பேராசிரியர் அப்துல்லாஹி தன்லாதி
ஆயினும், மரணம் ஒரு தனிநபரின் பூவுலகப் பணியின் முடிவைக் குறித்தாலும், அசாதாரணமான ஆளுமைகளின் தாக்கத்திற்கு அது அரிதாகவே முடிவாக அமைகிறது. உண்மையில், ஒரு தேசத்தின் விதியுடனும் மக்களின் இலட்சியங்களுடனும் தமது வாழ்க்கையைப் பின்னிப் பிணைத்துக் கொண்டவர்களுக்கு, மரணம் பெரும்பாலும் அவர்களின் வரலாற்று மற்றும் அறிவுசார் பயணத்தில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாகவே அமைகிறது. அவர்களின் குரல்கள் மௌனமாகலாம்; ஆனால் அவர்களின் சிந்தனைகள் தொடர்ந்து விவாதங்களைத் தூண்டும். அவர்களின் உடல்கள் மண்ணுக்குத் திரும்பலாம்; ஆனால் அவர்களின் மரபுகள் தொடர்ந்து ஊக்கமளித்து, சவால் விடுத்து, எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கும்.
இத்தகைய ஆளுமைகளைப் பற்றிய ஆய்வு ஒருபோதும் முழுமையடையாது. ஒவ்வொரு தலைமுறையும் புதிய கேள்விகளுடனும் புதிய கண்ணோட்டங்களுடனும் அவர்களை அணுகுகிறது. வரலாற்றாசிரியர்கள் அரசியல் நிகழ்வுகளை வடிவமைப்பதில் அவர்களின் பங்கை ஆராய்கின்றனர்; அறிஞர்கள் அவர்களின் அறிவுசார் பங்களிப்புகளைப் பகுப்பாய்வு செய்கின்றனர்; புரட்சியாளர்கள் அவர்களின் போராட்டங்களிலிருந்து பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கின்றனர்; அதேவேளை சாதாரண ஆண்களும் பெண்களும் அவர்களின் வாழ்க்கைக் கதைகளில் அறநெறிக்கான உத்வேகத்தைத் தேடுகின்றனர். மாபெரும் ஆளுமைகள் ஒருபோதும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் மட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை; ஏனெனில் அவர்களின் தாக்கம் காலத்தின் எல்லைகளையே கடந்து செல்கிறது.
சையித் அலி காமனெயி இத்தகைய அரிய வரலாற்று ஆளுமைகளின் வகையைச் சேர்ந்தவர். அவரது வாழ்க்கையை ஒரே பரிமாணத்திற்குள் சுருக்குவது, அவரது குணநலன்களின் சிக்கலையும் அவரது தாக்கத்தின் பரந்துபட்ட தன்மையையும் புறக்கணிப்பதாகிவிடும். அவர் வெறுமனே ஒரு அரசியல் தலைவர் அல்லர்; அதேபோன்று ஒரு சமய அறிஞர் மட்டுமுமல்லர். அரசாட்சியின் மொழியின் மூலம் மட்டுமே அவரை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது; அவருடைய முக்கியத்துவத்தையும் இறையியலின் எல்லைக்குள் மட்டுமே அடைத்துவிட முடியாது. மாறாக, அவரது வாழ்க்கை அறிவு, போராட்டம் மற்றும் ஆட்சி ஆகியவை சந்திக்கும் இடத்தில் விரிந்தது.
எனவே, இக்கட்டுரையில் அவரது வாழ்க்கை மற்றும் மரபின் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய மூன்று பரிமாணங்களைப் பற்றி சிந்திக்க விரும்புகிறேன்—அறிஞர், புரட்சியாளர் மற்றும் அரசியல்வாதி. ஏனெனில் இந்த மூன்று அடையாளங்களும் சந்திக்கும் இடத்தில்தான், உலகெங்கிலும் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு ஒரு முழுத் தலைமுறையின் அறிவுசார், ஆன்மீக மற்றும் அரசியல் இலட்சியங்களைத் தன்னுள் பிரதிபலித்த மனிதரின் அசாதாரணப் பயணத்தை நாம் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்க முடியும்.
