Iranian cinema captures reality of life: Italian cinematographer Luca Bigazzi

By Manijeh Rezapoor

TEHRAN – Italian cinematographer Luca Bigazzi has said that talking about the reality of life is one of the main characteristics of Iranian movies.

“Every time I see Iranian movies I have the feeling of reality. It is not fiction, it is reality with a real structure,” Bigazzi told the Tehran Times on Sunday during an interview at Tehran’s Charsu Cineplex, which is hosting the 37th Fajr International Film Festival.

Bigazz is attending the event and has held two workshops and one master class on cinematography at the festival on April 19, 20 and 21.

“Iranian cinema is about real life with a very personal view, and this is very, very important in cinema; it is actually one of the most important things in cinema, and this is a type of cinema I am greatly interested in,” he added.

Iranian cinema is exactly on the borderline between documentary and fiction cinema, said Bigazzi who worked with the legendary Iranian filmmaker Abbas Kiarostami in his 2010 film “Certified Copy” starring Juliette Binoche and British opera singer William Shimell.

“Collaboration with Abbas was a fantastic experience. He was a great director and every day he surprised us with new ideas and new perspectives. The movie was shot in Italy, but it was an international movie because he was not speaking about Italy or Iran, he was speaking about humanity,” he added. 

On his opinion about the Fajr festival, Bigazzi said, “This is one of my favorites, really, because I see some fantastic films by many directors not just Abbas but also many other good directors from Iran.”

Photo: Luca Bigazzi attends a press conference during the 37th Fajr International Film Festival at Tehran’s Charsu Cineplex on April 21, 2019. (FIFF/Farnaz Azizi)

I know Iranian cinema through Kiarostami films: German editor Hansjorg Weissbri

By Manijeh Rezapoor

TEHRAN – German film editor Hansjorg Weissbrich has said that he is familiar with Iranian cinema through films by legendary filmmaker Abbas Kiarostami’s movies.

Speaking to the Tehran Times in an email interview, Weissbrich, who is in Tehran to hold workshops at the 37th Fajr International Film Festival, said that he has also watched Asghar Farhadi’s “A Separation” and Mani Haqiqi’s “Pig” at the Berlin Film Festival.  

“I would love to know more about Iranian cinema than I currently do,” he added.

“A Separation” was named best film at the Berlin Film Festival in 2011, while, its cast ensemble received best actor and actress Silver Bears at the event. Haqiqi’s “Pig” was screened at the Berlin Film Festival in 2018.

Weissbrich will hold three workshops at the festival set for April 22, 23 and 24.

“In my workshops, I will address techniques of editing and storytelling by presenting some examples from films I have edited,” he said.

The editor has already collaborated with many world famous directors. He has won the award for best film editor at the 64th edition of the German Film Awards for George Maas’s thriller “Two Lives”. 

Weissbrich also said that he received the invitation from the Fajr organizers via the production company of German director Hans-Christian Schmid, with whom he has worked for more than 20 years.

“We have done all his feature films together since 1995, with ‘Distant Lights’, ‘Requiem’, ‘Storm’ and ‘Home for the Weekend’, all premiered at the Berlin Film Festival,” he said.

“I have also frequently worked with Oscar-winning director Florian Gallenberger, who was a guest of the Fajr festival two years ago,” he added.

Weissbrich has also collaborated with Gallenberger in his Oscar-winning short film “Quiero Ser” (“I Want to Be”), as well as his feature films “Shadows of Time”, “John Rabe” and “Colonia”.

Gallenberger’s latest film “As Green as It Gets” will be reviewed in a special program for German filmmakers at the Fajr festival this year.

The 37th Fajr International Film Festival opened in Tehran on April 18 and will be running until April 26.

குழந்தைகள் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய ஈரானிய திரைப்படங்கள்!

