்ற செயற்கையாக உற்பத்தி செய்யப்பட்ட ஹலகாக்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு சவூதி அரேபியாஇ கத்தார்இ அமீரகங்கள் மற்றும் குவைத் ஆகியவற்றில் உள்ள இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் மழுங்கடிக்கப்பட்டனர். மேலும் ஐரோப்பிய இஸ்லாமிய அடையாளத்தைப் பற்றிப் பிடித்திருந்த அல்லது அமெரிக்க குணாதிசயங்களுடன் ஒன்றித்துப் போயிருந்த திசையறியாத மேற்குலகிலிருந்த முஸ்லிம்களைக் குறித்து சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.

அல்ஜீரியாவின் பிரச்சினை மிகப்பொருத்தமான எடுத்துக் காட்டாகும். இராணுவத்துடன் ஒன்றிணைந்து பணியாற்றிய மதச்சார்பற்ற உயரதிகாரிகள் ஒரு பயங்கரவாத ஆட்சியினைக் கட்டவிழ்த்து விட்டனர். முஸ்லிம்கள் ஆச்சர்யப்படக் கூடாது; அல்ஜீரியாவிலான நிறுவப்பட்ட ஒழுங்கானது இஸ்லாமிய இயக்கத்திடம் அமைதியான ரீதியில் அதிகாரத்தினை கையளித்திடும் என எதிர்பார்ப்பது யதார்த்தத்திற்கு உகந்ததா? மேலும்இ சமூகத்தின் மீது திணிக்கப்பட்டுள்ள ஒழுங்கினை வீழ்த்திட ஆயுதப் போரா†டத்தை மேற்கொள்வது பொருத்தமானதா என்றும் முஸ்லிம்கள் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். நடைமுறையிலிருக்கும் ஒழுங்கைக் குறித்து முஸ்லிம்கள் அதிருப்தி கொள்ளும் அதேவேளைஇ அமைதியான வழிகளில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதற்கான எவ்வித வழிவகைகளும் எஞ்சியிராத நிலையில் வேறு என்ன தெரிவுகள் இருக்கின்றன? தவறாய்ப் போனது எது மற்றும் எதிர்காலத்தில் அத்தகைய பிழைகளை எவ்வாறு மீண்டும் இழைத்திடாமல் இருப்பது என்பது குறித்த இன்னுமதிக புரிதலை அடைந்து கொள்ள இவை மற்றும் இவற்றையொத்த கேள்விகளுக்கு விடை காணப்பட்டாக வேண்டும்.

முஸ்லிம் உலகின் இழிநிலையிலிருந்தான மாற்றத்தைக் குறித்து பொறுமையற்றுப் போவது இயல்பானதே என்ற போதும்இ தொடரியக்கத்தைத் துவங்குவதற்கு முன்பு முறையான வீட்டுப்பணி செய்வது முக்கியமானதாகும். இது வெறும் கோட்பாட்டளவிலான கேள்வி மட்டுமன்று. முதலில்இ சிந்தனை மற்றும் நோக்கம் குறித்த தெளிவு இருக்க வேண்டும். இரண்டாவதுஇ திணிக்கப்ப†ட ஒழுங்கிற்குச் சவால் விடுக்கவும்இ அதனை வீழ்த்துவதற்கான போராட்டத்தில் தமது உயிர்களைத் தியாகம் செய்யவும் தயாராக இருக்கும் மக்களின் தீர்மானமிக்க ஒரு குழு இருக்க வேண்டும். ஈரான் பாணி புர†சிகள் வேறு இடங்களில் நிகழ வேண்டுமென்றால்இ அறிவுசார் மற்றும் பௌதீக இரு ரீதிகளிலும் ஒத்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பது இன்றியமையாதது ஆகும். உண்மையில்இ ஷியா இறைமையியல் கோட்பாட்டில் இருந்த ஏறக்குறைய அரசியலுக்கே முற்றிலும் எதிரான தேக்கநிலையினை தோற்கடித்ததே இமாம் கொமைனி தலைமையிலான புரட்சியை மேலும் கவனத்தை ஈர்ப்பதாக ஆக்கியது. மக்களைச் செயற்படும்படி தூண்டுவதோடு மட்டுமின்றிஇ அதற்கும் முதலாகஇ அரசியல் ஈடுபாட்டிற்கு எதிரான தமது இறைமையியல் நிலைப்பாடுகளில் மாற்றங்கள் தேவைப்படுகின்றன என்று அவர் ஷியா உலமாக்களை ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. விலாயத்தே ஃபாகிஹ் எனும் அவரது மூல ஆக்கத்தில் தொகுத்துரைக்கப்பட்டுள்ள தனது இஜ்திஹாதின் ஊடாக இமாம்இ 1300 வருடகால ஷியா அரசியல் சிந்தனையை ஸுன்னி உலகிலான முக்கிய இஸ்லாமிய விடுதலைக் கருத்துக்கள் மற்றும் கடும் முயற்சிகளுடன் பொருந்திப் போகின்ற ஒரு இயக்கம் மற்றும் தவிர்க்கவியலாத ஒரு நிலையாக மாற்றியமைத்தார். அரசியல் சுய-பிரதிநிதித்துவத்தில் நேரடியாகப் பங்கெடுத்துக் கொள்ளவும்இ இருபதாம் நூற்றாண்டிலான இஸ்லாமிய சுயாதிகாரத்தினை தனித்துவமிக்க வகையில் வடிவமைக்கவும் இமாமின் இஜ்திஹாது ஷியாக்களுக்கு கதவினைத் திறந்து விட்டது. தமது இஸ்லாமிய இயக்க வரலாறு நெடுகிலும் ஸுன்னி உலகிலான முஸ்லிம்கள் இத்தகைய எந்தவொரு இறைமையியல் தடைகளுக்கும் முகம் கொடுத்ததில்லை. தமது சமூகங்களில் இருந்த சீர்குலைந்த சமூக-அரசியல் ஒழுங்கினை வீழ்த்துவதற்காக வெகுஜனங்களை அணிதிரட்ட மட்டுமே செய்ய வேண்டியிருக்கின்றது. இருப்பினும்இ மக்களை அணிதிரட்டுவதானது ஏறக்குறைய சாத்தியமில்லாத ஒரு பணி என்பதாகவே நிரூபணமாகியிருக்கின்றது.

எனவே நாம் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது: ஈரானில் இமாம் கொமைனி சாதித்ததில் ஒரு விகிதத்தைக் கூட ஏன் பிறவிடங்களில் உள்ள முஸ்லிம்களால் சாதித்திட இயலவில்லை? இதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன. இஸ்லாமிய இயக்கம் வெற்றி பெற வேண்டுமென்றால் முதலில் சிந்தனைத் தெளிவுஇ தெளிவாக நிறுவப்பட்ட குறிக்கோள்கள் மற்றும் அவற்றை அடைந்திடுவதற்கான பொருத்தமான முறைமை ஆகியவை இருந்தாக வேண்டும். அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது முதன்மை குறிக்கோள் அல்ல. புவியில் அல்லாஹ்வின் சட்டங்களை நிலைநாட்டுதல் என்னும் இலக்கினை அடைவதற்கான ஒரு வழிமுறையே அது. இயக்கம் முத்தகீ தலைமைத்துவத்தினால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும்- குறுகிய மத-ஆதீனஇ வர்க்க அல்லது சுய நலன்களை அடைந்து கொள்ள முற்படுகின்றவர்களால் அல்ல. தக்வா என்பது வெறுமனே இறைபக்தியுடன் இருப்பது என்பதைக் கா†டிலும் பரந்த ரீதியில் வரையறுக்கப்பட வேண்டும். பல இலட்சக்கணக்கான முஸ்லிம்கள் உலகில் இருப்பது ஒரு இறைபக்தியின் சித்திரத்தை முன்னிறுத்துகின்றது. சிலர் எவ்விதச் சந்தேகமுமின்றி இறைபக்தியுடையோர் தாம்; ஆனால் அது குறுகியஇ சடங்கு ரீதியிலான பொருளில் தான். அல்லாஹ்வுடனான உறுதியான கடப்பாடு மற்றும் உலகில் தமது செயல்களுக்காக ஒவ்வொருவரும் பதில் சொல்லியாக வேண்டிய கேள்வி கணக்கின் நாள் ஒன்று இருக்கின்றது என்ற புரிதலிலும் வேர் கொண்ட தக்வாவின் குரானிய வரையறையினை நாம் மீள்கண்டிட வேண்டும்.

இஸ்லாமியத் தலைமைத்துவத்தில் எவ்வாறு தக்வா தன்னை வெளிப்படுத்தும்? தலைவர்கள் தெளிவினைக் கொண்டவர்களாகவும்இ வெளிப்படுத்துபவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். வெற்றிகரமான தலைமைத்துவத்தின் முக்கியமான ஒரு பண்பு தெளிவு ஆகும். என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதிலான தெளிவுஇ யார் அதனைச் செயற்படுத்தப் போகிறார்கள் என்பதிலான தெளிவு மற்றும் செயல்படுத்துபவர்களை அவர்களின் செயல்களுக்கு பொறுப்பாளிகளாக்கிடுவதிலான தெளிவு. குழப்பமான சமயங்கள்இ சமாளிக்கவியலா சூழ்நிலைகள் மற்றும் நிச்சயமற்ற எதிர்காலங்களில் இலக்கை நோக்கிய திசையிலான ஒரு செல்நெறியைத் தெரிவு செய்வதன் மூலம் மகத்தான தலைமையானது இந்தத் தெளிவினை மெய்ப்பித்துக் காட்டும். மனிதர்கள் என்னும் ரீதியில் நாம் இப்போது மேற்கொள்ளும் தீர்மானங்களினாலேயே எதிர்காலம் வடிவமைக்கப்படுகின்றது என்பதை அறிந்தவர்களின் ஒரு பண்புநலன் தெளிவு ஆகும். ஒரு அவசரகால உணர்வினை நிறுவிஇ எதிர்காலத்திற்கான நீதமிக்க சமூக மற்றும் பொருளாதாரப் பார்வையை வரைந்துஇ மேலும் அல்லாஹ்வின் இறைச் சட்டத்தினை அமுல்படுத்துவதன் ஊடாக அனைத்து முக்கிய அங்கங்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் வாழ்வியல் தேவைகளையும் நிறைவு செய்கின்ற ஒரு திசையிலான செல்நெறியைத் தெரிவு செய்கின்றவர்களின் ஒரு பண்பே தெளிவு ஆகும்.