சிலருக்கே தமது கல்லறைக்குப் பின்னரும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு மரபை விட்டுச் செல்லும் பாக்கியம் கிடைக்கிறது. அதிலும் மிகச் சிலரே தமது காலத்தின் எல்லைகளைக் கடந்து, அவர்களின் பூவுலகக் குரல்கள் மௌனித்த பின்னரும் வரலாற்று ஆய்வுக்கும், கருத்தியல் விவாதங்களுக்கும், ஆன்மீகச் சிந்தனைக்கும் உரியவர்களாக மாறுகின்றனர். அரசியல் தலைவர்களிடம் வரலாறு பெரும்பாலும் இரக்கமற்றதாக இருக்கிறது. பலரை அது மறந்துவிடுகிறது; சிலரை மன்னிக்கிறது; மற்றவர்களை கண்டிக்கிறது. இருப்பினும், அவ்வப்போது அறிவுசார் ஆழம், புரட்சிகரத் தீவிரம் மற்றும் அரசியல் நுண்ணறிவு ஆகியவை ஒன்றிணைந்து தேசங்களின் விதியை வடிவமைத்து, நாகரிகங்களின் பாதையை மாற்றும் ஆளுமைகளை வரலாறு உருவாக்குகிறது. முஸ்லிம் உலகிலும் அதற்கு அப்பாலும் உள்ள கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு, சையித் அலி ஹுசைனி காமனெயி அத்தகைய ஒரு ஆளுமையாக இருந்தார்.
சமகால வரலாற்றில் அவரது இடத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, அவரை ஒரே அடையாளத்திற்குள் சுருக்கும் ஆசையை நாம் தவிர்க்க வேண்டும். அவர் வெறுமனே ஒரு நாட்டின் தலைவர் அல்லர்; அதேபோன்று ஒரு சமயப் பதவியை வகித்த சட்டவியலாளரும் மட்டுமல்லர். அரசியலின் மொழியின் வழியாக மட்டுமே அவரை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது; அவரது தாக்கத்தையும் இறையியலின் துறைக்குள் மட்டுமே கட்டுப்படுத்த முடியாது. சையித் அலி காமனெயியின் வாழ்க்கை அறிவியல், புரட்சி மற்றும் அரசாட்சித் திறன் ஆகியவற்றின் சந்திப்பில் விரிந்தது. எழுதுகோல், பிரசங்க மேடை மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றிணைந்திருந்த அரிய தலைவர்களின் வரிசையைச் சேர்ந்தவர் அவர்.
எனவே, அவரது மரபை மூன்று பிரிக்க முடியாத பரிமாணங்களின் வழியாகவே சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்: அறிஞர், புரட்சியாளர் மற்றும் அரசியல்வாதி.
இந்த அடையாளங்களில் முதலாவதும், ஒருவேளை மிக நீடித்ததுமானதும், அறிஞர் என்ற அடையாளமாகும். உலகம் அவரை ஒரு அரசியல் தலைவராக அறிந்து கொள்வதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே, இஸ்லாத்தின் புனித அறிவுசார் மரபுகளுக்குள் வளர்க்கப்பட்ட அறிவுத் தேடல் மாணவராக அவர் இருந்தார். பக்தியிலும் கல்வியிலும் சிறந்து விளங்கிய ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்த அவர், குர்ஆனிய அறிவியல், இஸ்லாமிய சட்டவியல், தத்துவம், இறையியல், அரபு இலக்கியம் மற்றும் ஒழுக்கவியல் ஆகியவற்றின் கற்றலில் தன்னை ஆழமாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். அறிவு என்பது சமூக முன்னேற்றத்திற்கான ஒரு கருவி அல்ல; அது ஒரு வழிபாடும் புனிதமான பொறுப்புமாகக் கருதப்பட்ட சூழலிலேயே அவரது அறிவுசார் உருவாக்கம் நிகழ்ந்தது.
இஸ்லாமிய மரபில், அறிஞருக்கு உயர்ந்த நிலை வழங்கப்படுகிறது. அறிஞர் வெறுமனே நூல்களின் பாதுகாவலர் அல்ல; அவர் அறநெறி உணர்வின் காவலர். அவர் இறைவெளிப்பாட்டை விளக்குகிறார், சமூகத்தின் கூட்டு நினைவைக் காத்து நிற்கிறார், நிச்சயமற்ற காலங்களில் சமூகத்திற்கு வழிகாட்டுகிறார். தனது வாழ்நாள் முழுவதும் சையித் காமனெயி இந்த இலட்சியத்திற்குத் தீவிரமாக அர்ப்பணிப்புடன் இருந்தார். அரசியல் பதவியின் பெரும் பொறுப்புகளுக்கு மத்தியிலும், அவர் தொடர்ந்து எழுதினார், சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தினார், மேலும் சமயம், வரலாறு, இலக்கியம், கலாசாரம் மற்றும் தத்துவம் தொடர்பான கேள்விகளுடன் ஈடுபட்டார்.
