ஸுஹ்த் (Zuhd) எனும் அமைதியான சுதந்திரம்
எழுதியவர்: சலீம் முஹம்மத் பதாத்
“எவர் இவ்வுலகின் மீது பற்றற்ற தன்மையை (ஸுஹ்த்) கடைப்பிடிக்கிறாரோ, அவர் அல்லாஹ்விடமிருந்து கிடைக்கும் நற்கூலியைக் காணும்போது அவரது கண்கள் குளிர்ச்சியடையும். அல்லாஹ் மகத்துவமும் மாண்பும் மிக்கவன்.”
முதலில் பார்க்கும்போது, ‘பற்றற்ற தன்மை’ என்ற சொல் இன்று நாம் வாழும் வாழ்க்கை முறைக்கு முற்றிலும் அந்நியமானதாகத் தோன்றலாம். ஏனெனில், நாம் வாழும் உலகம் தொடர்ந்து இன்னும் அதிகமாக விரும்புமாறு நம்மைத் தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது.
நம்மை மகிழ்ச்சியடையச் செய்யும் என்று நாம் நம்பிய ஒன்றை இறுதியாக அடைந்துவிட்டாலும், அந்த மகிழ்ச்சி பெரும்பாலும் சிறிது நேரம் மட்டுமே நீடிக்கிறது. பின்னர் வேறொன்று நமது எதிர்பார்ப்பில் தோன்றுகிறது. அடுத்ததாக எதைப் பெறலாம் என்று தொடர்ந்து தேடுவதற்கே நாம் பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம்.
ஸுஹ்த் என்பது உலகை விட்டு விலகுவதல்ல
ஸுஹ்த் என்பது சில சமயங்களில் வறுமை, தனிமை அல்லது வாழ்க்கையில் உள்ள அனைத்து அழகான அம்சங்களையும் நிராகரிப்பதாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் அதுவே அதன் உண்மையான பொருள் அல்ல.
ஒருவர் அழகான வீட்டிற்குச் சொந்தக்காரராக இருந்துகொண்டே ஸுஹ்தைக் கடைப்பிடிக்க முடியும்.
ஒருவர் சிறந்த காரை ஓட்டலாம், வெற்றிகரமான வியாபாரத்தை உருவாக்கலாம், சுவையான உணவுகளை அனுபவிக்கலாம், அழகான ஆடைகளை அணியலாம், உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்யலாம். இருந்தாலும், பொருள்சார் விஷயங்களில் பற்றற்ற இதயத்தைக் கொண்டிருக்க முடியும்.
அதேவேளை, மிகக் குறைவான சொத்துக்களைக் கொண்ட மற்றொருவர், பிறரிடம் இருப்பவற்றைப் பெற வேண்டும் என்ற பொறாமை, பேராசை மற்றும் ஆசைகளால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப் பட்டிருக்கலாம்.
எனவே, பிரச்சினை நமது கைகளில் என்ன இருக்கிறது என்பதுடன் மட்டும் தொடர்புடையதல்ல. அதைவிட ஆழமான கேள்வி இதுதான்:
நமது இதயங்களில் இருப்பது என்ன?
ஸுஹ்த் என்பதன் பொருள், உலகம் உங்கள் கைகளில் இருக்கலாம்; ஆனால் அது உங்கள் இதயத்தின் எஜமானனாக மாறிவிடக் கூடாது என்பதாகும்.
நீங்கள் செல்வத்தைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள்; ஆனால் செல்வம் உங்களைப் பயன்படுத் துவதில்லை.
நீங்கள் வெற்றியை மதிக்கிறீர்கள்; ஆனால் வெற்றியையே வழிபடுவதில்லை.
நீங்கள் வசதிகளை அனுபவிக்கிறீர்கள்; ஆனால் வசதிதான் வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கு என்று நம்புவதில்லை.
உங்களுக்குத் தேவையானவற்றைப் பெறுவதற்காகக் கடினமாக உழைக்கிறீர்கள்; ஆனால் உங்கள் மகிழ்ச்சி முழுவதுமாக அவை உங்களுக்குக் கிடைக்கிறதா இல்லையா என்பதில் தங்கியிருப்பதில்லை.
அனைத்தையும் இழந்த மனிதன்
தனது வியாபாரத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்காக முப்பது ஆண்டுகள் செலவிட்ட ஒரு வியாபாரியை நினைத்துப் பாருங்கள்.