இப்போக்கில் அல்லாஹ் முத்தகீகளைக் குறித்துக் கூறுகிறான்இ

"...மேலும் எவர் (அல்லாஹ்வின் திருத்துகின்ற நீதத்திற்கு எதிராகத்) தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்கின்றாரோஇ அவருக்கு அவன் (புதிய) திசையினைக் கா†டுவான். மேலும் அவருக்கு அவன் அவர் அறியாத இடங்களிலிருந்து (திசைகளை) வழங்குவான்; மேலும் அல்லாஹ்வின் மீது தனது நம்பிக்கையை வைப்பவருக்கு அவன் (மட்டுமே) போதுமானவன்" (65:2-3)

மொழிபெயர்ப்பில் பெரும்பாலும் இழக்கப்படுவது என்னவெனில்இ அல்லாஹ்வின் நாட்டம் மற்றும் முத்தக்கீயின் நாட்டம் இவற்றுடைய கலவையின் இடை விளைவுப் பொருளாக வெளிப்படும் இஸ்லாமிய திசை நிறுவல் தான். மேலும் எந்தவொரு செயற்பாட்டிற்கும் முஸ்லிம்கள் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் நோக்கிடல் ஆகாது என்பதும் இந்த ஆயத்துகளில் வெளிப்படையாய் புலப்படுகின்றது. எனவே தமது உணர்வினை அல்லாஹ்வுடன் ஒன்றிணைக்கின்ற முஸ்லிம்கள்இ இந்த தொடர்பாடலில் இருந்து சக்தி வாய்ந்த தலைவர்களாக எழுச்சி பெற முடியும். சுருக்கமாகஇ வினைத்திறன் மிக்க தலைமைத்துவமானது தனது கூட்டத்திற்கு ஒரு வலுவானஇ குழப்பமற்ற திசைச் செல்நெறியினை அமைத்துக் கொடுக்கும். திசை நிறுவலுக்குத் தெளிவு தேவை. மேலும் அல்லாஹ் வழியினைக் காட்டுகிறான் (அதாவதுஇ குழப்பநிலையை நீக்குவதன் மூலம் தெளிவினை வழங்குகிறான்). வேறுவகையில் தெரிவிப்பது என்றால் ஒரு தலைமைத்துவம்இ தான் ஒரு இஸ்லாமியத் தலைமை எனக் கோரும் அதேவேளை அது - குறிப்பாக மைய அறிவினைப் பெற்றிருப்பவர்களுக்காக- தெரிவு செய்த திசை தெளிவற்றதாக இருப்பின்இ அத்தகைய தலைமைத்துவத்தை தக்வாவினைக் கொண்ட தலைமைத்துவம் எனக் கூறவியலாது. மேலும் அதனால் அது ஒரு அதிக பாதுகாப்பானஇ அமைதியான எதிர்காலத்தினை நோக்கி முஸ்லிம்களை வழிநடத்திடும் தகுதியை இழக்கின்றது. குர்ஆனியக் கோட்பாடுகளைஇ மதச்சார்பற்றஇ மேற்கத்திய போதையூட்டப்பட்ட வெற்றுரைகளுடன் கலப்பதன் மூலம் ஒரு திசைச் செல்நெறியை நிறுவிடத் தெரிவு செய்தமையால் இஹ்வானின் நவீன நாளைய அவதாரம் ஒரு "இஸ்லாமியத்" தலைமை என்னும் தகுதியை இழந்து நிற்கின்றது.

அல்லாஹ்விடமிருந்து வந்த தொடர்ச்சியான வரிசையிலான தூதர்கள் மற்றும் அத்தாட்சிகளைச் சுமந்த வேதவெளிப்பாடுகளின் மூலமாகஇ கடப்பாட்டு உணர்வுமிக்க பின்பற்றாளர்களின் தீர்மானமிக்க ஒரு கூட்டத்தினை எவ்வாறு ஒழுங்கு செய்வது என்பதற்கான உதாரணம் ஒவ்வொரு யுகத்திற்குமான முத்தக்கீ தலைமைத்துவத்திற்கு வழங்கப்பட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர்கள் மனிதகுலத்திற்கு அல்லாஹ் மற்றும் அவனுடைய படைப்பினங்களுக்கான அவர்களின் கடமையினை நினைவூட்டவே வந்தனர்- அதனால் புவியில் இணக்கமும் சமநிலையும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக. ஆனால் அல்லாஹ் அத்துடன் விட்டுவிடவில்லை. அவன் அவர்களின் மீது அருளியவற்றைக் கொண்டு நெருங்கிய மற்றும் தூர உறவினர்கள்இ தேவையுடையோர்இ ஏழைகள் மற்றும் ஆதரவற்ரோர் ஆகியோருக்கு உதவிட வேண்டுமெனவும்இ மேலும் கடன்இ அடிமைத்தளை மற்றும் அனைத்துவித ஒடுக்குமுறையிலிருந்தும் மக்களை விடுவித்திட தீர்மானமான திருத்தச் செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளுமாறும் அவன் தனது அடியார்களுக்கு க†டளையிட்டுள்ளான். சுருக்கமாகஇ முஸ்லிம்கள் சமூக ரீதியில் பொறுப்புணர்வுமிக்க மனிதர்களாக இருக்க வேண்டும் (2:177)

அல்லாஹ்வே அனைத்தையும் படைத்தான் என்பதை நாம் நம்புவோம் எனில்- அவ்வாறே நாம் நம்பிட வேண்டும்- பின்னர் சமூகத்தில் அவனது ஸுனனை அமுல்படுத்திட வேண்டும். உலகின் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்திடுவதற்கான சரியான வரைச்சட்டம் என்று மனிதர்கள் என்ற ரீதியில் நமது வரம்புக்குட்பட்ட அறிவினைக் கொண்டு எவற்றை நாம் எண்ணுகிறோமோ அந்தக் "குறையுடைய" கருத்துக்களை அல்ல.

சமஅளவு முக்கியமானது என்னவெனில்இ முஸ்லிம் பெரும்பான்மைச் சமூகங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் இயல்பினைக் குறித்த மிகவும் தெளிவானதொரு புரிதல் இருக்க வேண்டும். ஆனால் தமது சமூகங்களில் நிலவில் உள்ள அமைப்புகளைப் பொறுத்த வரையில் இயற்கையிலேயே எதுவும் தவறில்லை என்னும் மனப்போக்கினைப் பிழையாகக் கொண்டிருக்கும் இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் பல முன்னணி நபர்கள் உள்ளடங்கிஇ இக்கருத்தினைக் குறித்த சரியான மதிப்பீட்டில் பொதுவான குறைபாடு இருக்கின்றது. அதிகாரப் பதவிகளில் நேர்மையான மக்கள் வருவதே இந்த அமைப்புகள் இன்னுமதிக வினைத்திறனுடனும்இ மேலும் மக்களின் பொதுநலனுக்காகவும் செயற்படுவதற்குத் தேவையானது என அவர்கள் உணருகின்றனர். அநீதிஇ பாரப†சம் மற்றும் பக்கச்சார்பு ஆகியவை அனைத்தும் மேற்கத்திய மதநீக்கம்பெற்ற முறைமைகளின் அடிப்படை இழையினூடே இணைத்துப் பிண்ணப்பட்டுள்ள இழைகளே என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. அநீதியை வெறுமனே ஒட்டுவேலை செய்து நீதியினை உருவாக்கிட முடியாது என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. இந்த எளிமையாக்கும் பாங்கிலான அணுகுமுறை முஸ்லிம்கள் மத்தியில் ஏராளமான குழப்பத்திற்கு வழிவகுத்திருக்கின்றது. மேலும் பல இஸ்லாமிய இயக்கங்களை ஒரு இருள்படிந்த முட்டுச் சந்திற்குள் இட்டுச் சென்றுள்ளது. மதநீக்கம்பெற்ற நிறுவன அமைப்பினால் ஒழுங்கு செய்யப்படும் தேர்தல்களில் பங்கு பெறுவதானது இவ்வகையான பிழையான சிந்தனைக்கான ஒரு தெளிவான உதாரணம் ஆகும்.

பிரதிநித்துவத்தின் மீதான உலகளாவிய சொல்லாடலை வழிப்பறி செய்து கொண்டதன் மூலமாக மேற்கத்திய பிரச்சார இயந்திரம் ஜனநாயக சமூகங்களில்இ அதுவும் இறைவனை நிராகரிக்கின்றஇ பணிவிணக்கமற்றஇ மேற்கத்திய பாணியிலான ஜனநாயகங்களில் மட்டுமே சுதந்திரத் தேர்தல்கள் சாத்தியம் என்று மெல்ல நயம்படப் புகுத்துகின்றது. பூலோக அளவிலான கருத்துக்களின் பரிமாற்றத்தில் இருக்கின்ற மகத்தான மடமைகளில் ஒன்றுஇ சுயநலமிக்கஇ மேலும் எங்கும் எதிர்ப்புக்கு அப்பாற்ப†டதாக விளங்கும் மேற்கத்திய கலாச்சாரம் இறைவனை அடைவதற்கான ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பாதைகளை(யூதம்இ கிறித்தவம்இ இஸ்லாம்இ புத்தம்இ ஹிந்து மதம்இ ஜெயின் மதம்இ இன்னும் பிற) ஏற்றுக் கொள்கின்ற அதேவேளைஇ சுதந்திரத் தேர்தல்களுக்கான ஒரே வழியாக சமூக (மதச்சார்பற்ற) ஜனநாயகத்தை மட்டுமே ஏற்றுக் கொள்கின்றது. இது அதிகார வேற்றுமை ஆகும்: இந்தப் பச்சோந்தித்தனமான ஜனநாயகம்+சர்வாதிகாரத்தை நாம் செயற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் அதேவேளை அவையோ இறைவனுக்கு எவ்வித அதிகாரமும் இல்லை என்று கூறுகின்றன. மேலும் இதனை ஏற்றுக் கொள்கின்ற எந்தவொரு மனிதனுக்கும் சிந்திக்காமை என்பது நன்மையானதாகவும்இ சிந்திப்பது குற்றமாகவும் கருதப்படுகின்ற உலகில் ஒரு தானியங்கி இயந்திரத்தைப் போன்றிருப்பதைத் தவிர வேறு எந்தத் தெரிவும் இல்லை. கடந்த 25 வருடங்களாக இஸ்லாமியக் குடியரசு சுதந்திரத் தேர்தல்களைப் பெற்றிருக்கின்றது. ஆனால் அது அதிகாரப் பொறுக்கிகள் மற்றும் ஒட்டுண்ணிகளின் சிறப்பு நலனின் தோற்றம் மற்றும் நிறுவனமயமாதலை ஆதரிக்கும் ஒரு ஜனநாயகம் அல்ல.

தேர்தல்கள் என்பவையே தம்மளவில் பிரச்சினையாக இல்லாத போதும் எந்தச் சூழல் மற்றும் வரைச்சட்டத்தில் அவை நடத்தப்படுகின்றனஇ யார் அவற்றை ஒழுங்கு செய்கின்றனர்இ மேலும் எவ்வாறு அவை நடத்தப்படுகின்றன என்பவை மிகமுக்கியமான விடயங்களாகும். பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள் இவற்றைக் கையாள்வதைத் தெரிவு செய்வதில்லை. பேராசையும் அதிகாரமும் படைத்த பெருங்குடியினரின் விழுமியங்களை மீள்வலியுறுத்தவும்இ எவர்கள் அதனைக் க†டுப்படுத்துகின்றனரோ அவர்களுக்கு ஆதாயமளிக்கவுமே ஒரு மதநீக்கம்பெற்ற அமைப்பானது தேர்தல்களை நடத்துகின்றது. அத்தகையதொரு அமைப்பு ஒரு "இஸ்லாமிய" அரசியல் கட்சி அதிகாரத்திற்கு வருவதையோஇ அதனைக் காட்டிலும் ஒரு இஸ்லாமிய இயக்கம் மேலோங்குவதையோ அனுமதிக்காது. இதுவே அல்ஜீரியாவிலும் பிறவிடங்களிலும் கோரமான பின்விளைவுகளுடன் நடந்தேறியது என்பதைக் காண முடிந்தது. வெகு அரிதான நிகழ்வில் ஒரு போலி இஸ்லாமியக் கட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்திட அனுமதிக்கப்படும் போதுஇ உலக அதிகார தரகர்களின் பொருளாதார நலன்களுக்கு சேவகம் புரிந்திடும் மதநீக்கம்பெற்ற கட்சிகளிலிருந்து அதனை வேறுபடுத்தி அறிந்திட மிகச் சிறிதளவே இருக்கின்றது எனும் வகையிலான வேதனைமிக்க சமரசங்களைச் செய்து கொள்ளுமாறு அது நிர்பந்திக்கப்படுகின்றது. குறிப்பாக நன்னெறிஇ நல்லொழுக்கம் மற்றும் அரசியலிலான இஸ்லாம் மற்றும் மதச்சார்பின்மையின் இந்தக் கலவையானது முஸ்லிம் சமூகங்களில் பாரிய குழப்பநிலையைத் தோற்றுவித்திருக்கின்றது.

மதநீக்கம்பெற்ற நிறுவன அமைப்பினால் ஒழுங்கு செய்யப்படும் தேர்தல்களில் முஸ்லிம்கள் பங்கேற்காவிடில்இ எவ்வாறு அவர்கள் அதிகாரத்திற்கு வரவியலும்? இதற்கான விடையை இறைத்தூதர்களின் ஸீராவிலும்இ ஈரானில் இமாம் கொமைனி தலைமையிலான இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் சமீபத்திய உதாரணத்திலும் காணவியலும். மக்காவில் தாருந் நத்வாவில்(மக்கள் கூட்டமைப்பு) நடத்தப்பட்ட கூட்டங்களில் இறைத்தூதர் பங்கேற்கவில்லை. தலைமைத்துவத்தை அவருக்கு அளிக்க அவர்கள் முன்வந்ததை அவர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இதனை இறைத்தூதர் முற்றிலுமாக நிராகரித்து விட்டார். இச்சமயத்தில் தான் சூரா அல்-காஃபிரூன் அருளப்பட்டது. நாம் சிறுவர்களாய் இருந்த போதிருந்தே இந்தச் சிறிய சூராவினை அறிவோம் என்று நாமனைவரும் கோரினாலும்இ உண்மையில் நாமதனை அறிந்திருக்கின்ரோமா?