ஆயினும், அவரது அறிவாற்றலை வேறுபடுத்தியது அதன் பரந்த தன்மை மட்டுமல்ல; அதன் நோக்குநிலையுமாகும். மனிதர்களின் துயரங்களிலிருந்தும் சமூக மாற்றத்தின் யதார்த்தங்களிலிருந்தும் துண்டிக்கப்பட்ட தனிமைப்படுத்தப்பட்ட கல்விசார் பயிற்சியாக அறிவை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, அறிவு கடமைகளை விதிக்கிறது. அது உலகத்துடன் ஈடுபட வேண்டிய பொறுப்பைக் கோருகிறது. ஒடுக்கப்பட்டோருடன் நிற்கவும், அநீதியை எதிர்கொள்ளவும், சமூகத்தின் அறநெறி மறுகட்டமைப்பில் பங்கேற்கவும் அறிஞர்களை அது அழைக்கிறது.
இந்த நம்பிக்கையே அவரை வகுப்பறையையும் மதரஸாவையும் கடந்து, அரசியல் போராட்டத்தின் கொந்தளிப்பான களத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றது.
இருபதாம் நூற்றாண்டு முஸ்லிம் உலகம் முழுவதும் ஆழமான கொந்தளிப்புகளின் காலமாக இருந்தது. காலனித்துவ ஆதிக்கம், எதேச்சாதிகார ஆட்சி, பொருளாதாரச் சார்புநிலை மற்றும் கலாசார இடப்பெயர்வு ஆகியவை முஸ்லிம் அறிவுஜீவிகளுக்கும் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் மத்தியில் ஆழமான நெருக்கடி உணர்வை உருவாக்கின. இந்தச் சூழலில்தான் சையித் அலி காமனெயி இமாம் ரூஹுல்லாஹ் கொமெய்னியின் புரட்சிகர சிந்தனையை எதிர்கொண்டார்—அவரது வாழ்வின் போக்கையே நிர்ணயிக்கவிருந்த ஒரு சிந்தனைகளின் சந்திப்பு அது.
சமயத்தை சடங்குகளுக்கும் தனிப்பட்ட பக்திக்கும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட தனிப்பட்ட விடயமாகக் கருதியவர்களுக்கு மாறாக, மனித வாழ்வின் ஒவ்வொரு துறைக்கும் வழிகாட்டக்கூடிய முழுமையான அமைப்பாக இஸ்லாத்தைக் காணும் கண்ணோட்டத்தை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். நம்பிக்கை என்பது செயலற்ற நிலையை அல்ல, செயல்பாட்டைக் கோருகிறது; சமூகத்திலிருந்து விலகி நிற்பதை அல்ல, அதன் மாற்றத்தில் தீவிரமாகப் பங்கேற்பதைக் கோருகிறது என்ற நம்பிக்கைக்கு அவர் வந்தார்.
எனவே, அவரது புரட்சிகர அர்ப்பணிப்பு தற்செயலானதோ சந்தர்ப்பவாதமானதோ அல்ல. அது குர்ஆனால் வடிவமைக்கப்பட்டும், அஹ்லுல் பைத் (AS) அவர்களின் முன்மாதிரியால் ஊக்குவிக்கப்பட்டும் இருந்த உலகக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து தோன்றியது; குறிப்பாக கர்பலாவில் இமாம் ஹுசைன் (AS) அவர்கள் மேற்கொண்ட நிலையான போராட்டத்திலிருந்து அது உத்வேகம் பெற்றது. கர்பலாவை வெறுமனே துக்கத்துடன் நினைவுகூர வேண்டிய ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாக அவர் பார்க்கவில்லை; மாறாக, சரணடைவதைவிட கண்ணியம் மேலானது என்றும், நீதிக்காக எந்தத் தியாகத்தையும் செய்வது மதிப்புக்குரியது என்றும் அறிவிக்கும் நிரந்தரப் பிரகடனமாகப் புரிந்துகொண்டார்.