ஒரு நாள் காலையில் அவரது வியாபாரம் முற்றிலும் சரிந்துவிடுகிறது. அவரது முதலீடுகள் அனைத்தும் இழக்கப்படுகின்றன. அவரது வீட்டைக்கூட விற்க வேண்டிய நிலை ஏற்படலாம். அவர் இதுவரை அனுபவித்த வாழ்க்கை முறை திடீரென மறைந்துவிடுகிறது.
இந்த இழப்பை அவர் இரண்டு விதமாக அனுபவிக்கலாம்.
முதலாவது, “நான் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டேன்” என்று நினைப்பது.
இரண்டாவது, “என்னிடம் இருந்த பலவற்றை நான் இழந்துவிட்டேன். ஆனால் அல்லாஹ்வை நான் இழக்கவில்லை. எனது நற்பண்புகளை நான் இழக்கவில்லை. என்னை நேசிக்கும் மனிதர்களை நான் இழக்கவில்லை. மீண்டும் ஆரம்பிப்பதற்கான வாய்ப்பை நான் இழக்கவில்லை. இப்போது நான் கடைப்பிடிக்கும் பொறுமைக்காக அல்லாஹ்விடமிருந்து கிடைக்கவிருக்கும் நற்கூலியையும் நான் நிச்சயமாக இழக்கவில்லை” என்று கூறுவது.
இரண்டு நிலைகளிலும் வெளிப்புறச் சூழ்நிலை ஒன்றுதான். ஆனால் இதயத்தின் நிலை முற்றிலும் வேறுபட்டது.
இதுவே ஸுஹ்தின் வலிமையாகும்.
நமக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை அது எப்போதும் மாற்றுவதில்லை. ஆனால் வாழ்க்கை மாறும்போது, நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை மாற்றுகிறது.
ஒப்பீடு எனும் நவீனச் சிறை
சமூக ஊடகங்களின் இந்தக் காலத்தில் ஸுஹ்தின் தேவை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுவது இதில்தான் இருக்கலாம்.
காலையில் நாம் நமது கைப்பேசியைத் திறக்கிறோம். சில நிமிடங்களுக்குள், நம்மைவிட மகிழ்ச்சியாகவும், செல்வந்தர்களாகவும், இளமையாகவும், வெற்றிகரமானவர்களாகவும், நிறைவான வாழ்க்கை வாழ்பவர்களாகவும் தோன்றும் மனிதர்கள் நிறைந்த உலகிற்குள் நுழைந்துவிடுகிறோம்.
ஒருவர் பயணம் செய்கிறார்.
மற்றொருவர் புதிய வியாபாரத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறார்.
ஒருவரின் பிள்ளைகள் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளைப் படைக்கிறார்கள்.
மற்றொருவர் தனது திருமணத்தைக் கொண்டாடுகிறார்.
ஒருவர் உடல் எடையைக் குறைத்திருக்கிறார்.
மற்றொருவர் விலையுயர்ந்த ஆடைகளை அணிந்திருக்கிறார்.
இன்னொருவர் அற்புதமான உணவகம் ஒன்றில் உணவருந்துகிறார்.
இவ்வாறு பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, நமக்கே தெரியாமல், மற்றவர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில பகுதிகளுடன் நமது முழு வாழ்க்கையையும் ஒப்பிடத் தொடங்குகிறோம்.
நிலையான நன்மைகளிலிருந்து நமது கவனத்தைத் திசைதிருப்பக்கூடிய பல அம்சங்களால் இவ்வுலக வாழ்க்கை அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைத் திருக்குர்ஆன் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
அழகான பொருட்கள் உலகில் இருப்பதுதான் பிரச்சினை அல்ல.
அந்த அழகான பொருட்கள்தான் இறுதியில் நம்மை முழுமையானவர்களாக மாற்றும் என்று நாம் நம்பத் தொடங்கும்போதுதான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது.
அது ஒரு மாயை.
தன்னையே இழக்காமல் பிறருக்குக் கொடுக்கக்கூடிய மனிதர்
ஏழைகளுக்குத் தாராளமாக உதவி செய்யும் ஒருவரைப் பற்றி சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
அல்லாஹ் தனது கைகளில் ஒப்படைத்திருப்பவை வெறும் அருட்கொடைகள் மட்டுமல்ல; அவை பொறுப்புகளும்கூட என்பதை அவர் உணர்ந்திருப்பதால் அவர் பிறருக்குக் கொடுக்கிறார்.
அவரிடம் பணம் இருந்தால், அதைப் பயன்படுத்துகிறார்.
அவரிடம் அறிவு இருந்தால், அதைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.
அவரிடம் செல்வாக்கு இருந்தால், அதைப் பிறருக்கு நன்மை செய்யப் பயன்படுத்துகிறார்.