"கூறுவீராக! ‘ஓ சத்தியத்தை மறுப்போரே! நீங்கள் எவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிகின்றீரோ நானதற்கு கீழ்ப்படிபவனில்லை. மேலும் நான் கீழ்ப்படிபவனுக்கு நீங்கள் கீழ்ப்படிபவர்கள் இல்லை! மேலும் நீங்கள் எவற்றுக் கீழ்ப்படிந்தீர்களோ அவற்றுக்கு நான் கீழ்ப்படிய மாட்டேன். மேலும் நான் கீழ்ப்படிபவனுக்கு நீங்கள் ஒருபோதும் கீழ்ப்படிய மாட்டீர்கள். உங்களுக்கு உங்களுடைய தீன்இ மேலும் எனக்கு என்னுடைய தீன்!‘" (109: 1-6)

இந்த சூராவின் அதிகாரம் மற்றும் பிரதிநித்துவத்தின் சூழல்பொருத்தத்தைக் குறித்து அறியாமல் நாம் எவ்வாறு இந்த சூராவினை அறிவோம் என்று கோர முடியும்? மக்கத்து முஷ்ரிக்குகளால் இறைத்தூதருக்கு வழங்கப்பட்ட பேரத்திற்கு மறுமொழியாகவே இந்த சூரா அருளப்பட்டது. இந்த பேரத்தின் படி அவர்கள் தமது சொந்த சட்டம்இ நிறுவனங்கள் மற்றும் விதிமுறைகளின் படி ஒரு வருடம் ஆட்சி செய்வர்; பின்னர் இறைத்தூதர் அல்லாஹ்வின் சட்டத்தின் படி ஒரு வருடத்திற்கு ஆட்சி செய்யலாம். வானிலிருக்கும் அல்லாஹ்வால் இந்தப் பேரம் நிராகரிக்கப்பட்டமையால்இ வருங்கால முஸ்லிம்கள் அனைவராலும் இது நிராகரிக்கப்பட வேண்டும்.

"ஒரு விவகாரத்தில் அல்லாஹ் மற்றும் அவனுடைய தூதர் எப்போது தீர்மானித்து விட்டனரோஇ முற்றிலுமாக கீழ்ப்படிந்து விட்ட ஆணோ அல்லது முற்றிலுமாக கீழ்ப்படிந்து விட்ட பெண்ணோ தம்மைப் பொறுத்த வரையில் அதில் தெரிவு செய்வதற்கான சுதந்திரத்தைக் கோர முடியாது. அல்லாஹ் மற்றும் அவனது தூதருக்கு எதிராக கலகம் புரிந்தவர்கள் தெள்ளத் தெளிவாக வழிகேட்டில் சென்று விட்டனர்" (33:36)

தாகூத்திய அதிகாரக் கட்டமைப்புகளுடன் எவ்விதமான ஒத்துழைப்போஇ சமரசமோ அல்லது இணங்கிப் போதலோ இருக்கக் கூடாது. மேலும் அதற்கும் மேலாகஇ தீர்மானம் மேற்கொள்ளும் பதவிகளில் அவர்கள் நீடித்திருக்க அனுமதிக்கக் கூடாது. மேலும் பொது நலனிலான அவர்களின் பிரதிநிதித்துவம் பிழையானது என்றும்இ சுயநலன் மிக்கது என்றும் முத்திரை குத்தப்பட வேண்டும். அல்லாஹ்வின் அதிகாரத்திற்கு எவரும் சவால் விடுக்கவோ அல்லது போ†டியாளராக இருக்கவோ இயலாது. முஷ்ரிக்குகளின் இப்பேரத்தினை ஏற்றுக் கொண்டால் புவியிலேயே மாபெரும் இணைவைப்பினைச் செய்தவராகி விடுவோம் என்பதை இறைத்தூதர்(கள்) உணர்ந்திருந்தார். எனவே இஸ்லாமியக் கட்சிகளின் பல தலைவர்கள் செய்வதைப் போன்று அமைச்சர்களாக ஆவதற்கான முதல் வாய்ப்பு கிடைத்தவுடனேயே அவர்களுக்கு எச்சில் சுரக்கத் துவங்கி விடுவதைப் போன்றும்இ "உள்ளிருந்தே" மாற்றத்தினை துவக்கப் போவதாக தமது இந்த துரோகத்தினை அவர்கள் நியாயப்படுத்துவது போன்றும் அவர் இந்தப் பேரத்தைக் கேட்டதும் தாவிக் குதிக்கவில்லை. இத்தகைய பேரத்தினை ஏற்றுக் கொள்ளும் எந்தவொரு "இஸ்லாமியக்" கட்சிக்கும் விளைபலன் மிகவும் நாசகரமானதாகவே இருக்கும். மேலிருந்து இஸ்லாத்தைக் கொண்டு வருவது என்பதை விட்டும் தொலைவாகஇ ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஜாஹிலிய்ய அமைப்புடனான சமரசங்களுக்கும்இ பெரும்பாலும் அதனுடைய வரம்பு மீறல்களை சரிகாணவும்இ வெறுமனே பங்கேற்றுத் தோற்பதற்காக இந்தச் செயல்முறையில் தமது சுய நம்பகத் தன்மையை இழக்கவும் அது நிர்பந்திக்கப்படும். அநீதிம் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒழுங்குடனான சமரசத்தை உள்ளடக்கிய பேரத்தினை ஏற்றுக் கொள்வதற்குப் பதிலாக இறைத்தூதரோஇ இன்னல்களையும் கொடுமையினையும் அனுபவிப்பதையே தெரிவு செய்தார்கள்.

இந்த சூராவில் கவனிக்க வேண்டிய இரண்டாவது விடயம்இ முஸ்லிம்கள்- இறைத்தூதரின் உறுதிகுலையாத தலைமைத்துவத்தின் கீழ்- (இன்றைய வார்த்தைகளில் கூறுவதென்றால்) தமது துப்பாக்கிளை உறுதியாகப் பற்றிப் பிடித்திருக்காத வரை காஃபிர்கள் தமது உண்மையான சொரூபங்களிலும்இ முழுமையான தயாரிப்புடனும் தோற்றமளித்திட மாட்டார்கள். இறைத்தூதர் நியமிக்கப்பட்ட நேரத்தில் முஸ்லிம்கள் என்ரோஇ அதே போன்று காஃபிர்கள் என்றோ எவரும் இருக்கவில்லை. ஆனால் நீதியை மையமாகக் கொண்ட இஸ்லாத்தின் செய்தி வலுப்பெறத் துவங்கிஇ உண்மையுள்ளமும் கடப்பாட்டுணர்வும் கொண்ட பின்பற்றாளர்களை திரட்டத் துவங்கிஇ மேலும் நிலவில் இருந்த முஷ்ரிக் அதிகாரக் க†டமைப்பின் அட்டூழியத்திற்குச் சவால் விடுக்கத் துவங்கியதும் சமூக நீதி நிலவும் பொதுவான சூழ்நிலையை கடுமையாக எதிர்க்கக் கூடிய- இதுவே வேறுவகையில் குஃப்ர் எனப்படுகின்றது- மக்களின் ஒரு குழு தோன்றத் துவங்கியது. இன்றும் அதுவே தான். உலகெங்கிலுமுள்ள முஸ்லிம்கள் தமது நடத்தையை அல்லாஹ்வின் வேதம் எனும் அரங்கின் அடிப்படையிலல்லாது வேறெதன் மீதும் அமைத்துக் கொள்ள மாட்டோம் என்ற தீர்மானத்துடன் இருப்பதன் மூலமும்இ உலகின் ஒடுக்கப்பட்டோரின் உணர்வுகளை எழுச்சியுறச் செய்வதன் மூலமும்இ தாகூத்திய அதிகார சமநிலையின்மையில் நிலைத்திருக்கும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதன் மூலமும் இப்போது குலைந்து கொண்டிருக்கும் சுதந்திரம்இ விடுதலைஇ சமத்துவம் மற்றும் செழிப்பு என்ற பெயரிலான இந்த போர்வெறி மற்றும் இரத்தவெறி பிடித்த பிசாசின் கூரிய பற்களையும் நகங்களையும் வெளிப்படுத்துகின்றனர். இறைத்தூதரது ஸுன்னாஹ்வின் மீது தளராத பற்றுறுதி கொண்டிருந்ததால் தான் இமாம் கொமைனிஇ ஈரானில் திணிக்கப்பட்டிருந்த ஒழுங்கினை தூக்கியெறிவதில் வெற்றியடைந்தார். நிலவில் இருந்த ஒழுங்கினை அவர் மொத்தமாக நிராகரித்தார். இஸ்லாத்தின் இயல்புகளுக்கு அந்நியமானது அது என்று கூறி அதனை அவர் மறுதலித்தார். அதற்கெதிராக அவர் அச்சமற்ற வகையில் பேசினார். மேலும் அதனை எதிர்த்துஇ தூக்கியெறிந்திடுவதற்காக அவர் மக்களை அணிதிரட்டினார். இஸ்லாமியப் புரட்சியின் முழுமையான வெற்றிக்கு முன்னர் கடைசி வாரங்கள் மற்றும் மாதங்களில் சமரசத்திற்கான பேரங்கள் முன்வைக்கப்ப†டன. குறைவான தக்வாவுடைய தலைவர்களாய் இருந்திருப்பின் அந்த வாய்ப்பினை நோக்கி தாவிக் குதித்துஇ ஒரு கறைபடிந்த இழிவுமிக்க அமைப்புக்கு புது வாழ்வினை வழங்கியிருப்பர். முழுமையான மாற்றத்தினை வலியுறுத்திய இமாம் அத்தகைய எல்லா பேச்சுவார்த்தைகளையும் நிராகரித்தார். ஈரானில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகள் அவருடைய நிலைப்பாட்டினை முழுமையாக ஊர்ஜிதம் செய்தன.

ஈரானியப் புரட்சியின் மற்ரொரு முக்கியமான பண்புக்கூறுஇ ஷவுடைய ஆட்சிக்கு எதிராக ஆயுதத்தைத் தூக்கிடுமாறு இமாம் மக்களைக் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. அரசாங்கம் தீவிரமான துப்பாக்கிச் சூட்டினை நிகழ்த்திஇ கொலை வெறியாட்டத்தில் ஈடுபட்ட போதும்இ அதற்கெதிரான வன்முறை எதிர்வினை இல்லை. மாறாகஇ தமது சொந்த மக்களையே கொல்ல வேண்டாம் என படைவீரர்களுக்கான ஒழுக்க அறிவுரை வழங்கப்பட்டது. ஒன்பது மாதங்களுக்கும் குறைவான காலகட்டத்திற்குள் 80இ000-க்கும் அதிகமான தமது நாட்டு மக்களைக் கொன்றதற்குப்- அவர்களில் பலர் பெண்களும் குழந்தைகளுமே- பிறகுஇ ஷாவின் படையிலிருந்த படைவீரர்கள் - சில சமயங்களில் தமது சொந்த பந்தங்களின் மீதான- இந்த அர்த்தமற்ற படுகொலைகளினால் உள்ளம் நோயுற்றுஇ கலகம் செய்தனர். மேலும் அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிராக தமது ஆயுதங்களைத் திருப்பினர். இது நிகழ்ந்த போது ஆட்டம் முடிந்துஇ ஷா தப்பியோட வேண்டியதாயிற்று.