இந்த நம்பிக்கை அவருக்கு மிகப் பெரிய தனிப்பட்ட விலையை ஏற்படுத்தியது. புரட்சியின் பாதை அரிதாகவே வசதியால் நிரம்பியிருக்கும். அது சிறைவாசம், கண்காணிப்பு, துன்புறுத்தல் மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்துடனான தொடர்ச்சியான மோதல்களைக் கொண்டுவந்தது. ஆயினும், துன்பங்கள் அவரது உறுதியை மேலும் ஆழப்படுத்தின. சிறை அறை சகிப்புத்தன்மையின் வகுப்பறையாக மாறியது; அடக்குமுறை அவரது நம்பிக்கையின் மூலமாக மாறியது. அவருக்கு முன்னர் இருந்த பல புரட்சியாளர்களைப் போலவே, அவர் துன்பங்களிலிருந்து இன்னும் வலுவான நோக்குணர்வுடன் வெளிவந்தார்.
அவரது ஆதரவாளர்களைப் பொறுத்தவரை, சையித் காமனெயி இமாம் கொமெய்னியின் (QS) உண்மையான சீடராகத் திகழ்ந்தார்; தனது வழிகாட்டியை வெளிப்புற வடிவில் பின்பற்றியதால் அல்ல, அவரது தொலைநோக்குப் பார்வையைத் தன்னுள் ஆழமாக ஏற்றுக்கொண்டதாலேயே. அவர் ஒரு பதவியை மட்டும் மரபாகப் பெறவில்லை; ஒரு பணியையும் பெற்றார்: இஸ்லாமியக் குடியரசின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது, புரட்சியின் இலட்சியங்களைப் பேணுவது, முஸ்லிம் உலகின் மீது நிலவும் அரசியல் மற்றும் கலாசார ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது.
இங்குதான் அவரது மரபின் இரண்டாவது பரிமாணமான புரட்சியாளர், மூன்றாவது பரிமாணமான அரசியல்வாதி என்பதிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாகிறது.
புரட்சிகளைத் தூண்டக்கூடியவர்களாக இருந்தும் ஆட்சி செய்யத் தவறியவர்களையும், நிர்வாகத்தில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தும் அறநெறி சார்ந்த தொலைநோக்குப் பார்வை இல்லாத ஆட்சியாளர்களையும் வரலாறு எண்ணற்ற உதாரணங்களாக வழங்குகிறது. புரட்சிகரத் தீவிரத்திலிருந்து அரசியல் பொறுப்புக்கான மாற்றம், ஒரு தலைவர் மேற்கொள்ளக்கூடிய மிகவும் கடினமான மாற்றங்களில் ஒன்றாகும். ஒரு இயக்கத்தை வழிநடத்துவது ஒரு விடயம்; உள்நாட்டு அழுத்தங்களுக்கும் வெளிப்புற விரோதங்களுக்கும் மத்தியில் ஒரு அரசை நிலைநிறுத்துவது முற்றிலும் வேறொரு விடயம்.
இமாம் கொமெய்னி மறைந்த பின்னர் சையித் காமனெயி தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றபோது, இஸ்லாமியக் குடியரசு படிப்படியாகச் சிதைவடையும் என்று சந்தேகவாதிகள் கணித்தனர். அவருக்கு முன்னிருந்த சவால்கள் மிகப்பெரியவை. ஈரான் பொருளாதாரச் சிக்கல்கள், பிராந்திய நிலையற்ற தன்மை, இராஜதந்திரத் தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் போரின் நீடித்த விளைவுகளை எதிர்கொண்டிருந்தது. அதன் நிறுவனர் கட்டிடக் கலைஞர் இல்லாத நிலையில் புரட்சிகர அமைப்பு நிலைத்திருக்குமா என்று பலர் சந்தேகித்தனர்.
அதனைத் தொடர்ந்து வந்த பல தசாப்தங்கள் தீர்மானகரமானவையாக அமைந்தன.
அவரது தலைமையின் கீழ், ஈரான் தனது நிறுவனங்களை ஒருங்கிணைத்தது, அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் திறன்களை விரிவுபடுத்தியது, கல்விக் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தியது மற்றும் மேற்கு ஆசியாவின் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க சக்திகளில் ஒன்றாக உருவெடுத்தது. தடைகள், புவிசார் அரசியல் போட்டிகள் மற்றும் தொடர்ச்சியான நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்டபோதும், இஸ்லாமியக் குடியரசு தனது ஆதரவாளர்களையும் விமர்சகர்களையும் ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் ஒரு வலிமையை வெளிப்படுத்தியது.