Children'sDay 

திரைப்பட வகைகளில், குழந்தைகளுக்கான திரைப்படங்களுக்கு என்று ஒரு தனிச்சிறப்பு உள்ளது. இவை குழந்தைகளுக்கான படங்களாக மட்டும் இல்லாமல், எல்லோருக்குமான திரைப்படங்களாகவே இருந்திருக்கின்றன. ஒரு பிரம்மாண்ட ஆக்சன் திரைப்படத்தைக் காட்டிலும், மிக சிறந்த அறிவியல் புனைவு (science fiction), மற்றும் வேறு வகை திரைப்படங்களைக் காட்டிலும் குழந்தைகளுக்கான திரைப்படங்கள் அனைத்து வயதினரையும் தொட்டு, மொழிகளைக் கடந்து, மதங்களைக் கடந்து அன்பையும், ஆனந்தத்தையும் பரவச்செய்து, பார்வையளனின் மனதில் குழந்தைப் பருவ கண்ணோட்டத்தையும் விதைத்து விடுகிறது. உங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகள் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய 10 திரைப்படங்கள் இதோ:

வேர் ஸ் த பிரண்ட்ஸ் ஹோம்  

(Where Is the Friend's Home?)

அப்பாஸ் கியரஸ்தமி எனும் உலகப் புகழ்பெற்ற இயக்குனரின் கலை படைப்பில் உருவான குழந்தைகளுக்கான திரைப்படம்தான் வேர் இஸ் த பிரண்ட்ஸ் ஹோம். உற்சாகமும் மனிதநேயமுள்ள குழந்தைகளின் உலகை இந்தத் திரைப்படம் பிரிதிபலிப்பதாய் அமைந்துள்ளது. தன் சக பள்ளி தோழனின் வீட்டு பாட ஏட்டினைக் கொடுக்க பக்கத்து மலைக்கிராமத்துக்கு பயணிக்கும் சிறுவன் அஹ்மத் மற்றும் அவனின் நண்பன் ரிடா நமட்ஸதேவை கதையின் மையமாய் வைத்து காட்சி படைப்பில் எதார்த்த பாணியில் எடுக்கப்பட்டது இத்திரைப்படம். தன் நண்பனின் வீட்டை தேடி பல மலைக்கிராமமாக அலைந்தும் அதை கண்டுப்பிடிக்க முடியாத அஹ்மத், தானே தன் நண்பனுக்கான வீட்டு பாடத்தை எழுதி ஆசிரியரிடம் தன் நண்பனுக்கு நல்ல பெயர் வாங்கி தரும் அஹமத், குழந்தைகளின் நட்பு மற்றும் மனிதாபிமானதை பறைசாற்றும் படமாக உள்ளது.

தி ஒயிட் பலூன் (THE WHITE BALLOON)

புத்தாண்டு கொண்டாட்டத்திற்கு, ஈரான் தயாராகி வரும் வேளையில், கடைத்தெருவிற்கு தன் அம்மாவுடன் செல்லும் ஏழு வயது ரசியா, கடையில் விற்கப்படும் தங்கமீனை வாங்கித் தரும்படி தன் அம்மாவிடம் கேட்கிறாள். பணம் காரணமாக முதலில் அதை மறுக்கும் அம்மாவை, தன் அண்ணன் அலி மூலமாக, அம்மாவிடம் பணம் பெற்று, தன் ஆசையை நிறைவேற்ற கடைத்தெருவுக்கு ஓடும் ரசியா, போகும் வழியில் பணத்தைத் தொலைக்கிறாள், பூட்டிய கடை வாசலில் சிக்கிக் கொள்கிறது பணம்! அதை எடுக்கப் போராடும் ரசியாவுக்கு, அண்ணன் அலி உதவ வருகிறான். பணதை மீட்கப் போராடும் குழந்தைகளுக்கு, ஒற்றை வெள்ளை பலூனோடு இருக்கும் குச்சியின் துணை கொண்டு, அப்பணத்தை மீட்க உதவி செய்வான், பலூன் விற்கும் சிறுவன் ஒருவன்! குழந்தைகள் அன்பை பரிமாற்றத்தை அழகாக காட்டும் திரைப்படம்.

கலர் ஆஃப் பாரடைஸ்' (Color of Paradise)