துரதிர்ஷ்ட வசமாக அல்ஜீரியாவில் முற்றிலும் வேறானதொன்று நிகழ்ந்தது. வன்முறையற்ற எதிர்ப்புப் பேரணிகளில் மக்களை வீதிக்கு கொண்டு வருவதற்குப் பதிலாக இஸ்லாமிய விமோசன முன்னணி(குஐளு)இ இராணுவம் எதிர்பார்த்தவாறான ஆயுதந் தாங்கி மோதலுக்குள் இழுக்கப்பட்டது. நியாயமாகப் பார்த்தால் ஊஐகு அதிகாரத்தை எடுத்துக் கொள்வதைத் தடுப்பதற்காக இராணுவம் தலையிட்டதற்குப் பிறகு நடந்தேறிய நிகழ்வுகள் குஐளு-ன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இல்லை. அல்ஜீரியாவின் குடிமக்களின் மீது இராணுவக் குழுஇ ஒரு பயங்கரவாதப் பேயாட்சியினைக் கட்டவிழ்த்து விட்ட அதே வேளைஇ அத்தகைய கொடூரங்களுக்கு எல்லாம் அது இஸ்லாமிய இயக்கத்தினையே குற்றம் சாட்டியது. இவற்றில் பெரும்பாலான கொலைகளுக்கு இராணுவம் தான் பொறுப்பு என்பது வெகு விரைவிலேயே தெளிவாகிவிட்டது. படுகொலையினால் உள்ளம் நோவுற்றுஇ நாட்டை விட்டுத் தப்பியோடிய இராணுவ வீரர்களால் 1997-ல் பிரெஞ்சு மற்றும் பிரிட்டிஷ் செய்தித்தாள்களில் அரசாங்கத்தின் குற்றங்கள் வெளிக்கொணரப்பட்டன (பார்க்க. லீ மோண்டேஇ பாரிஸ் மற்றும் தி இண்டிபெண்டென்ட்இ இலண்டன் நவம்பர் 8ஃ9இ 1997) ஆனால் மேற்கத்திய அரசுகள் மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகள் இவ்வெளிப்படுத்துதல்களை வெறுமனே அலட்சியம் செய்தன. ஏனெனில் மேற்கு-ஆதரவுஇ மேற்கினால் பயிற்சி அளிக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் குற்றங்களை கவனத்திற்கு கொண்டு வருவது அவர்களுடைய நலன்களுக்கு நல்லதன்று. அத்தோடுஇ ஒரு முஸ்லிம் நாட்டில் மற்றுமொரு இஸ்லாமிய அரசாங்கம் அதிகாரத்தினை அடைவதை அனுமதிப்பவையாக அவை இல்லை. அவர்களைப் பொறுத்த வரையில்இ ஒரேயொரு ஈரானே போதுமானது.

இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் பல தலைவர்கள் உள்ளிட்ட முஸ்லிம்களின் அணியைக் காட்டிலும் முஸ்லிம் உலகிலுள்ள அரசாங்கங்களும்இ அவற்றின் மேற்கத்திய எஜமானர்களும் ஈரானிலான இஸ்லாமியப் புரட்சியிலிருந்து அதிகம் கற்றுக் கொண்டதாகத் தெரிகின்றது. சில முஸ்லிம்கள் உட்பிரிவுவாத வளைக்குள் விழுந்து விட்ட அதேவேளைஇ பிறரோ இஸ்லாமிய புரட்சி என்பதன் அர்த்தம் என்னவென்பதைக் குறித்த தமது சொந்த மட்டுப்படுத்தப்பட்ட புரிதலுக்குப் பலியாகி விட்டனர். இப்பின்னடைவுகள் இருந்த போதும்இ சூழ்நிலை முற்றிலும் மங்கலாக இருக்கவில்லை. ஆஃப்கானிஸ்தானிலான சிவப்பு இராணுவத்தின் தோல்வியே சோவியத் யூனியன் சிதறிப் போவதற்கு வழிவகுத்தது என்பதை முஸ்லிம்கள் நினைவு கூர்ந்திட வேண்டும். அதேபோல்இ உலகிலேயே மூன்றாவது பெரிய இராணுவத்துடன் கூடிய ஸியோனிஸ்ட்டுகள் லெபனானில் ஹிஸ்புல்லாஹ்வின் கைகளால் ஒருமுறைக்கு இருமுறை அடைந்த திருப்தியளிக்கும் தோல்வியும் முக்கியத்துவமற்ற சாதனை அன்று.

இன்னும் பிற பிரகாசமான புள்ளிகளும் தொடுவானில் தென்படுகின்றன. ஃபலஸ்தீனிலான இன்திஃபாதாவானது ஈரானிலான இஸ்லாமியப் புரட்சியின் வெற்றி மற்றும் லெபனாலிலான ஹிஸ்புல்லாஹ்வின் வெற்றி ஆகியவற்றிலிருந்து நேரடியாகச் செயலூக்கம் பெறுகின்றது. அவற்றுக்கு இடையே இப்போது ஒரு பரஸ்பர உறவு நிலவுகின்றது. இஸ்ரேலைத் தோற்கடிக்க முடியும் என்பதைக் காட்டியது மட்டுமின்றிஇ அதன் இராணுவ மேலாதிக்கத்தை பொருத்தமற்றதாக ஆக்கிடும் வகையிலான ஒரு வழியில் ஹிஸ்புல்லாஹ் பயணிக்கின்றது. இந்தப் பாடங்களில் சிலவற்றை இன்திஃபாதா ஃபலஸ்தீனில் மகத்தான வினைத்திறனுடன் நடைமுறைப்படுத்துகின்றது. ஃபலஸ்தீனியர்கள் முகம்கொடுக்கும் வேறுபாடுகளும்இ அவர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் தியாகங்களும் மிகப் பெரியனவாய் இருக்கின்றன. ஆயினும் போராட்டம் எளிமையானதொன்றாக இருக்கவில்லை. அவர்களுக்கு எதிரான தீய சக்திகள் மிகப் பரந்த இராணுவ பலத்தையும்இ வளங்களையும் தம்மிடத்தே கொண்டிருக்கின்றன.

முஸ்லிம்கள் குறைவாகப் பெற்றிருக்கின்ற சட ரீதியிலான வளங்களை ஈமானைக் கொண்டு சமன்படுத்திட வேண்டும். இத்தரத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு இணையானோர் எவருமிலர். இருப்பினும் எதிர்நோக்கியிருக்கும் போராட்டம் கடினமாகத் தான் இருக்கும். காட்டுமிராண்டித் தனமான சட்டம் மற்றும் "வலிமையே சரி" என்கிற மூதுரையினால் ஆளப்படும் ஒரு உலகில் முஸ்லிம்கள் தமது உரிமைகளைப் பெற்றுக் கொள்ள முடிவதற்கு முன்னர் இன்னும் அதிகமான தியாகங்கள் புரியப்பட வேண்டும். வரலாற்றின் அடிப்படைப் பாடங்களில் ஒன்று ஒடுக்குமுறையாளர்கள் எப்போதுமே தாமாக சுயவிருப்பத்துடன் அதிகாரத்தினை விட்டுக் கொடுத்ததில்லை. அவர்கள் விரட்டியடிக்கப்பட வேண்டும். மதநீக்கம்பெற்ற ஒழுங்கின் கீழான தேர்தல்கள் அல்லது எவர்களின் விசுவாசம் வேறெங்கோ இருக்கின்றதோ அத்தகைய களங்கமுற்ற மேட்டுக்குடி வர்க்கத்துடனான அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற மோசடியான முயற்சிகளால் ஏமாற்றப் பட்டுவிடக் கூடாது என்பதை இஸ்லாமிய இயக்கம் உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும்.

எனவே இஸ்லாமிய இயக்கத்தின் முதல் முன்னுரிமை சிந்தனைத் தெளிவுக்கே இருக்க வேண்டும். மற்றனைத்தும் அதன் பிறகே. முன்னெடுப்பினை எடுப்பதற்கான மகத்தான வாய்ப்புகளை இன்று மேற்கினை பீடித்திருக்கும் பொருளாதாரக் கொந்தளிப்பு வழங்குகின்றது. அதேபோல் ஆஃப்கானிஸ்தான்இ ஈராக் மற்றும் லெபனான் போன்ற இடங்களிலான மேற்கின் இராணுவத் தோல்விகளும் அதன் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் மரணத்தினைத் தெளிவாகச் சுட்டுகின்றது. குறைந்தபட்சம் உலகச் சூழ்நிலையானது ஒடுக்கப்பட்டோருக்குச் சாதகமாக பெரிதும் மாறியிருக்கின்றது. மற்றுமொரு வாய்ப்பு தமது பிடியிலிருந்து நழுவிச் சென்றிட முஸ்லிம்கள் அனுமதித்திடக் கூடாது.

Iran against New Imperialism

by Izeth Hussain

The world needs to get a sophisticated understanding of the problem of Iran’s alleged nuclear ambitions. It has figured so steadfastly in the media for weeks, months, and years, that it has become understandable that the Israeli President Shimon Peres should say "Iran today is really a world problem, maybe the number one problem of the world." (London Telegraph interview reproduced in the Island of October 21). According to him, the West as a whole, and all the Afro-Asians whose thinking is determined by the Western media, the problem is that Iran is determined to become a nuclear weapons power, and is working secretly and relentlessly towards that end. Its objective, allegedly, is to remove Israel from the map, subjecting its population to mass extermination.

Contrariwise to what Peres is saying I hold that he, not Iran, is the world’s number one problem. More precisely, I hold that what Peres and the likes of him represent is the world’s number one problem, and what they represent is the New Imperialism. There seems to be a dangerous lunacy underlying the drive towards the New Imperialism, and it is only in terms of that lunacy that the insensate charge that Iran wants to bomb out Israel can be understood. Anyone with even a meager quantum of commonsense should surely be able to understand that should Iran do so, it will itself be wiped off the face of the earth within minutes. Why suppose that Iran is mad enough to want that? Behind that supposition is the lunatic racist stereotype about the irresponsibility and irrationality of the Orientals. My point about underlying lunacy can also be illustrated by a detail in the Peres interview. He says that Israel has never declared that it wants to have nuclear bombs and ads "But on the other hand if you can achieve deterrence by suspicion it’s not a bad situation." Fair enough maybe, but in that case why should not Iran also achieve deterrence against being attacked by creating the suspicion that it has nuclear bombs? The answer has to have behind it some kind of racist lunacy: the Israeli bomb is the weapon of white Israelis, while the Iranian bomb is the weapon of colored Iranians who like other Orientals are by nature irresponsible and irrational.

Orientalism – the Western drive both conscious and subconscious to perceive the Orientals in negative terms – was useful in providing supposed legitimacy for the exercise of Western power over Afro-Asians. At the core of Western imperialism was the notion that the Western whites were engaged in much toil and trouble all for the good of the lesser breeds. The Orientalist lunacy could figure also in the New Imperialism, - about which I must now give a very brief account. Right through history powerful nations have usually wanted to establish some sort of order around them, an order over which they reigned supreme and others were accorded varying degrees of inferior status. After the Second World War a bipolar order was established with two super-powers – actually a misleading description because it did not account for the Non-Aligned who numbered over a hundred states. After 1989 and the collapse of the Soviet Union it was thought that a unipolar world had come into being with the US as the sole super-power. The Gulf War quickly knocked out that notion because it was shown that the US alone could not cope with it, and the prospect seemed to point to a totally orderless world. By now it is clear enough that a multipolar world is taking shape with the US, the EU, Russia, China, and India as power-centers. At present the Islamic world, Black Africa, and Latin America, have no power-centers, but they could emerge later. Huntington seems to have been right in thinking in the first half of the ‘nineties that the new world order would be based essentially on civilisational unities. There will therefore be room in the new world order for negative views of other civilizations, which can take the form of Orientalist lunacy.



The new world order can of course be seen in positive terms as it would be better than an anarchic world in which the strong can keep on pouncing on the weak with total impunity. But it can also be horribly destructive and amount to a New Imperialism, as shown by the case of Iraq. Its people were peacefully going about their quotidian tasks without harming or threatening any foreign country until the US and Britain pretended that they were practically certain there were weapons of mass destruction there, after which they pounced causing the deaths of around a million innocent Iraqis. It was among the most horrible crimes against humanity ever perpetrated. The Western leaders who perpetrated it have not been hanged. It seems hardly necessary to labor the point that the New World Order can turn out to be – perhaps to a very considerable extent – a New Imperialism. Instead I will now focus on a point of crucial importance for the purposes of this article: the nature of the weapons required to maintain a New Imperialism.