அவரிடம் வலிமை இருந்தால், பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடியவர்களைப் பாதுகாக்கிறார்.
அவரிடம் நேரம் இருந்தால், தமது உதவி தேவைப்படுபவர்களுக்காக அதில் ஒரு பகுதியை ஒதுக்குகிறார்.
நாம் ஒன்றை இழக்கும்போது என்ன நடக்கிறது?
நமது பற்றுதலின் உண்மையான சோதனை, நமக்கு ஏதாவது கிடைக்கும்போது ஏற்படுவதில்லை. மாறாக, நாம் அதை இழக்கும்போதுதான் ஏற்படுகிறது.
அத்தகைய தருணங்களில்தான் நமது இதயம் உண்மையில் எதன் மீது நிலைத்திருந்தது என்பதை அறிந்துகொள்கிறோம்.
ஸுஹ்த் என்பதன் பொருள், ஒரு முஃமின் ஒருபோதும் துக்கப்படுவதில்லை என்பதல்ல.
நிச்சயமாக நாம் துக்கப்படுகிறோம்.
நபி முஹம்மத் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களும் கண்ணீர் சிந்தியுள்ளார்கள். ஸஹாபாக்கள் பெரும் இழப்புகளைச் சந்தித்துள்ளார்கள். அஹ்லுல் பைத்தினரும் மிகப்பெரிய இழப்புகளை அனுபவித்துள்ளார்கள்.
ஈமான் நம்மை உணர்ச்சியற்ற மனிதர்களாக மாற்றுவதில்லை. மாறாக, நமது துயரத்தைத் தாங்கிக்கொள்வதற்கான வழியை அது நமக்குக் காட்டுகிறது.
நாம் அழலாம்; அதேவேளை அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கவும் முடியும்.
நாம் வேதனையை உணரலாம்; அதேவேளை நம்பிக்கையையும் இழக்காமல் இருக்கலாம்.
நமக்கு மிகவும் பெறுமதியான ஒன்றை இழந்தாலும், நமது முழு வாழ்க்கையும் அழிந்துவிட்டதாக நம்ப வேண்டியதில்லை.
ஏனெனில், ஒரு முஃமின் இதை அறிந்திருக்கிறார்:
“இந்த உலகில் நான் நேசித்த அனைத்தும் தற்காலிகமானவையே. அல்லாஹ்வுக்குச் சொந்தமான அனைத்தும் இறுதியில் அவனிடமே திரும்பிச் செல்லும்.”
அவரது கண்கள் குளிர்ச்சியடையும்
இது நம்மை இமாம் அலி (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) அவர்களின் அந்த அழகிய கூற்றிற்கு மீண்டும் அழைத்துச் செல்கிறது:
“அல்லாஹ்விடமிருந்து கிடைக்கும் நற்கூலியைக் காணும்போது அவரது கண்கள் குளிர்ச்சியடையும்.”
கண்கள் குளிர்ச்சியடையும் என்பதன் பொருள் என்ன?
அது மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைவிட ஆழமானது.
நீண்ட காலமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த இலக்கை இறுதியாக அடைந்துவிட்டோம் என்ற உணர்வே அது.
அமைதியற்ற தேடல் முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறது.
இதயம் இனிமேலும் இவ்வாறு கூறுவதில்லை:
“என்னிடம் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.”
“நான் இன்னும் வெற்றிகரமானவனாக இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.”
“மக்கள் என்னை இன்னும் அதிகமாக மதித்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.”
“அவரிடம் இருப்பது என்னிடமும் இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.”
“எனது வாழ்க்கையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையைப் போல இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.”
அதற்குப் பதிலாக, இதயத்தில் ஓர் அமைதியான உறுதி உருவாகிறது:
அல்லாஹ் என்னை அறிந்திருக்கிறான்.
அல்லாஹ் என்னை நேசிக்கிறான்.
அல்லாஹ் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.
நான் செய்த தியாகங்களை அல்லாஹ் அறிந்திருக்கிறான்.
நான் தாங்கிக்கொண்ட துன்பங்களை அல்லாஹ் அறிந்திருக்கிறான்.
நான் பிறருக்குக் கொடுத்தவற்றை அல்லாஹ் அறிந்திருக்கிறான்.
அல்லாஹ்வுக்காக உண்மையான உள்ளத்துடன் செய்யப்படும் எந்த நற்செயலும் ஒருபோதும் வீணாகாது.
மறுமை வருவதற்கு முன்பே இந்த உறுதியான நம்பிக்கை ஒருவருக்கு மன அமைதியை வழங்க முடியும்.
நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் ஸுஹ்த்
ஸுஹ்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்காக நாம் ஒரு மலைக்குச் சென்று தனிமையில் வாழ வேண்டியதில்லை.
நமது அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே அதை நடைமுறைப்படுத்த முடியும்.
செல்வம் கிடைக்கும்போது, அது அல்லாஹ் நம்மிடம் ஒப்படைத்த ஓர் அமானிதம் என்பதை நினைவில் கொள்வதன் மூலம்.
செல்வத்தை இழக்கும்போது, நமது கண்ணியத்தை இழக்க மறுப்பதன் மூலம்.
மக்கள் நம்மைப் புகழும்போது, அந்தப் புகழ்ச்சியால் தலைக்கனம் அடையாமல் இருப்பதன் மூலம்.
மற்றொருவர் வெற்றியடையும்போது, உண்மையான மனதுடன், “அல்லாஹ் அவர்களுக்கு அருள்வளம் வழங்குவானாக!” என்று கூறுவதன் மூலம்.
இவை அனைத்தையும் விட முக்கியமாக, நம்மிடம் என்ன இருக்கிறது என்பதைக் கொண்டு நமது மதிப்பை அளவிட முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம்.
உலகம் ஒரு பயணம்; அது இறுதி இலக்கல்ல
ஸுஹ்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான மிக எளிய வழி இதுவாக இருக்கலாம்:
உலகத்தில் வாழுங்கள். ஆனால் உலகம் உங்களுக்குள் வாழ்வதற்கு இடமளிக்காதீர்கள்.
உருவாக்குங்கள். உழையுங்கள். சம்பாதியுங்கள். புதியவற்றைப் படையுங்கள். கற்றுக்கொடுங்கள். பயணம் செய்யுங்கள். அன்பு செலுத்துங்கள். உங்கள் பிள்ளைகளை வளருங்கள். உங்கள் குடும்பத்தைக் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்.
அல்லாஹ் உங்களைச் சுற்றி வைத்துள்ள அழகை அனுபவியுங்கள்.
மக்களுக்கு உதவுங்கள்.
சிறந்த நிலையை அடைவதற்காக முயற்சி செய்யுங்கள்.
ஆனால் இந்த உலகம் ஒரு பயணம் என்பதை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதீர்கள்.
ஒரு பயணி, தான் செல்ல வேண்டிய இடத்தை மறந்துவிடாமல் வழியிலுள்ள இயற்கை அழகை ரசிக்க முடியும்.
அதேபோல, ஒரு முஃமினும் இந்த வாழ்க்கையின் அழகை ரசித்துக்கொண்டே, அதைப் படைத்த அல்லாஹ்வை நோக்கித் தனது இதயத்தைத் திருப்பியவாறு வாழ்கிறார்.
அப்போது உலகம் அவருக்குக் கொடுக்கும்போது அவர் நன்றியுள்ளவராக இருக்கிறார்.
உலகம் அவருக்கு ஒன்றைக் கொடுக்க மறுக்கும்போது அவர் பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்.
வெற்றி பெறும்போது அவர் பணிவுடன் இருக்கிறார்.
தோல்வியடையும்போது மீண்டும் எழுந்து நிற்கிறார்.
எதையாவது இழக்கும்போது துக்கப்படுகிறார்; ஆனால் நம்பிக்கையை இழப்பதில்லை.
இறுதியாக அவரது கடைசிப் பயணம் வரும்போது, அவர் காண்பவற்றால் அவரது கண்கள் உண்மையிலேயே குளிர்ச்சியடையக்கூடும்.
ஏனெனில், இமாம் அலி (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) அவர்கள் நமக்குக் கற்பித்த உண்மையை அவர் இறுதியாகப் புரிந்துகொள்கிறார்:
மிக உயர்ந்த சுதந்திரம் என்பது உலகத்தைச் சொந்தமாக்கிக்கொள்வதல்ல. உலகம் இனிமேலும் நம்மைத் தனக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள முடியாத நிலையை அடைவதே உண்மையான சுதந்திரமாகும்.
இதயம் அல்லாஹ்வுக்குச் சொந்தமானதாக இருக்கும்போது, உலகம் கொடுக்கும் எதுவும் அதை ஆணவம் கொள்ளச் செய்ய முடியாது. உலகம் பறித்துக்கொள்ளும் எதுவும் அதை முழுமையாக உடைத்துவிடவும் முடியாது.
அதுவே ஸுஹ்த்.
அதுவே மனநிறைவு.
ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் அறிந்துகொள்ளக்கூடிய ஆழமான சுதந்திர வடிவங்களில் ஒன்றும் அதுவாக இருக்கலாம்.
No comments:
Post a Comment