கலர் ஆஃப் பாரடைஸ் எனும் ஈரானிய திரைப்படத்தை மஜித் மஜிதி இயக்கியிருந்தார். தன் தாயையும், கண்பார்வையும் இழந்த மொஹமத் எனும் சிறுவன் டெஹ்ரானில் உள்ள ஒரு சிறப்புப் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருகிறான். விடுமுறையில் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வெளியே வந்து தன் தந்தை வருகைக்காக ஒரு தோட்டத்தில் அவன் காத்திருக்கும்போது  ஒரு சிட்டுக்குருவியின் குஞ்சு கூட்டிலிருந்து கீழே விழுந்துவிடுகிறது. இதை ஓசையால் அறிந்த மொஹமத்  மெல்லமெல்ல தட்டுத்தடுமாறி சென்று அந்த குருவிக்குஞ்சை தனது சட்டைப் பாக்கெட்டுக்குள் போட்டு மரத்தில் ஏறி குருவிக்குஞ்சை எடுத்து குருவிக்கூட்டில் வைக்கும்போது அவனது விரல்களை குருவி கவ்வுவதை ரசிக்கும் கண்பார்வையற்ற மொஹமதை பார்க்கும் அனைவருக்கும் மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளின் அன்பு உள்ளம் புரிய வரும். கண்பார்வை இல்லாததால் தன் தந்தையால் நேசிக்கப்படாத ஒரு குழந்தையைப் பற்றியது இந்தத் திரைப்படம்.

சில்ரன் ஆப் ஹெவன் (Children of Heaven)

சொர்க்கத்தின் குழந்தைகள் 1997 ஆம் ஆண்டு ஈரான் நாட்டிலிருந்து பாரசீக மொழியில் வெளிவந்த திரைப்படம் ஆகும். சிறந்த பிற மொழித் திரைப்படத்துக்கான ஆஸ்கார் விருதுக்கு பரிந்துரை செய்யப்பட்ட இப்படத்தினை மஜித் மஜிதி எழுதி இயக்கியிருந்தார்.
தன் தங்கை சாராவின் காலணிகளைத் தவறவிட்டுவிடும் அலி என்ற சிறுவன், வீடு வந்ததும், செருப்பைக் கேட்கும் தன் தங்கையிடம் அழுதுகொண்டே விவரத்தைக் கூறுகிறான். பெற்றோரின் ஏழ்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் சாரா, அலியிடம் உள்ள காலணிகளையே தான் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது பயன்படுத்துகிறாள், இதனால் தினமும் பள்ளிக்கு தாமதமாய் செல்கின்றான் அலி, இதற்கிடையில் தொலைந்த தன் காலணிகளை வைத்திற்க்கும் ஒரு சிறுமியை பின்தொடர்ந்து செல்லும் சாராவும், அலியும், தங்களை விட வறுமையில் வாடும் கண்பார்வை இல்லாத  அந்த சிறுமியின் தந்தையை கண்டதும், இரக்கம் கொண்டு தாங்கள் தேடி வந்த காலனிகளைக் கண்டுபிடித்தும், அதை திருப்பித்தர கேட்காமல் அமைதியாய் திரும்பும் காட்சிகளில் இக்குழந்தைகள் சொர்கத்தின் குழந்தைகளாய் தோன்றுவார்கள். இறுதி காட்சிகளில் காலணிகளுக்காக போட்டியில் கலந்து கொண்டு வெற்றி பெற்ற அலியின் ஓடிப் படிந்த ரணங்களை எல்லாம் வருடி முத்தம் தர வரும் மீன்களை கொண்டு காட்சியில் கவிதை படைத்திருப்பார் இயக்குநர்.

ஹயாத் (Hayat)

மாட்ரிட் குழந்தைகள் திரைப்பட விழா, இசுத்தான்புல் சர்வதேச குழந்தைகள் திரைப்பட விழா, அர்ஜெண்டினா குழந்தைகள் திரைப்பட விழா, உருகுவே குழந்தைகள் திரைப்பட விழா,
பெலாரஸ் குழந்தைகள் மற்றும் சர்வதேச திரைப்பட விழா மற்றும் பல திரைப்பட விழாக்களில் விருதுகள்பெற்ற ஹையாத் (Hayat ) எனும் பாரசீக மொழித் திரைப்படம் 2005 ஆம் ஆண்டு வெளியானது. இந்தத் திரைப்படத்தினை ஈரானிய இயக்குனர் கோலாம் ரேஸா ரமீஸானி (Gholam Reza Ramezani) இயக்கியுள்ளார். ஹயாத், 12 வயது சிறுமி. ஈரானின் கிராமம் ஒன்றில் வசிக்கிறார். மிகக் கடினமாக பள்ளித் தேர்வுக்காக தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறாள். தேர்வுக்கு முதல் நாள் இரவில் அவளது தந்தைக்கு உடல் நலம் சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார். வீட்டில் இருக்கும் கைக்குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு ஹையாத்துக்கு. ஆனால் ஹையாத் தேர்வு எழுதவே விரும்புகிறார். மிகக் கடின போராட்டத்திற்குப் பிறகு சற்று தாமதமாக தேர்வு எழுதச் செல்கிறார் ஹையாத். ஹையாத் எனும் பாரசீகச் சொல்லுக்கு வாழ்க்கை என்று பொருள்.