In the imperialisms of the past the strong conquered the weak and imposed their will on them, the determinant being the might of weapons. As a consequence of revolutionary changes taking place across the globe during the last century, an entirely novel and historically unprecedented situation came about. As shown by the cases of Vietnam and then Afghanistan, the might of weapons no longer sufficed to make the will of the strong prevail over the weak. The people count as never before in history, and the people resent the conqueror. The peaceful imperial order of the past – based on conquest, the subjugation of the people, and thereafter their peaceful exploitation – is no longer possible. But whether it is to be called the New World Order or the New Imperialism, the power centers have to impose their will on the weak to maintain peace and order. That cannot be done by conquest and subjugation as in the past. It can only be done – so it seems – through the threat or use of weapons of mass destruction.

The history of the Non-Proliferation Treaty is very significant in that connection. When the draft was presented by the US Embassy to the Colombo Foreign Office in 1968 I had the official responsibility of making an in-depth study of it. I quickly came to the conclusion that its objective was certainly to prevent proliferation, but nuclear disarmament was no part of its real objective. In other words, it was meant to keep the powerless powerless, and the very powerful still very powerful with a monopoly of nuclear weapons. Subsequent decades have shown that surmise to be correct, though with one modification. The nuclear weapons powers realized that it would be impossible to prevent proliferation altogether, so that the sensible strategy would be to allow some new nuclear weapons powers in addition to the old ones. All of them – the happy few! in Stendhal’s famous phrase – would come to constitute the core states of the new multipolar world. That precisely is what we are witnessing at the moment.

According to my reading, the 1995 review conference on the NPT showed very clearly that a New World Order can slide smoothly into a New Imperialism. I will here quote the views on that conference given in Samuel P. Huntington’s book The Clash of Civilizations. The key issue was whether the NPT should be renewed for an indefinite period or only for twenty five years. The US led the campaign for permanent extension. I quote, "A wide range of other countries, however, objected to such an extension unless it was accompanied by much more drastic reduction in nuclear arms by the five recognized nuclear powers. In addition, Egypt opposed extension unless Israel signed the treaty and accepted safeguard inspections. In the end, the United States won an overwhelming consensus on indefinite extension through a highly successful strategy of arm-twisting, bribes, and threats. Neither Egypt nor Mexico, for instance, both of whom had been against indefinite extension, could maintain its position in the face of their economic dependence on the United States. While the treaty was extended by consensus the representatives of seven Muslim nations (Syria, Jordan, Iraq, Iran, Libya, Egypt, and Malaysia) and one African nation (Nigeria) expressed dissenting views in the final debate."

The infamous NPT review conference may retrospectively come to be seen as having had a sinister significance, for there could be seen the principles of a New Imperialism being laid down with the acquiescence of its future victims. Only a few Muslim countries showed some fight, while the rest behaved like placid water-buffaloes. Eventually "arm-twisting, bribes, and threats" – all part of the traditional repertoire of imperialism – sufficed to bring everyone into line, and a glorious "overwhelming consensus"was achieved. Today, notably after Iraq, the New Imperialism has gone much further. It is in terms of the paradigm of the New Imperialism, and not in terms of the Orientalist stereotype of irresponsible and dangerously irrational native boys, that Iran’s nuclear travails have to be understood.

I will now make some observations on the Israeli and Western strategy to try to bring Iran to heel. It is essentially a strategy of demonization. In an interesting article (Island of September 29) Saybhan Samat pointed out that the demonization goes back to October 2005 when a speech made by Ahmadinejad came to be widely misquoted in its mistranslated English form. He was misquoted as saying that Israel should be wiped off the map of the world. What he actually said was that Israel would disappear from the map of the world – which of course is very different from saying that Israel should be wiped out through aggressive action, or that its population should be subjected to genocidal extermination. All that he meant was that there was nothing sacrosanct and eternal about a state, which therefore can disappear after the manner of the Soviet Union, Yugoslavia, and Czechoslovakia in recent decades. Likewise Israeli in its present Zionist form can also disappear. The clarification has been made umpteen times by the Iranians, but that does not satisfy Shimon Peres who in the interview from which I quoted above said that it’s a shame that the UN does nothing about it when a member-state "calls for the destruction of another member of the UN". The old racist rogue and the West as a whole are determined to project an image of the Iranian leader as a genocidal maniac who is going all out to get nuclear weapons.

The demonization can be seen very clearly also in Obama’s absurd charge that the Iranians had been covering up a secret nuclear facility, which led Hilary Clinton to declare that she was prepared to "obliterate" Iran. I will not go into much detail about this as it will take up too much space. Instead I will refer the interested reader to Scott Ritter’s article in the London Guardian of September 25 and an interview given by him, both of which are available at the Sailan Muslim website (www.sailanmuslim.com). I will cite only a few details from the article of Scott Ritter who was the UN’s weapons inspector in Iraq from 1991 to 1998. He is therefore the kind of technocrat who can speak authoritatively on Iran’s Qom nuclear facility. He pointed out that it was not detected by outsiders, but was declared to exist voluntarily by Iran itself. He goes into detail to show that in setting up that facility Iran has not violated any agreement into which it has entered. Therefore Obama’s charge that Iran is breaking rules that all nations must follow is legally and technically wrong. According to Ritter the Qom facility is part of "an attempt on the part of Iran to provide for strategic depth and survivability of its nuclear program in the face of repeated threats on the part of US and Israel to bomb its nuclear infrastructure." As for the firing of long-range missiles. Ritter holds that it was meant to show that Iran has the inherent right and capacity for self-defense. It is merely saying "If you choose to attack us, we can and will defend ourselves."



What should be done? I believe that there should be an international questioning of the NPT, and a new Non-Aligned Movement taking account of the new multipolar realities, but I cannot go into all that in this article. I will conclude by making the obvious point that there should be international support expressed for Iran. It is a disgrace for the Islamic world that from its ranks only Turkey’s Erdogan is speaking out for Iran these days. It is also a disgrace for the rest of humanity, particularly for the third world which is sleep-walking into the New Imperialism.





Izeth Hussain

Fmr. UN Weapons Inspector Scott Ritter Warns Against “Politically Motivated Hype” on Iran Nuke Program

Fmr. UN Weapons Inspector Scott Ritter Warns Against “Politically Motivated Hype” on Iran Nuke Program
Former UN weapons inspector Scott Ritter joins us to discuss what he calls “politically motivated hype” over Iran’s nuclear program. The Obama administration has warned of sanctions unless Iran allows inspections of a newly disclosed nuclear site. Iran insists the site has been used for peaceful purposes. The row comes just after Iran’s test-firing of medium- and long-range missiles and before Iranian officials are due to hold talks with the US and five other nations in Geneva.
Guest:
Scott Ritter, former UN weapons inspector in Iraq from 1991-1998. He is author of Iraq Confidential and Target Iran and the forthcoming Dangerous Ground: America’s Failed Arms Control Policy from FDR to Obama. His latest article in the UK Guardian newspaper is Keeping Iran Honest.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Iran test-fired two long-range missiles Monday, just days before Iranian officials are due to meet with the five permanent members of the Security Council and Germany to discuss a range of issues, including its nuclear program. Western powers condemned the Iranian test as “provocative” and “deeply destabilizing.” Iranian officials said the missiles were tested as part of an annual military drill and bore, quote, “no connection whatsoever with the nuclear program.”
Monday’s missile tests follow Iran’s disclosure last week of a second uranium enrichment plant.. On Friday morning, President Obama, along with British Prime Minister Gordon Brown and French President Nicolas Sarkozy, accused Iran of building a secret nuclear fuel plant.
PRESIDENT BARACK OBAMA: Good morning. We are here to announce that yesterday in Vienna, the United States, the United Kingdom and France presented detailed evidence to the IAEA demonstrating that the Islamic Republic of Iran has been building a covert uranium enrichment facility near Qom for several years.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: French President Sarkozy warned that Europe and the United States would tighten sanctions against Iran unless it halted its nuclear program.
PRESIDENT NICOLAS SARKOZY: [translated] Everything must be put on the table now. We cannot let the Iranian leaders gain time while the motors are running. If, by December, there is not an in-depth change by the Iranian leaders, sanctions will have to be taken.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Iran, however, refuted Western fears and said its nuclear activities are purely peaceful. This is Iranian delegate Mansour Salsabili addressing the UN General Assembly Saturday.
MANSOUR SALSABILI: The delegation of the Islamic Republic of Iran would like to put on record that these allegations, fears and concerns are totally untrue and without any foundations. Iran’s nuclear activities are, and always have been, for peaceful purposes and therefore pose no threat, pose no threat whatsoever. The IAEA reports bear witness to the peaceful nature of Iran’s nuclear activities.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Well, my next guest was a former UN weapons inspector in Iraq in the 1990s. Scott Ritter is the author of Iraq Confidential and Target Iran. His forthcoming book is called Dangerous Ground: America’s Failed Arms Control Policy from FDR to Obama. His latest article appears in The Guardian newspaper in London; it’s titled “Keeping Iran Honest,” where he warns against, quote, “politically motivated hype.” Scott Ritter joins us right now from Albany, New York.