சையித் காமனெயியின் ஆதரவாளர்களைப் பொறுத்தவரை, இவ்வெற்றிகள் வெறுமனே அரசியல் திறமையின் வெளிப்பாடுகள் அல்ல; தன்னம்பிக்கை, கலாசார நம்பிக்கை, மூலோபாயப் பொறுமை மற்றும் அல்லாஹ்வின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய ஆட்சித் தத்துவத்தின் வெளிப்பாடுகளாகும். உண்மையான சுதந்திரத்தை இராணுவ வலிமையால் மட்டும் பாதுகாக்க முடியாது; அது அறிவுசார் உயிரோட்டம், பொருளாதாரத் தாங்குதிறன் மற்றும் ஆன்மீக நம்பிக்கை ஆகியவற்றில் அடித்தளமிடப்பட வேண்டும் என்று அவர் தொடர்ந்து வலியுறுத்தினார்.
அவரது தலைமை பற்றிய கருத்தாக்கம், அதிகாரத்தை அமானத்—ஒரு நம்பிக்கைப் பொறுப்பு, சலுகை அல்ல—என்று கருதும் இஸ்லாமியப் புரிதலால் ஆழமாக வடிவமைக்கப்பட்டது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், அதிகாரம் தனிப்பட்ட செல்வச் சேர்க்கைக்கான கருவி அல்ல; நீதிக்குச் சேவை செய்யச் சுமக்க வேண்டிய ஒரு பொறுப்பு. இந்த அறநெறிக் கட்டமைப்பே பொதுவாழ்வில் எளிமை, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் அறநெறிப் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றுக்கான அவரது தொடர்ச்சியான அழைப்புகளுக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது.
ஆயினும், அவரது மரபின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், இந்த மூன்று பரிமாணங்களான அறிவியல், புரட்சி மற்றும் அரசாட்சித் திறன் ஆகியவை ஒருங்கிணைந்த ஒரு முழுமையான வடிவமாக பின்னப்பட்ட விதத்திலேயே இருக்கலாம்.
அவரது அறிவியல், அவரது புரட்சிகர நம்பிக்கைகளுக்கு அறிவுசார் ஆழத்தை வழங்கியது. அவரது புரட்சிகர அனுபவங்கள், அவரது அரசியல் தலைமைக்கு ஒரு நோக்குணர்வை ஊட்டின. அரசியல்வாதியாக அவருக்கிருந்த பொறுப்புகள், இலட்சியங்களை நிறுவனங்களாகவும் கொள்கைகளை நடைமுறைகளாகவும் மாற்ற அவரைத் தூண்டின. சமயமும் அரசியலும், ஆன்மீகமும் ஆட்சியும், அறிவும் செயல்பாடும் தனித்தனி உலகங்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற நவீனக் கருத்தை அவர் ஏற்க மறுத்தார்.
பிளவுகளால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட ஒரு காலத்தில், அவர் ஒருங்கிணைப்பை நாடினார்.
தொழில்நுட்பத் திறமையைப் போற்றியபடியே அறநெறிப் பார்வையைப் புறக்கணிக்கும் உலகில், ஒழுக்கநெறியற்ற அறிவு ஆபத்தானது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். அரசியல் கலாசாரம் நாளுக்கு நாள் சந்தர்ப்பவாதத்தால் இயக்கப்படும் நிலையில், கொள்கைகளின் முதன்மையை அவர் பாதுகாத்தார். பொருளாதார முன்னேற்றத்தால் மயங்கிய நாகரிகத்தில், தொழில்நுட்பத்தால் மட்டும் சமூகங்கள் நிலைத்திருக்க முடியாது; அவற்றுக்கு நீதி, அர்த்தம் மற்றும் ஆன்மீக நோக்கம் தேவை என்பதை மனிதகுலத்திற்கு அவர் மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டினார்.
அவரது அரசியல் நிலைப்பாடுகளுடன் ஒருவர் உடன்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், சமகால இஸ்லாமிய வரலாற்றில் சையித் அலி காமனெயி தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றிருந்தார் என்பதை மறுப்பது கடினம். அவரது ஆதரவாளர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் வெறுமனே ஒரு தலைவர் அல்லர்; நஜஃப் மற்றும் கும் நகரங்களின் மதரஸாக்களிலிருந்து எதிர்ப்பின் போர்க்களங்களுக்கும் அரசின் அதிகார மையங்களுக்கும் நீளும் ஒரு அறிவுசார் மரபின் உயிருள்ள வெளிப்பாடாக இருந்தார்.