குழந்தைகள் தினத்தில் சிறந்த பரிசாக இந்தப் படங்களின் குறுந்தகடுகளை உங்கள் குழந்தைகளுக்கு வாங்கித் தரலாம். குழந்தைகள் மட்டுமல்ல... அவர்களை நேசிக்கும் பெற்றோர்களும் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படங்கள் இவை.

-  கே.சிவக்குமார்

உலகம் போற்றும் ஈரானிய சினிமா- 'காற்று நம்மை ஏந்தி செல்லும்'

By Athavan CH

-(Wind Will Carry Us)

 

உலக சினிமா ரசிகர்களை ஈரானிய சினிமாவின் பக்கம் திருப்பியதில் முக்கியமானவர் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி (Abbas Kiarostami). 1940-ல் டெஹ்ரானில் பிறந்த இவர் ஆரம்பகாலத்தில் விளம்பரப் படங்களை வடிவமைக்கும் ஓவியராக இருந்தார். 1969-ல் இவர் இயக்கிய 12 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய குறும்படமே இவரது முதல் திரைமுயற்சி. 

'Taste of Cherry', 'Where is the friends Home', 'Through the Olive trees', 'Close up', 'Life and nothing more', 'Ten' ஆகியவை அப்பாஸ் கிராஸ்தமி இயக்கிய முக்கியமான திரைப்படங்களில் சில.

 

டெஹ்ரானை சுற்றியுள்ள கிராமங்களே இவரது படங்களின் முக்கிய கதைக் களன்களாக இருந்து வருகின்றன. 

 

கிராமத்து மனிதர்களையே இவர் பெரும்பாலும் தனது படங்களில் நடிக்க வைக்கிறார். இதற்கு இவர் கூறும் காரணம்: "சாதாரண மக்களுக்கு எதையும் புரியும்படிச் சொன்னால் அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவும் தங்களை வெளிப்படுத்தவும் தயாராக இருக்கிறார்கள். மேலும், அவர்கள் நடிப்பை ஒரு தொழில் என்று நம்புவதில்லை."

அப்பாஸ் கிராஸ்தமியின்படங்கள் அனைத்தும் எளிமையான தோற்றத்துடன் மிக ஆழமான உணர்வுகளை பிரதிபலிப்பவை. ஒரு திரைப்படத்திற்கு தகுதியில்லாவை என முதல்பார்வையில் ஒதுக்கித் தள்ளும் எளிய நிகழ்வுகளே இவரது திரைப்படங்களை கட்டமைக்கின்றன. இந்த நிகழ்வுகள் வாழ்வின் ஆதார சுருதியை மீட்டிச் செல்ல ஒருபோதும் தவறியதில்லை என்பது இவரது கலை ஆளுமையின் சிறப்பு. 

 

அப்பாஸ் கிராஸ்தமி என்றதும் அவர் ரசிகர்களுக்கு நினைவு வருவது குழந்தைகள். குழந்தைகளின் உலகை இவரளவிற்கு யதார்த்தமாக காட்சிப்படுத்திய இயக்குனர்கள் வேறில்லை என்றே சொல்லலாம். குழந்தைகளுடன் தொடர்ந்து பணிபுரிவது தனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்கிறார் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி. குழந்தைகள் கேமராவின் முன்பு மிக இயல்பாக தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். முககியமாக அவர்கள் பணத்திற்கோ புகழுக்கோ ஆசைப்படுவதில்லை என்பது இவரது கருத்து. 

தனது ஒவ்வொரு படத்திலும் புதிய யுக்திகளை மிக இயல்பாக முயன்று வருபவர் இவர். 'Through the Olive Trees' படம் ஒரு டாக்குமெணட்ரியை போல எடுக்கப்பட்டது. படத்தின் தோற்றம் டாக்குமெண்ட்ரியை கொண்டிருந்தாலும், டாக்குமெண்ட்ரிக்குரிய வறட்டுத்தனம் சற்றும் இதில் எட்டிப்பார்க்கவில்லை என்பது ஆச்சரியம். 