Welcome to Democracy Now!, Scott.
SCOTT RITTER: Thank you very much.
SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Begin by explaining why do you call it “politically motivated hype”?
SCOTT RITTER: Well, I think the answer is quite obvious. Look, on Thursday, this coming Thursday, the United States, Great Britain, France, Germany, Russia, China are going to sit down with Iran, ostensibly to discuss, you know, how to break through this impasse that exists between the Western countries and Iran concerning its nuclear program. But the Obama administration has come to a, you know, preordained conclusion that there’s nothing that can be done about Iran’s nuclear program, that Iran either has to get rid of it all, or there’s nothing to discuss about. That’s not much of a—much of a discussion.
Iran is a signatory to the Nuclear Non-Proliferation Treaty. It has a complete inspection regime conducted by the International Atomic Energy Agency. It’s not been found to be in noncompliance. And yet, here we are condemning Iran for doing its job, declaring a facility, inviting inspectors in. And the conclusion it’s reached from this? That they’re producing nuclear weapons. This is politically motivated hype designed to create a situation this coming Thursday that will find the United States unable to reach any sort of agreement with Iran about its nuclear program.
SHARIF ABDEL KOUDDOUS: In his comments, President Obama said, “Iran is breaking the rules that all nations must follow.” You write that he’s technically and legally wrong. Why?
SCOTT RITTER: Well, again, Iran is bound by its agreements with the International Atomic Energy Agency. These agreements are between Iran and the IAEA. You cannot compare Iran’s arrangement with the IAEA with any other nation, so it’s an absurd argument to begin with.
Second of all, Iran’s agreements with the IAEA are—you know, the current agreements go back to 2003 period, where Iran, in exchange for Europe and the United States recognizing the legitimacy of Iran’s nuclear aspirations—that means to enrich uranium for peaceful energy uses—Iran would voluntarily agree to what’s called the additional protocol of inspections, as well as what’s known as the Subsidiary Agreement. The Subsidiary Agreement requires Iran to declare any facility at the time that it intends to produce it, create it, to build it, as opposed to the old agreement, which said Iran must declare this facility 180 days prior to the insertion of nuclear material. Iran said, “We will abide by this additional protocol of inspections and the Subsidiary Agreement on a voluntary basis, until which time the Parliament of Iran ratifies these new agreements.” These have never been ratified, so this was a voluntary submission on the part of Iran.
In 2007, Iran withdrew from this voluntary arrangement, citing the noncompliance of its partners—Europe, the United States—in recognizing the legitimacy of Iran’s nuclear program. Iran’s not in violation of anything. Iran is in compliance, and the IAEA has stated this. The IAEA has said that the fact that Iran was in compliance with the old Code 3.1, the Subsidiary Agreement, the old Safeguards Agreements, means that you can’t find them to be in noncompliance with this new set of arrangements.
The key here isn’t the technicality of the legal documents; it’s about the diversion of nuclear material. And the IAEA has a 100 percent accounting for the totality of Iran’s nuclear material. So, even if Iran produces this new facility, which, by the way, is not in operation and won’t be in operation for over a year, no nuclear material has been diverted, there still is a full material balance, and the IAEA is in complete control of the situation. Iran is not in violation.
This is not a reason to panic. This is much ado about nothing. But again, we come back to the original premise: this is about political hype, the United States hyping up a capability in Iran which doesn’t exist, and that is the capability to produce nuclear weapons.
SHARIF ABDEL KOUDDOUS: And the issue of Israel reserving the right to launch a preemptive military strike against nuclear facilities in Iran, how does that play into the upcoming talks and how Iran is reacting right now?
SCOTT RITTER: Well, it’s not just the issue of Israel reserving the right, the issue of the United States reserving the right. Remember, President Obama said that the military option is not off the table. Now, if you’re the Iranians and you make a decision that you strategically require an additional source of energy, such as nuclear energy, to supplement your domestic energy usage so that you free up your oil production and gas production for exportation, so you can earn money, this is a big deal. This isn’t insignificant. And so, you’re building this capability. Israel and the United States say they want to bomb it. What do you do?
Well, the first thing you do is you build redundancy, and that’s what this new Qom facility represents. It’s redundancy. It’s a backup to the Natanz primary facility. Again, it’s been declared, no nuclear material has been diverted. But it’s there as a backup. The second thing you do is you fire off missiles in a warning that you have an inherent right and capability of self-defense.
Israel launched a massive air exercise last year, in which it demonstrated the ability to fly hundreds of aircraft, you know, the distance necessary to strike targets in Iran. The United States is carrying out exercises with Israel as we speak. You know, the bottom line is it’s the United States and Israel which are the more aggressive of the players here. Iran is not an aggressor. Iran has not attacked anybody. Iran is simply trying to do that which it is legally allowed to do: produce enriched uranium for the purposes of nuclear power. It’s Israel, which, by the way, is not a signatory to the Nuclear Non-Proliferation Treaty, claims it will never be a signatory and has a massive nuclear weapons capability—it’s Israel and the United States which are creating a crisis out of nothing.
SHARIF ABDEL KOUDDOUS: And what would you like to see happen right now, in terms of the talks coming up on Thursday? This is the first direct talks between the US and Iran in more than thirty years. What would you like to see happen? And what ultimately can come out of this?
SCOTT RITTER: Well, I’d like to see diplomacy succeed. The bottom line is, the more the United States and Iran talk with one another, the less likely it is that the two will engage in hostile actions against one another. But you can’t have diplomacy if it’s a one-way street. If the talks open up with the United States providing a whole list of demands that Iran must accede to or else the talks will fail, then the talks are doomed to fail.
The United States—you know, here we have a president who says he wants to get rid of nuclear weapons in the world today, and he recognizes that a key aspect of this is a viable, valid nuclear nonproliferation treaty. But for a treaty to be viable and valid, it must be applicable to all powers. That means that when Iran signs the treaty, Iran must not only abide by the treaty, but also to be able to operate fully within the context of the treaty. And Article IV of this treaty clearly allows Iran to have the right to enrich uranium for the use—for use in nuclear power. The United States, in citing the law, must be willing to abide by the law, not only in terms of its own actions, but also to allow Iran full obligations and rights under the law.


If this isn’t what’s going to happen, then these talks are doomed to fail. I want these talks to succeed. And I’m hopeful that the Obama administration right now is carrying out pre-game posturing but, once it comes time to sit down at the table, will actually let the tools of diplomacy work, which means it has to be a two-way street.
SHARIF ABDEL KOUDDOUS: And Iran fired these two long-range missiles on Monday. Why do you think that it did that just days before these talks? It’s a sensitive situation.
SCOTT RITTER: Well, I think the answer is obvious. Iran is making it clear that it has its own deterrence capability, that at a time when the United States and Israel and France and Great Britain and others are calling the Qom facility evidence of a covert nuclear weapons facility, raising the specter of a nuclear weapons-armed Iran, creating an emergency-type environment where people are talking about the need and requirement for a preemptive strike, Iran is saying, “You do so at your own peril.” The bottom line is, if Iran is struck, Israeli cities will be struck in return with Iranian missiles, not equipped with nuclear weapons, but with conventional weapons. Iran is simply saying, “We are a sovereign state with our own inherent capabilities for self-defense. And if you attack us, you do so at your own risk.” Is this the ideal situation? No. But then again, it’s not Iran that started this game of saying, “We’re going to bomb you.” Iran is simply saying, “If you choose to attack us, we can and will defend ourselves.”
Again, this is an argument or discussion we shouldn’t be having. If the Obama administration was responsible here, they’d de-emphasize this hype, this politically motivated hype, and deal with the reality that there is no nuclear weapons program in Iran, that the newly declared Qom facility is not a threat to international peace and security, and that when Iran and the United States sits down this coming Thursday, that we will—you know, the United States hopes to find a way out of this morass, that we hope to find a way to peacefully coexist with Iran, an Iran that has a nuclear energy program fully monitored by the International Atomic Energy Agency. Unfortunately, that’s not the premise going forward, and then you get both sides behaving in a precipitous and irresponsible manner. The Iranian missile launch is precipitous, it’s irresponsible, but it’s in keeping with the trend that all parties are participating in.
SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Scott Ritter, I want to thank you very much for being with us. Scott Ritter was a UN weapons inspector in Iraq from 1991 to 1998. He’s the author of several books, Iraq Confidential, Target Iran. His forthcoming book is called Dangerous Ground: America’s Failed Arms Control Policy from FDR to Obama.

Importance of 'Quds Day' from viewpoint of Imam Khomeini

Importance of 'Quds Day' from viewpoint of Imam Khomeini

The Islamic revolution of Iran has set a long-term pragmatic strategy in a bid to launch a justice-based peace in the region and reclaim the rights of the oppressed Palestinian nation. The strategy aims at countering almost a century-long Zionist plot that has shattered the lives of Palestinians....

The Islamic revolution of Iran has set a long-term pragmatic strategy in a bid to launch a justice-based peace in the region and reclaim the rights of the oppressed Palestinian nation.

The strategy aims at countering almost a century-long Zionist plot that has shattered the lives of Palestinians. The proposed peace strategic plan predicts the delivery of justice to the Palestinians and maintains peace in their predecessors land. This would apparently uphold a balance of power in the Middle East region and its habitants would benefit from significant stability. As a result, the people in the region would undertake serious efforts in implementing the ideals of Imam Khomeini led greater revolution that intended a truthful liberated life by snubbing any eastern or western pressure.

Given that fact, an announcement by the founder of the Islamic Republic, Imam Khomeini, to mark the International "Quds Day" could be viewed as his comprehensive strategy aimed at confronting the Zionism' conspiracies which had sought the destruction of the Palestinians and eradication of the Islamic symbols form the holy land. The Zionists' unjust schemes are not restricted to this land but they have also been pursuing an expansion policy to other Muslim lands as well. The Zionists greed policies have posed serious challenges to the regional and global security. The declaration of the last Friday from holy month of Ramadan as an "International Qods Day" served greater interest of the Muslim community and Palestinians instead of serving limited national or ethnic visions.

Victory of the Islamic Revolution and the Palestine Cause

The revolution victory in Iran made evident that acknowledgment of the Palestinians' rights and return of land to its real inhabitants was sole solution to these historical crises. As a result, the people belonging to various lifestyles, including women, children, clergymen and intellectuals kick started a coordinated movement against Zionists' bullying and bullet policy after being inspired by the experience of the mobilized struggle of the Iranian masses against the Shah-led tyrant monarch system. The Palestinians boosted their combat against the Zionism to a significant level by benefiting from Friday congregations and using mosques as bases. The involvement of above-mentioned decisive factors and people's contribution to the resistance movement highlighted the issue on the international arena.

The very first resistance movement known as the 'Great Intifada' was launched in 1987 that continued until 1991. The second resistance movement, which began in 2000, became popular as 'Aqsa Intifada'. The latter movement emerged following the fruitless so-called peace negotiation between Arabs and Israel. The struggle reflected the frustration and disappointment of the Palestinians who became disappointed of any backing by the Arab regimes that were passive to the Palestinian issue. The negligence could easily be viewed among the Arabs head of states during the summit in Jordanian capital, Oman, in 1987. There, for the first time, the Palestinian issue became of its secondary nature, instead of that they threw their weight behind Iraq in its imposed war against the Islamic republic, and opposition to Iran was placed at top of the agenda. Meanwhile, the people of Palestine who had become frustrated of the Palestinian Liberation Front (P.L.O) performance since it had abandoned the resistance against the Zionist regime, and restricted itself to engaging in unproductive political games in order to settle the issue. Another decisive factor involved in formation of second 'Intifada' was the Islam and growing hope among the people that the resistance can deliver desirable results. It was obvious that without relying on people the occurrence of the revolution would be impossible. It happened after previous political games were not able to bring about a miraculous outcome.

Therefore, Imam Khomeini guidance and leadership influenced the occupied Palestine like many other countries. The influence of the Islamic revolution became evident than any other place since the Palestinian Muslims under the Zionists' savage rule had been turned more oppressed and downtrodden than other Muslim nations. Imam's support made them learnt that the Muslim community can rise up inspiring by Islam and can gain victory again. However, according to Imam, liberation of Quds from clutches of the Zionist regime would only require some span of time.

'Intifada' resistance movement did not remain restricted to the urban areas and refugees' camps, but spread to remote villages as well. In the past, the Palestinians struggle was limited to sole social reform and has had never characteristics of a revolution. The freedom activists belonging to 'Intifada' movement believed that the rulers and power retainers could not be representatives of the young generation's inspirations. The frustration among wandering Palestinian youth reached to such an extent, as they were forced to concluding that they had nothing to loose. This was the starting point for the launch of the resistance movement. As a result, the outcome of the Imam's practical politics and its influence on Palestinian nation's movement could be seen as in following events.1

Mobilization of the public and clergymen: Widespread mobilizations of traditional and non-governmental urban movements across Iran are considered a potential power effective in bringing about great social changes in the society. Moreover, by relying on people power, Imam did not pursue the existing norms such as formation of political groupings or guerilla movements with intention of pressing his agenda ahead.. However, by benefiting ordinary existing entities of society, he made the common people aware of the struggle's objectives. In fact, the ties among the Iranian masses were not cemented through organized combative institutions, but it happened through Imam's unprecedented courageous way of perceptive communication, which was understandable for all walks of society including illiterate people. On the same pattern, the Palestinian resistance was formed at the juncture of history when decades long, non-indigenous political and diplomatic efforts had reached to a dead end in reviving the Palestinians rights, and non-religious ideologies had suffered serious blow in organizing the masses and resources of the land. For instance, by relying on masses generated movements, the Islamic Revolution proved the ever-emerging weak points and contradictions among the bullying powers. This issue became more evident when the US threw its weight behind Shah-led regime against people-oriented and the most independent revolution of the century. In the same way, 'Intifada' has played the same role in highlighting the existing theoretical and practical contradictions among the pro-Israeli systems. Such contradictions become more obvious when so-called democratic systems throw their support behind the Zionists' crimes against the people who are willing to take destiny in their own hands.

The method of combat: the awakening process in Palestinians' resistance, as an initial step, resembles to the Islamic revolution in Iran. However, some of its motives were different from the Iranian revolution. This is while the generation of young Palestinians has stepped in the political and social arena after experiencing a humiliating life under the Zionists tyrant rule.