எனவே, அவரது மறைவு ஒரு தனிநபரின் மரணத்தை மட்டுமல்ல; முஸ்லிம் உலகின் வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அத்தியாயத்தின் முடிவையும் குறிக்கிறது. ஆயினும், மாபெரும் வாழ்க்கைகளின் அளவை அவை பின்னால் விட்டுச் செல்லும் மௌனத்தால் மதிப்பிட முடியாது; எதிர்காலத் தலைமுறைகள் கேட்க வேண்டிய கட்டாயத்தை அவை உருவாக்கும் கேள்விகளால்தான் மதிப்பிட வேண்டும்.
சமூகத்துடன் ஈடுபடாமல் அறிவியல் பொருத்தமுடையதாகத் தொடர முடியுமா? புரட்சிகள் அதிகாரத்தைப் பெற்ற பின்னரும் தமது இலட்சியங்களைப் பாதுகாக்க முடியுமா? அரசியல் அதிகாரம் பணிவு, ஆன்மீகம் மற்றும் அறநெறிப் பொறுப்புணர்வுடன் இணைந்து நிலைக்க முடியுமா? நவீனத்துவத்தின் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் அதேவேளையில் ஒரு நாகரிகம் தனது அடையாளத்தைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியுமா?
இவையே சையித் அலி காமனெயியின் வாழ்க்கையை வரையறுத்த கேள்விகள். முஸ்லிம் உலகின் எதிர்காலத்தையும் வடிவமைக்கவிருக்கும் கேள்விகள் இவையே.
வரலாறு அவரது கொள்கைகள் குறித்து தொடர்ந்து விவாதிக்கும்; அவரது முடிவுகளை ஆராய்ந்து மதிப்பிடும்; அவரது சாதனைகளையும் கணிக்கும். இத்தகைய விவாதங்கள் தவிர்க்க முடியாதவையும் அவசியமானவையும் ஆகும். ஆனால் அரசியலின் சர்ச்சைகளுக்கும் நிகழ்காலத்தின் உணர்ச்சிகளுக்கும் அப்பால் ஒரு பரந்த உண்மை உள்ளது: அறிவால் மனங்களைத் தூண்டும் அறிஞராகவும், தேசங்களை விழிப்பூட்டும் புரட்சியாளராகவும், வரலாற்றின் போக்கையே மாற்றும் அரசியல்வாதியாகவும் ஒரே நேரத்தில் உருவாகுவதில் வெற்றி பெறும் மனிதர்கள் மிகச் சிலரே.
சையித் அலி காமனெயி இந்த மூன்றாகவும் ஆக முயன்றார்.
அறிஞர் அறிவைப் பரப்பினார். புரட்சியாளர் கொள்கைகளைப் பாதுகாத்தார். அரசியல்வாதி ஒரு தேசத்தின் சுமைகளைச் சுமந்தார். இம்மூன்றும் இணைந்து, ஒரே ஒரு பட்டத்திற்குள் அடக்க முடியாத, ஒரே ஒரு தலைமுறையால் அளவிட முடியாத, தனது காலத்தின் கொந்தளிப்பு வரலாற்றில் கரைந்துபோன பின்னரும் சிந்தனையைத் தொடர்ந்து தூண்டும் ஒருவரின் மரபை உருவாக்கின.
ஏனெனில் இறுதியில், பேரரசுகள் சிதைந்து போகலாம்; அரசாங்கங்கள் வீழ்ந்து போகலாம். ஆனால் நம்பிக்கை, தியாகம் மற்றும் உறுதியான நம்பிக்கையில் வேரூன்றிய சிந்தனைகளுக்கு ஒரு வியப்பூட்டும் சக்தி உண்டு: அவற்றைத் தாங்கிச் சென்ற மனிதர்களை விடவும் அவை நீண்ட காலம் வாழ்கின்றன; அவர்கள் விட்டுச் செல்லும் உலகத்தையும் தொடர்ந்து வடிவமைக்கின்றன.
எங்கள் காலத்தின் ஹுசைனை அல்லாஹ் ஏற்றுக்கொள்வானாக.
No comments:
Post a Comment