 

'Ten' திரைப்படம் முழுக்க ஓடும் காரில் எடுக்கப்பட்டது. பதினைந்து நிமிடங்கள் ஒரே கோணத்தில் குளோசப் ஷாட்டில் சிறுவன் ஒருவனின் பேச்சை படம் பிடிக்கும் துணிச்சல் இவரை தவிர வேறு யாருக்கும் வருமா என்பது சந்தேகமே. 

 

அப்பாஸ் கிராஸ்தமியின்கலை ஆளுமையை முழுமையாக வெளிப்படுத்திய படங்களில் ஒன்று, 'The Wind will Carrys us.'

மரங்கள் இல்லாத பெரிய மலைகளின் வளைந்து செல்லும் பாதைகளினூடே புழுதி கிளப்பி வரும் ஜீப்பிலிருந்து படம் தொடங்குகிறது. லாங் ஷாட்டில் காட்டப்படும் ஜீப்பில் இருப்பவர்களின் பேச்சு திரையில் ஒலிக்கிறது. அவர்கள் டெஹ்ரானிலிருந்து பல மைல் தொலைவில் உள்ள Siah Dareh என்ற சிறிய கிராமத்திற்கு செல்பவர்கள். பாதி வழியில் சிறுவன் ஒருவன் அவர்களை கிராமத்திற்கு வழி நடத்தி அழைத்து செல்கிறான். 

 

மூன்று பேர் கொண்ட அந்த குழுவில் ஒருவர் மட்டுமே பார்வையாளர்களுக்கு காட்டப்படுகிறார். அவரை கிராமத்திலுள்ளவர்கள் என்ஜினியர் என்று அழைக்கிறார்கள். என்ஜினியரும் அவர் நண்பர்களும் எதற்காக அந்த கிராமத்திற்கு வருகிறார்கள் என்பது படத்தில் சொல்லப்படவில்லை. 

 

Siah Dareh-ல் உள்ள நூறுவயதை தாண்டிய மூதாட்டி ஒருத்தி சாகும் தருவாயில் இருக்கிறாள். அவளின் இறுதி சடங்கை படம்பிடிக்கவே என்ஜினியரும் அவர் குழுவும் அங்கு வந்திருக்கிறது. படத்தில் வரும் காட்சிகள் இப்படியொரு ஊகத்துக்கு பார்வையாளர்களை இட்டுச்செல்கிறது என்றாலும் இதுதான் காரணம் என்பது படத்தில் திட்டவட்டமாக சொல்லப்படவில்லை. 

மூதாட்டியின் மரணம் நாள் கணக்கில் தள்ளிப்போகிறது. இந்த காலகட்டத்தில் என்ஜினியருக்கு அக்கிராமத்தில் உள்ளவர்களுடன் ஏற்படும் சிறிய நிகழ்வுகள், வழிகாட்ட உதவிய சிறுவனுடன் ஏற்படும் உறவு ஆகியன பார்வையாளர்களுக்கு Siah Dareh கிராமத்துடன் இனம் புரியாத ஒட்டுதலை ஏற்படுத்துகின்றன. 

இறுதியில் மூதாட்டியின் மரணம் நிகழும்போது என்ஜினியர் கிராமத்தை விட்டு புறப்படுகிறார். மூதாட்டியின் மரணமும் படத்தில் அறுதியிட்டு கூறப்படவில்லை. படத்தில் வரும் காட்சிகள் இப்படியொரு தீர்மானத்துக்கு பார்வையாளர்களை இட்டுச்செல்கிறது, அவ்வளவே!

 

நல்ல கதையே ஒரு சிறந்த திரைப்படத்தை உருவாக்குகிறது என்ற பொதுவான கருத்து இன்றும் நம்மிடையே நிலவி வருகிறது. நல்ல கதையை காட்சிகள் மூலமும், வசனங்கள் வாயிலாகவும் பார்வையாளர்களுககு புரியும்படியும், அவர்கள் உணர்வுளை தூண்டுபடியும் யார் உச்சத்துக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்களோ அவர்களே சிறந்த இயக்குனர்கள். இப்படிப்பட்ட திரை ஆக்கங்களில் நிகழ்வுகளே கதையை நகர்த்தும் பிரதான விஷயங்களாக அமைகின்றன. சரியாக சொன்னால் நிகழ்வுகளின் தொகுப்பே கதையாக பரிணமிக்கிறது.