By means of military might, and spreading propaganda among the Palestinians, Zionist regime gave impression that any change in the current state of affairs was impossible. In such circumstances when Israel campaigned hard to earn acknowledgement of its existence, and undertook serious efforts to demonstrate the occupied land as a stable on domestic and regional level, in the meantime, the Muslim combatants in Iran toppled Mohammad Reza Pahlavi-led regime that was treacherous to the Palestine's ideals. The Shah oust in Iran tuned into an important event that helped Palestinians in setting their future strategy for struggle in the occupied land. The new generation had nothing except legacy of pains and sufferings, but they were gifted with particular talent, which helped in drawing new bright horizons for the nation. Muslims' growing senility toward Quds issue, wakefulness of regional nations and Imam and revolution's support for Palestine were positive signs for the struggle. Moreover, most significant was picking up of patterns from the people struggle in Iran, which was previously considered a stable island under the US and western dominance. On the other hand, since this generation in the occupied land had suffered more pains, accordingly, they were also gifted with high-level of awareness, and were able to present a rational assessment of the circumstances by comparing the present Palestinian movements with the past. The frustrated and annoyed people in the occupied land that had been mobilized in mosques and religious centers resisted with pieces of stones against the advanced weapons, and embraced death while smile on their face. This norm of struggle played an important role in advancement of the movement despite the great losses. Even, the specialists of physiological war do not have potential to counter such type of struggle, since it transforms signals of fear and disappointment from its own court to the enemy's ground, and brings destruction to enemy with its own hand. 2

The declaration of the International 'Quds Day' by Imam Khomeini was a good tiding for reviving the Palestine struggle. A brief look at Imam's message will highlight the importance of issue regarding the topic.

In the name of Allah, the most compassionate, the most merciful

I call the world Muslims and the Islamic governments to join the Palestinians in order to segregate the Zionist regime and its supporters. I declare the last Friday from the holy month of Ramadan as International Quds day, and invite the Muslims around the globe to hold rallies in solidarity with the Palestine and in favor of their legal rights on that day. I hope that the holy day, which is religiously, coincided with the "decree days" could determine the destiny of Palestinians as well. 3

In fact, the struggle against the Zionism, a movement based on racial discrimination, is considered an essential pillar of Imam's thoughts. One of the significance points in this regard is that Imam insisted on paying attention to the International intellectuals from all lifestyles that hold common views on the issue. This aspect places the issue beyond the national and religious bindings, which would provide a suitable seedbed for the all-human contemplation on the Palestine issue and prompt unity in the Islamic society and peace among the international community. Imam emphasized that the 'Quds Day' was "an international day and would not specifically be limited to only the Qods issue." 4

Conclusion:If we have a look at the political and cultural issues of the Middle East region, particularly the Palestine issue, we find out that the Islamic revolution found its real place among the Muslims and revival movements across the world by setting an example of civilized and people-oriented struggle. Therefore, the importance of Palestine issue in Imam Words especially delivered on declaring an International Quds Day, is of worth to be contemplated.

The ever-lasting initiative by Imam in regard with declaring an International Quds Day would emphasize on an all-out opposition of the Muslim World against the existence of Israel. This day became a source of compassion and integration among the Muslim World. In this way, a significant step toward the Islamic unity was taken which leveled the grounds for a united Muslim community excluding the ethnic and national connections.

Quds Day launched a great physiological war against the Zionist regime and played a role of the most effective people-oriented pressure tool against the Zionist regime, and forced them to hold back their greed plans. The Quds Day is a big event that undermines the legitimacy of Israel. The each year mark would grab the Muslims attention toward the strategic thoughts of Imam, and would voice concerns about illegitimate nature of Israel to the world. This day also brings a relief to the believers' heart. On the other hand, the video footage of hundreds of thousands of protesters across the world would spread a physiological insecurity against the Zionist regime.

'Quds Day' has underlined the Palestine issue beyond its national aspect and has granted it with an international status. The Zionist regime has long campaigned to degrade the issue as a national conflict between Israel and Arabs. Nevertheless, a clear stance by Imam as a prominent religious and academic personality injected a fresh spirit to forgotten Islamic perspectives in struggle against Israel. Imam's guidance produced positive results, and accordingly Palestinian fighters heeded to the Islamic option instead of nationalistic or western inclinations.

1 Manouchehr Mohammadi, A comparative study between the Islamic revolution and the French and Russian revolutions, Tehran, P.163

2 Ali Akbar Velayati, "Islamic Republic of Iran and the Palestine developments" from 1979-2006

3 Sahifeh Imam, Vol.9, P.2674Sahifeh Imam, Vol.9, PP. 276-279

4 Sahifeh Imam, Vol.9, PP. 276-279

Why the West craves materialism & why the East sticks to religion

Why the West craves materialism & why the East sticks to religion, By Imran Khan

My generation grew up at a time when colonial hang up was at its peak. Our older generation had been slaves and had a huge inferiority complex of the British. The school I went to was similar to all elite schools in Pakistan. Despite gaining independent, they were, and still are, producing replicas of public schoolboys rather than Pakistanis.
I read Shakespeare, which was fine, but no Allama Iqbal — the national poet of Pakistan. The class on Islamic studies was not taken seriously, and when I left school I was considered among the elite of the country because I could speak English and wore Western clothes.
Despite periodically shouting ‘Pakistan Zindabad’ in school functions, I considered my own culture backward and religion outdated. Among our group if any one talked about religion, prayed or kept a beard he was immediately branded a Mullah.
Because of the power of the Western media, our heroes were Western movie stars or pop stars. When I went to Oxford already burdened with this hang up, things didn’t get any easier. At Oxford, not just Islam, but all religions were considered anachronism.
Science had replaced religion and if something couldn’t be logically proved it did not exist. All supernatural stuff was confined to the movies. Philosophers like Darwin, who with his half-baked theory of evolution had supposedly disproved the creation of men and hence religion, were read and revered.
Moreover, European history reflected its awful experience with religion. The horrors committed by the Christian clergy during the Inquisition era had left a powerful impact on the Western mind.
To understand why the West is so keen on secularism, one should go to places like Cordoba in Spain and see the torture apparatus used during the Spanish Inquisition. Also the persecution of scientists as heretics by the clergy had convinced the Europeans that all religions are regressive.
However, the biggest factor that drove people like me away from religion was the selective Islam practiced by most of its preachers. In short, there was a huge difference between what they practiced and what they preached. Also, rather than explaining the philosophy behind the religion, there was an overemphasis on rituals.
I feel that humans are different to animals. While, the latter can be drilled, humans need to be intellectually convinced. That is why the Qur’an constantly appeals to reason. The worst, of course, was the exploitation of Islam for political gains by various individuals or groups.
Hence, it was a miracle I did not become an atheist. The only reason why I did not was the powerful religious influence my mother wielded on me since my childhood. It was not so much out of conviction but love for her that I stayed a Muslim.
However, my Islam was selective. I accepted only parts of the religion that suited me. Prayers were restricted to Eid days and occasionally on Fridays, when my father insisted on taking me to the mosque with him.
All in all I was smoothly moving to becoming a Pukka Brown Sahib. After all I had the right credentials in terms of school, university and, above all, acceptability in the English aristocracy, something that our brown sahibs would give their lives for. So what led me to do a ‘lota’ on the Brown Sahib culture and instead become a ‘desi’?
Well it did not just happen overnight.
Firstly, the inferiority complex that my generation had inherited gradually went as I developed into a world-class athlete. Secondly, I was in the unique position of living between two cultures. I began to see the advantages and the disadvantages of both societies.
In Western societies, institutions were strong while they were collapsing in our country. However, there was an area where we were and still are superior, and that is our family life. I began to realize that this was the Western society’s biggest loss. In trying to free itself from the oppression of the clergy, they had removed both God and religion from their lives.
While science, no matter how much it progresses, can answer a lot of questions — two questions it will never be able to answer: One, what is the purpose of our existence and two, what happens to us when we die?
It is this vacuum that I felt created the materialistic and the hedonistic culture. If this is the only life then one must make hay while the sun shines — and in order to do so one needs money. Such a culture is bound to cause psychological problems in a human being, as there was going to be an imbalance between the body and the soul.
Consequently, in the US, which has shown the greatest materialistic progress while giving its citizens numerous rights, almost 60 percent of the population consult psychiatrists. Yet, amazingly in modern psychology, there is no study of the human soul. Sweden and Switzerland, who provide the most welfare to their citizens, also have the highest suicide rates. Hence, man is not necessarily content with material well being and needs something more.
Since all morality has it roots in religion, once religion was removed, immorality has progressively grown since the 70s. Its direct impact has been on family life. In the UK, the divorce rate is 60 percent, while it is estimated that there are over 35 percent single mothers. The crime rate is rising in almost all Western societies, but the most disturbing fact is the alarming increase in racism. While science always tries to prove the inequality of man (recent survey showing the American Black to be genetically less intelligent than whites) it is only religion that preaches the equality of man.
Between 1991 and 1997, it was estimated that total immigration into Europe was around 520,000, and there were racially motivated attacks all over, especially in Britain, France and Germany. In Pakistan during the Afghan war, we had over four million refugees, and despite the people being so much poorer, there was no racial tension.
There was a sequence of events in the 80s that moved me toward God as the Qur’an says: “There are signs for people of understanding.” One of them was cricket. As I was a student of the game, the more I understood the game, the more I began to realize that what I considered to be chance was, in fact, the will of Allah. A pattern which became clearer with time. But it was not until Salman Rushdie’s “Satanic Verses” that my understanding of Islam began to develop.
People like me who were living in the Western world bore the brunt of anti-Islam prejudice that followed the Muslim reaction to the book. We were left with two choices: fight or flight. Since I felt strongly that the attacks on Islam were unfair, I decided to fight. It was then I realized that I was not equipped to do so as my knowledge of Islam was inadequate. Hence I started my research and for me a period of my greatest enlightenment. I read scholars like Ali Shariati, Muhammad Asad, Iqbal, Gai Eaton, plus of course, a study of Qur’an.
I will try to explain as concisely as is possible, what “discovering the truth” meant for me. When the believers are addressed in the Qur’an, it always says, “Those who believe and do good deeds.” In other words, a Muslim has dual function, one toward God and the other toward fellow human beings.
The greatest impact of believing in God for me, meant that I lost all fear of human beings. The Qur’an liberates man from man when it says that life and death and respect and humiliation are God’s jurisdiction, so we do not have to bow before other human beings.
Moreover, since this is a transitory world where we prepare for the eternal one, I broke out of the self-imposed prisons, such as growing old (such a curse in the Western world, as a result of which, plastic surgeons are having a field day), materialism, ego, what people say and so on. It is important to note that one does not eliminate earthly desires. But instead of being controlled by them, one controls them.
By following the second part of believing in Islam, I have become a better human being. Rather than being self-centered and living for the self, I feel that because the Almighty gave so much to me, in turn I must use that blessing to help the less privileged. This I did by following the fundamentals of Islam rather than becoming a Kalashnikov-wielding fanatic.
I have become a tolerant and a giving human being who feels compassion for the underprivileged. Instead of attributing success to myself, I know it is because of God’s will, hence I learned humility instead of arrogance.
Also, instead of the snobbish Brown Sahib attitude toward our masses, I believe in egalitarianism and strongly feel against the injustice done to the weak in our society. According to the Qur’an, “Oppression is worse than killing.” In fact only now do I understand the true meaning of Islam, if you submit to the will of Allah, you have inner peace.
Through my faith, I have discovered strength within me that I never knew existed and that has released my potential in life. I feel that in Pakistan we have selective Islam. Just believing in God and going through the rituals is not enough. One also has to be a good human being. I feel there are certain Western countries with far more Islamic traits than us in Pakistan, especially in the way they protect the rights of their citizens, or for that matter their justice system. In fact some of the finest individuals I know live there.
What I dislike about them is their double standards in the way they protect the rights of their citizens but consider citizens of other countries as being somehow inferior to them as human being, e.g. dumping toxic waste in the Third World, advertising cigarettes that are not allowed in the West and selling drugs that are banned in the West.
One of the problems facing Pakistan is the polarization of two reactionary groups. On the one side is the Westernized group that looks upon Islam through Western eyes and has inadequate knowledge about the subject. It reacts strongly to anyone trying to impose Islam in society and wants only a selective part of the religion. On the other extreme is the group that reacts to this Westernized elite and in trying to become a defender of the faith, takes up such intolerant and self-righteous attitudes that are repugnant to the spirit of Islam.
What needs to be done is to somehow start a dialogue between the two extreme. In order for this to happen, the group on whom the greatest proportion of our educational resources are spent in this country must study Islam properly.
Whether they become practicing Muslims or believe in God is entirely a personal choice. As the Qur’an tells us there is “no compulsion in religion.” However, they must arm themselves with knowledge as a weapon to fight extremism. Just by turning up their noses at extremism the problem is not going to be solved.
The Qur’an calls Muslims “the middle nation”, not of extremes. The Holy Prophet (peace be upon him) was told to simply give the message and not worry whether people converted or not, therefore, there is no question in Islam of forcing your opinions on anyone else.
Moreover, we are told to respect other religions, their places of worship and their prophets. It should be noted that no Muslim missionaries or armies ever went to Malaysia or Indonesia. The people converted to Islam due to the high principles and impeccable character of the Muslim traders. At the moment, the worst advertisements for Islam are the countries with their selective Islam, especially where religion is used to deprive people of their rights. In fact, a society that obeys fundamentals of Islam has to be a liberal one.
If Pakistan’s Westernized class starts to study Islam, not only will it be able to help society fight sectarianism and extremism, but it will also make them realize what a progressive religion Islam is. They will also be able to help the Western world by articulating Islamic concepts. Recently, Prince Charles accepted that the Western world can learn from Islam. But how can this happen if the group that is in the best position to project Islam gets its attitudes from the West and considers Islam backward? Islam is a universal religion and that is why our Prophet (peace be upon him) was called a Mercy for all mankind. (Internews)