 

உதாரணமாக 'கில்லி' திரைப்படத்தில் பிரகாஷ்ராஜ் த்ரிஷாவை இழுத்துச் செல்லும்போது விஜய் எதிரில் வருகிறார். இது ஒரு நிகழ்வு. இந்த நிகழ்வு நடைபெறாமல் போயிருந்தால் அதாவது விஜய் வராமல் போயிருந்தால் கதை என்னவாக ஆகியிருக்கும்? யூகிக்க சிரமமாக இருக்கிறதல்லவா? இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு வரும் அனைத்து நிகழ்வுகளும் அதாவது விஜய் த்ரிஷாவை காப்பாற்றுவது, பிரகாஷ்ராஜ் சென்னை வருவது ஆகிய அனைத்தும் நாம் முதலில் பார்த்த நிகழ்வின் ஆதாரத்திலேயே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் ஒரு நிகழ்வை உருவினாலும் கதை சீட்டுக்கோபுரமாக பொலபொலவென சரிந்துவிடும். 

 

மாறாக 'The Wind will Carry us' திரைப்படத்தில் நிகழ்வுகள் கதையை கட்டமைக்கவில்லை. சரியாக சொன்னால் இப்படத்தில் வரும் நிகழ்வுகள் கதை என்று திட்டவட்டமாக ஒன்றை உருவாக்கவேயில்லை. ஆகையால் விஜய் வராமல் போயிருந்தால் என்பது போன்ற ஒரு கேள்வியை இப்படத்தின் மீது வைக்கவே இயலாது. பல நிகழ்வுகள் ஒன்றிணைந்து கதை என்ற ஒன்றை கட்டமைக்காததும், நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே முழுமை பெற்று வேறு நிகழ்வுகளை சாராமல் இருப்பதுமே இதற்கு காரணம். 

சரி, கதையே திரளாத ஒரு திரைப்படம் பார்வையாளர்களுக்கு என்ன அனுபவத்தை தர முடியும்? அதுதான் இத்திரைப்படத்தில் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி தனக்குத்தானே வகுத்துக்கொண்ட சவால். 

 

Siah Dareh சிறிய கிராமம். மலைகளுக்கு நடுவில் ஒரு குன்றின் மீது செங்கலாலும், மண், சுண்ணாம்பு சுதையாலும் நிர்மாணிக்கப்பட்ட மிகச்சிறிய கிராமம். படத்தினூடாக வரும் அக்கிராமத்தின் எளிய மனிதர்கள், குறுகலான தெருக்கள், வளர்ப்பு பிராணிகள், காற்றில் பொன்னிறத்தில் அலையும் தானிய கதிர்கள், புழுதி கிளப்பும் மண் பாதைகள் என ஒவ்வொன்றும் பார்வையாளர்களை அக்கிராமத்துடன் உணர்வுபூர்வமான ஒரு உறவை ஏற்படுத்துக்கின்றன.

 

படத்தில் சுவாரஸியமான காட்சிகளுக்கும் பஞ்சமில்லை. அதில் ஒன்று. 

கிராமத்தில் என்ஜினியருக்கு சரியாக செல்போன் சிக்னல் கிடைப்பதில்லை. சிக்னல் கிடைக்க வேண்டுமென்றால் அவர் தனது ஜீப்பில் ஏறி அப்பகுதியிலேயே உயரமாக இருக்கும் கிராமத்தின் இடுகாடு அமைத்திருக்கும் பகுதிக்கு செல்ல வேண்டும். தொலைபேசி ஒலிக்கும் போதெல்லாம் என்ஜினியர் ஜீப்பில் ஏறி இடுகாட்டுக்கு விரைகிறார். திரும்பத் திரும்ப வரும் இக்காட்சி படத்திற்கு ஒரு ரிதத்தை அளிக்கிறது. 

இடுகாட்டில் கிராமத்தை சேர்ந்த ஒருவன் தொலை தொடர்பு துறைக்காக பெரிய குறுகலான பள்ளம் ஒன்றை தோண்டுகிறான். போன் பேச வரும் என்ஜினியர் அவனுடன் உரையாடுகிறார். அவர் போன் பேச வரும்போதெல்லாம் உரையாடல் தொடர்கிறது. எனினும் பள்ளத்திற்குள் இருக்கும் மனிதனின் முகம் கடைசிவரை காட்டப்படவில்லை. இறுதி காட்சியில் மண் சரிந்து குழிக்குள் அகப்பட்டுக் கொள்ளும் அவனை கிராமத்தவர்கள் என்ஜினியரின் ஜீப்பில் மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லும்போதும் அவன் கால்கள் மட்டுமே பார்வையாளர்களுக்கு காட்டப்படுகிறது. 

 

கிராமத்தில் தேனீர் விற்கும் வயதான பெண்மணியுடன் உரையாடுகிறார் என்ஜினியர். அவளிடம், "இதுவரை பெண்கள் உணவு பரிமாறி நான் பார்த்ததில்லை" என்கிறார், ஹோட்டலில் பெண்கள் உணவு பரிமாறுவதில்லை என்ற அர்த்தத்தில். உடனே அப்பெண்மணி "உனக்கு பெற்றோர் உண்டா?"என்று கேட்கிறாள்.

"உண்டு!"

"அப்படியானால் உன் அப்பாவுக்கு உணவு பரிமாறுவது யார்?"

"அம்மா."

"பிறகெப்படி பெண்கள் பரிமாறி நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை என்று சொல்லலாம்."

என்ஜினியர் அப்பெண்மணியிடம் வருத்தம் தெரிவிக்கிறார்.

 

குடிப்பதற்கு பால் வாங்க ஒரு வீட்டிற்கு என்ஜினியர் செல்கிறார். அது இடுகாட்டில் குழி தோண்டுபவனின் காதலியின் வீடு. அவளுக்கு வயது பதினாறு. நிலவறையில் இருட்டான பகுதியில் அவர்கள் மாடு கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அரிகேன் விளக்குடன் வரும் அப்பெண்ணின் கால்பகுதி மட்டுமே தெரிகிறது. முகம் தெரியவில்லை. அவள் பால் கறக்கும் போது, ஈரானின் புகழ்பெற்ற பெண் கவிஞர் Forough Farrokhzad-ன் கவிதையை சொல்கிறார் என்ஜினியர். அக்கவிதையில் வரும் ஒரு வார்த்தையே 'The Wind will Carrys us.'

 

இந்த புகழ் பெற்ற கவிதையையே இந்தப் படத்தில் காட்சி ரூபமாக்கியுள்ளார் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி என்கிறார்கள் விமர்சகர்கள். 

மேலோட்டமாக பார்த்தால் இறப்புக்கான காத்திருந்தலே இப்படம். படத்தின் இறுதியில் வரும் மருத்துவரும் இறப்பு குறித்து பேசுகிறார். முதுமைப் பருவம் மிக மோசமானது என்று கூறும் என்ஜினியருக்கு, அதைவிட மரணம் மிக மோசமானது என்று பதிலளிக்கிறார் மருத்துவர். "மரணம் இந்த இயற்கையை, இதன் அதிசயங்களை, இதன் தீராத அழகை முற்றிலுமாக நம்மிடமிருந்து பிரித்து விடுகிறது." மேலும், மற்ற அனைத்து செயல்களையும்விட இயற்கையை கவனிப்பதே மகிழ்வானது என்கிறார் மருத்துவர். 

 

அப்பாஸ் கிராஸ்தமியின்இந்தப் படத்தில் Siah Dareh கிராமமும், அதை சுற்றியுள்ள அற்புதமான 'லேண்ட் ஸ்கேப்'பும் ஆச்சரிப்படும் விதத்தில் பார்வையாளனுக்குள் பதிய வைக்கப்படுகிறது. 

முதல் காட்சியில் ஜீப்பில் உள்ளவர்கள் முகவரி அடையாளமாக மலையில் தனித்து நிற்கும் மரம் ஒன்றை குறிப்பிடுகிறார்கள். ஜீப், அதிலுள்ளவர்களின் உரையாடல் இவற்றை தாண்டி பார்வையாளனும் அந்த மரத்தின்பால் கவனத்தை குவிக்கிறான். 

 

பிறிதொரு காட்சியில் மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டிச்செல்லும் ஒருவனை என்ஜினியர் அழைக்கிறார். அழைப்பு கேட்காத அவனை சிறு குன்று ஒன்று மறைக்கிறது. கேமரா அந்த குன்றின் பின்னணியில் மோடடார் சைக்கிளின் சத்தத்தை பின் தொடர்கிறது. சில விநாடிகளில் குன்றின் மறுபுறம் அம்மனிதன் பார்வையாளர்களின் கண்களில் மீண்டும் தென்படுகிறான்.