The Iranian Crisis from the Point of View of a Progressive Arab

WRITTEN BY ADIB S KAWAR

The Islamic Republic of Iran is a theocratic regime that since day one of its life had dedicated itself to confront colonialism and Zionism, and expelled the Zionist diplomatic mission to the Shah’s imperial court and handed its premises to the Palestinian Arab people, an act that international Zionism had never forgotten. The New republic replaced an autocratic imperial regime, which cooperated with the American intelligence organization, CIA, to overthrow the first democratically elected government of Prime Minister Muhammad Mosadiq and reinstalled the Shah on his imperial peacock’s thrown. As well known the Shah allied himself with international colonialism and Zionism, Zionism the long arm of colonialism in the Arab homeland and its neighborhood, and declared enmity to any power that steps in to support Arab resistance and struggle for its independence a liberation.   

                  

The Arab proverb says: “If my libeling came from the blemished it’s a testimony that I am complete”. This exactly applies to one of the leading Zionist terrorists who was one of the founders of the Zionist entity and still continues with his endless mission of plundering, terrorizing, destructing, threatening its neighborhood with woe and grief and whatever, he is none other than the president of the Zionist entity, Shimon Peres, who said while addressing the Jewish Agency (with wishful thinking), “It is difficult to say who shall disappear first in Iran, uranium or the miserable regime, and we are hopeful that it will be the regime”, Peres who is considered to be the father of the “Israeli” atomic bomb arsenal of 200 to 400 A bombs that are used to threaten anybody who would “threaten the security” of the rogue state of “Israel” continued to say, “Fighting the leaders of the Iranian regime is more urgent than fighting its bombs (atomic)”. Peres attacked the Supreme leader of the Islamic Republic by saying, “how dare he claims that we asked the Iranian people to go out to the street and threaten their lives”.  Surely the old fox who keeps repeating the above quotes live, Ali Khamenei as us all are well aware that Peres and his Zionist gang are (The Zionist Entity) are all the time after United States administrations to grant them the green light to bomb Iran’s nuclear installations, which Iran keeps confirming that they are meant for civil purposes and not for military use, and if the U.S. is not willing to join the Zionist entity in its proposed attack on Iran is to be given the green light to do the job by itself, and possibly utilizing only mini A bombs, we assume that the hesitation of the American administration is due of its fear that its strategic Zionist ally could be wiped out by an Iranian retaliation.

Another member of the Zionist clique, minister of strategic affairs, Moshe Yaalon, repeated Peres’ wishful thinking saying: “Iran’s wave of protestations shall lead to a revolution under the presidential nominee former prime minister for ten years, Mir Hussein Mousavi, against the Islamic regime.  Mousavi and his wife brought new winds that are represented by openness, so I shall repeat that there will be a revolution in Iran.” Yaalon added: “In spite of this it shall not change anything regarding the nuclear matter, but what happened is encouraging for the west, which is related to a wide look towards what is happening in the region represented by the confrontation between ‘Jihadism’ and the west”. Which we are sure means resistance against the Zionist project in Palestine and its neighborhood that Iran supports and arms, so it is the prime enemy of colonialism in  its deferent forms that Zionism is today’s most outstanding example.

On the other hand the Zionist Prime Minister, Benyamin Netanyahu, with his wishful thinking too, mixes between the Iranian People and the long ago deposed Shah by the same people, he told the German paper, Bildt: “There is no conflict between ‘Israel’ and the Iranian people that would have changed its government had it been free in its election.  Good relations between Iran and ‘Israel’ is possible if a new leadership takes hold of the government”. Netanyahu is trying to remind us of the “peaceful relations”, which were prevailing between ‘Israel’ and the Shah’s regime in the old days, and added: “I believe that the mask had fallen from over the face of the regime in Iran, and what we see there is a great thirst for freedom among a part of the population”. Do we have to remind Netanyahu of then unending struggle of the indigenous population of the land that Zionism invaded and occupied and trying to fully replace them in it, why should he care for a people that he and his gang are threatening to bomb, and not for the great thirst for freedom among a part (all the Palestinian) of the population.

Here too we have former Zionist minister of war, Shoal Mofaz, who is of Iranian descent and well known for practicing repression, targeted assassinations, organizing land theft in addition to all sorts of assaults against the indigenous Arab people of Palestine, Mofaz told Chanel 2 of the “Israeli” TV: “There is no dispute regarding Iran’s ability to cross the technological line, it progresses daily on development of atomic energy, Iran is a great rocket power, and if it is able to own the atomic it shall form a great existential threat for ‘Israel’,” so it is natural for him to claim that.“The Iranian people is connected with the west, and aims at becoming like other peoples away from repression’s authority, and fear that controls its fate.” Which is what his victims had been fighting for since decades, for the Zionist entity, as Mofaz said, Iran is an existential threat and for putting it at hold from threatening its Arab neighborhood. 

The Zionist entity’s attack on Iran, though claiming that is forwarded against the ruling Iranian regime and no the Iranian people. The Zionist entity is simply the spearhead of western colonialism, which is still dreaming to retain its influence and control of the “third world” politically, militarily and economically, but matters are slipping out of its control starting with the twentieth century successful independence movement, and what happened in China twenty years ago namely the failed ‘Tiananmen’ square, revolution. Which though was a call for democracy and free speech, but with western interference it was meant to be a “right that was meant to be wrong”.

On the subject Arab writer, Dr. Fayez Abu Chamailah, wrote in his article entitled Iran shall go out stronger. “Twenty years ago foreign powers conspired against China, their aim was to prevent the Chinese people from reaching a position that they are in today. Incitement took place when journalist, workers and students started gathering in ‘Tiananmen’ square demanding democracy and right of expression, and succeeded with American and western support in starring millions of hungry Chinese, in the midst of a big roar in the western media for freedom of expression, and spreading the teachings of democracy, but China that is dreaming of a better future, knew the goal behind these gatherings in ‘Tiananmen’ square, and dealt with the agitators who are stirred by foreign powers in how to protect China’s interests, and succeeded in overcoming the difficult internal test, and escaped from the conspiracy, to become twenty years later the feared international economical power.” And, as well known the United States is calling on China to become its lifeguard to pull it out of its financial and economical crisis.

Fehmy Huwaidy, an outstanding Egyptian Arab political, writer wrote describing the Iranian elections in his article, ‘Iran if it becomes moderate’, “I am not comparing elections in Iran, for example, with in England, but in comparison to elections in all the Arab homeland, true it is incomplete in  its first episode, as the Council of the Protection of the Constitution gives itself the right to accept certain nominees and refuses others, but during its following episodes Iranian presidential elections are always marked with seriousness and relative fairness, candidates competed with outstanding  severity, and the authority always took an impartial position in relation to all of them. The Chinese official Television broadcasted documentaries showing the life story of each of them, it also broadcasted the debates that took place between them live, and thus the Iranian people were put in the picture in a balanced manner about each of them before the elections.”

As a progressive Arab I am not supposed to theoretically ally myself with a theological regime, but from the point of view of our interest as Arabs fighting colonialism and Zionism, and as the present Iranian regime is among the very few forces that support our cause especially the Palestinian cause, and its Arab resistance organizations, we owe the Iranian regime gratitude, and we are ready to defend it against its foreign and certain internal critics and enemies. Noting that not all of them are classified under the same category. Not all of them are seculars in contrast to the theological regime, and many of them held very high posts under it and for long years. we don’t claim that they are all in the service of or ally themselves with Colonialism and Zionism, though some so-called nationalists criticize Mahmoud Ahmadi Najad for being too lenient with Arabs, and in particular Sheikh Mahdi Kharoubi criticized Najad in one of their political debates for being the first Iranian president to visit the United Arab Emirates, which we suppose is due to the conflict regarding the three Arab Gulf occupied islands.

Also Fehmy Huwaidy added: “Among the very moderate there are some who go further in their extremism(!!!) by considering that there are no advanced or developed and nationalist states with a promising future in the region except Iran and Israel, thus it is very important to tighten relations between them so as to become a locomotive that pulls the region from its backwardness, and there is  more than one researcher  in Iranian strategic matters who expressed this idea in papers that were discussed in strategic circles.” This is a very dangerous trend of thought to follow by some Iranian so-called intellectuals. Such so-called intellectuals should be categorized among colonialists who are still dreaming of an imperialist Iran, and cannot realize that Zionism has no permanent friends. Though the Zionist entity would never have seen light had it not been for British’ great help, Zionist leaders committed terrorism against British forces occupying Palestine and preparing Zionist colonialists to be ready to uproot the indigenous Arab population. A more recent example is Zionist spying against all present and former administrations starting with the White House itself.

Engineer Mir Hussein Mousavi in a lecture he delivered in one of Tehran Universities raised the motto of “Iran first”, while other reformists criticized Najad’s government for the help it extends to Hezbollah’s resistance in Lebanon and Hamas movement in Palestine, as considering it as a waste of Iranian people’s money, as well as other signs meaning disconnecting Iran from resistance and the Palestinian cause, and support the settlement of the Palestinian question, their excuse is simple and could be marketed easily, namely Iran is not an Arab country, and thus should not overbid its Arab neighbors and be more Arab than Arabs!!!

 

Such trend of thought and action is enough for the west that is known for its unlimited support to the Zionist entity to express its joy and high appreciation of the reformist movement to destabilize Iran and its regime, which has nothing to do with the standard slogans of democracy, freedom of expression and free elections. We don’t have to return to old history and remind the west about the above mentioned example of free election that brought Prime Minister Muhammad Mosadiq to rule and the fall America’s puppet Shah Muhammad Reza Bahlavi, we just return to the very recent history, namely the free and democratic Palestinian election conducted about three years ago, which brought Hamas to power, but instead of being hailed and complemented, Gaza was put under severe siege by the Zionist entity and its western and some so-called Arab moderate regimes that are repeating the same attack on Iran. 

To close we quote our friend Raja Chmayel’s the following piece of sarcasm, that fits our article: 

1979 the US Embassy in Tehran was visited and now someone wants a re-match …. The War on Iran has started Regardless who has won those elections, the man who wanted to wipe off Israel from the Map , is going to be punished.The Regime that helped Hamas and Hezbollah will be punished………… The culture that calls USA and UK as being the devil and puts questions marks on the Holocaust will be punished……… They shall gather, all the bad-looser-of-the elections all the chic-high-society all the dissidents for whatever cause all the modernists and pseudo-liberals all the jet-set of Tehran all the Parrots and the Monkeys imitating the West everyone who does not like theocracy all the supporters of westernisation all the Nike and Gucci fashion-fans of Tehran Promise them Heaven on Earth, and 25 Starbucks within the first year and 145 Mac. Donald's as well…. And start a fancy-uprising from within thereafter the son of Shah shall return to his throne and Oprah Winfrey shall direct the new Iran TV stations owned by Fox and Judd Bush..     It is called The Western Democracy