 

என்ஜினியர் இடுகாட்டுக்கு கிராம நுழைவாயிலை கடந்து ஜீப்பில் செல்கிறார். வாயிலை கடந்ததும் ஜீப் பார்வையிலிருந்து மறைந்து விடுகிறது. ஆனாலும், திரையில் அந்த காட்சியே தொடர்கிறது. சில நொடிகள் கழித்து மறைந்த கார் தொலைவில் சாலையில் மீண்டும் தோன்றுகிறது. 

 

நாம் மேலே பார்த்தது போன்ற ஏராளமான காட்சிகளின் வழியாக கிராமமும் அதனைச்சுற்றியுள்ள பூகோள அமைப்பும் மிக நுட்பமாக பார்வையாளர்களின் மனதில் பதிய வைக்கப்படுகிறது. இறுதி காட்சியில் மருத்துவர் இயற்கையை குறித்து பேசும்போது இந்தப் பதிவுகள் பார்வையாளர்களுக்குள் இயற்கை குறித்த தன்னெழுச்சியை சுண்டிவிடுகின்றன.

 

மேலும, 118 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய இப்படத்தில் கடைசி மூன்று நிமிடங்கள் மட்டுமே பின்னணி இசை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. மீதி படம் முழுக்க இயற்கை ஒலிகள் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. 

 

மொத்தத்தில் ஒரு முழுமையான அழகியல் படைப்பு அப்பாஸ் கிராஸ்தமியின் 'The Wind will Carry us' என்பதில் மிகையில்லை.

Iranians to mark National Cinema Day

Tehran, Sept 12, IRNA - Iranians will celebrate National Cinema Day across the country to mark the anniversary of the introduction of the art in the country.

On National Cinema Day which falls on September 12 this year, Iranian artists, movie fans and officials will hold functions to celebrate the occasion countrywide.

Cinema was first introduced in Iran by Mozaffar ad-Din Shah Qajar, the fifth Qajar king of Persia, in 1900, and five years after Lumière brothers first created cinematograph in 1985.

Mirza Ebrahim Khan alias 'Akkas Bashi' was the first Persian filmmaker and cameraman. He was the official photographer of Mozaffar ad-Din Shah Qajar.

Iranian films have garnered international fame with world-renowned critics from around the world lauding the Iranian cinema as one of the world's most important artistic works.

Over the past three decades, a range of international film festivals have honored Iranian cinema for its distinct style, themes and cultural references.

Iranian film masterpieces continue to attract global attention at prestigious international festivals such as the Cannes Film Festival, Academy Awards, the Venice Film Festival and the Berlin Film Festival.

Firsts of Iranian cinema

The first film produced in Iran, 'Blue and Robbie', was a silent film that was directed in 1930.

Aside from a long list of globally-renowned Iranian directors, actors and actresses and movies artists, many movie critics consider late Iranian director Abbas Kiarostami as one of the rare great directors in the history of cinema.

'Taste of Cherry' — a 1997 film by Kiarostami — was awarded the Palme d'Or at the 1997 Cannes Film Festival. It was the first film from Iran which was awarded at Cannes festival.

'Separation' is a 2011 Iranian drama written and directed by Asghar Farhadi. 'Separation' won the Academy Award for Best Foreign Language Film in 2012, becoming the first Iranian film to win the award.

Farhadi won the best Screenplay from the Cannes Film Festival for his another movie, 'The Salesman'. Apart from Asghar Farhadi, Shahab Hosseini also won the Best Actor Award from the Cannes Film Festival.

'Doḵtar-e Lor’ (Lor Girl) was the first film in which the Persian language was heard on the screen. It was produced by Ardeshir Irani and Abdolhossein Sepanta under a Film Company in Bombay. It was made in India with local technicians and Persian actors.

Shahla Riyahi was the first Iranian woman to direct a movie titled 'Marjan' in 1956.

In 1941, some 250 films were screened in Persian, 60 percent from the US, 20 percent from Germany and five percent from France. In the spring 1950, there were eighty cinemas theaters in Persia, of which twenty were open-air summer facilities; the total annual audience was about nine million. Approximately 450 films were distrib­uted each year, 85 percent from the US and the remainder from Great Britain, Egypt, France, Italy, India and Persia.